Mijn Italiaanse tennisvriend, Alfonso Di Dato, een Napolitaan, maar die voor de helft van het jaar voor zaken in België vertoeft, was ervoor het EK niet gerust in. Hij was ervan overtuigd dat de Squadra geen rol van betekenis zou spelen op dit toernooi. Daarvoor was er te weinig talent aanwezig in de ploeg. Vooral vooraan wrong het schoentje. Hij had zo zijn twijfels over AntonioCassano en vooral MarioBalotelli. De eerste had hartproblemen gehad en was geopereerd, dus fysiek niet in orde. De tweede had vooral problemen in het hoofd, één operatie zou niet volstaan, daar was meer werk aan! Balotteli was een ongeleid projectiel, een dorpsgek met een handgranaat in zijn handen. Het was een kwestie van tijd voor hij de boel zou laten ont...

Mijn Italiaanse tennisvriend, Alfonso Di Dato, een Napolitaan, maar die voor de helft van het jaar voor zaken in België vertoeft, was ervoor het EK niet gerust in. Hij was ervan overtuigd dat de Squadra geen rol van betekenis zou spelen op dit toernooi. Daarvoor was er te weinig talent aanwezig in de ploeg. Vooral vooraan wrong het schoentje. Hij had zo zijn twijfels over AntonioCassano en vooral MarioBalotelli. De eerste had hartproblemen gehad en was geopereerd, dus fysiek niet in orde. De tweede had vooral problemen in het hoofd, één operatie zou niet volstaan, daar was meer werk aan! Balotteli was een ongeleid projectiel, een dorpsgek met een handgranaat in zijn handen. Het was een kwestie van tijd voor hij de boel zou laten ontploffen. Er was nog AntonioDi Natale, maar die had vergeten zijn pensioen aan te vragen. Neen, het ging niets worden volgens Alfonso! We weten ondertussen hoe het afgelopen is. Gelukkig was er de reddende hand van Bonucci, die verhinderde dat Super Mario na zijn goal tegen Ierland een paar schunnigheden zou gedebiteerd hebben aan het adres van Cesare Prandelli. Waarschijnlijk had de minzame trainer het enfant terrible anders op het vliegtuig gezet richting Italië en hadden we gemist wat nog ging komen. Enfants terribles zijn er altijd geweest in het voetbalwereldje. De grootste in België was ongetwijfeld Roger Claessen van Standard, bijgenaamd 'Roger la Honte', de absolute lieveling van het Standardpubliek! De gekste verhalen deden de ronde over hem. Michel Pavic, de toenmalige trainer van de Rouches, is grijs geworden van de Luikenaar. De dag voor de match schuimde hij heel Luik af om te zien of er geen spelers in de stad rondtoerden, maar Claessen was niet gemakkelijk te betrappen. Hij had een heel netwerk van spionnen opgezet, die hem meteen verwittigden als Pavic in de buurt was. Zonder gsm moet dat geen sinecure geweest zijn. Eén keer had Pavic Roger toch te pakken, toen hij een bar buitenkwam. Hij nam hem mee in zijn wagen, maar bij het eerste verkeerslicht waar de Joegoslaaf moest stoppen, sprong Roger uit de wagen en de vogel was gaan vliegen. Roger was niet te stoppen. Voor een thuiswedstrijd tegen Anderlecht was Claessen traditioneel een stapje in de wereld gaan zetten. Die nacht was er een incident met de politie en Roger had een ordehandhaver een klap tegen zijn bek verkocht. Hij werd opgesloten in een cel. Het nieuws deed vlug de ronde. De Anderlechtspelers waren in elk geval in hun nopjes, want Standard zonder Roger Claessen, dat scheelde een slok op een borrel. De verbazing was dan ook groot toen een uur voor de match Roger met de handboeien aan, geflankeerd door twee rijkswachters op Sclessin verscheen. Hij speelde de match, Standard won, Roger scoorde tweemaal en mocht daarna terug naar de gevangenis... In de Expo van Brussel werd ooit een Anderlecht-Standard georganiseerd voor oude gloriën. Toen hij in de hoofdstad arriveerde, was hij zeker niet meer in staat om te spelen, maar na enkele koppen koffie ging het al beter. Na de wedstrijd droegen de Standardsupporters Claessen in triomf op de schouders rond. Zijn hele uitrusting heeft hij daar uitgedeeld, behalve zijn slip. Hij is onmiddellijk naar het buffet van de zaal gegaan en is daar blijven fuiven met de supporters, in zijn onderbroek, totdat de nachtwaker zijn spullen is komen brengen, zodat hij het boeltje kon sluiten. Claessen was in feite een timide kerel met een gouden hart, die alles weggaf wat hij bezat en die soms een paar pinten nodig had om het enfant terrible te kunnen uithangen. Op het kampioensbal van Anderlecht is hij eens om middernacht komen opdagen, zwaar aangeschoten, met aan iedere arm een lieftallige dame! Roger is eenzaam gestorven. Men heeft hem gevonden in zijn appartement, in een hoek, met zijn hoofd tegen de muur geleund. Waarschijnlijk is hij gestorven aan een hartstilstand. Gelukkig ben ik nooit een enfant terrible geweest... "Een uur voor de match verscheen hij met handboeien aan."