Einde maart 2003. Precies zes jaar geleden maakte Davy De Beule (27) zijn debuut bij de Rode Duivels. Het toen 21-jarige talent van Lokeren OV werd door bondscoach Aimé Anthuenis opgenomen in de selectie voor de belangrijke EK-kwalificatieinterland tegen Kroatië op 29 maart 2003. Helaas, net op de laatste training voor afreis naar Zagreb viel De Beule na een onschuldig luchtduel met Peter Van der Heyden geblesseerd uit met een scheurtje in de bil. Gevolg: vijf weken rust. Het zou voor De Beule bij die eerste en enige selectie blijven.
...

Einde maart 2003. Precies zes jaar geleden maakte Davy De Beule (27) zijn debuut bij de Rode Duivels. Het toen 21-jarige talent van Lokeren OV werd door bondscoach Aimé Anthuenis opgenomen in de selectie voor de belangrijke EK-kwalificatieinterland tegen Kroatië op 29 maart 2003. Helaas, net op de laatste training voor afreis naar Zagreb viel De Beule na een onschuldig luchtduel met Peter Van der Heyden geblesseerd uit met een scheurtje in de bil. Gevolg: vijf weken rust. Het zou voor De Beule bij die eerste en enige selectie blijven. "Eigenlijk praat ik niet graag over het verleden, ik blik liever vooruit naar de toekomst", maakt Davy De Beule ons meteen duidelijk. "Ik ben er 27, ik ben nog niet versleten, hé." Maar op aanvraag wil de Hammenaar toch even terugblikken. "Voor die interland tegen Kroatië behoorde ik al enkele keren bij de voorselectie, maar Kroatië was de echte vuurdoop. In aanloop naar die interland deden we een stage in Koksijde, een totaal nieuwe ervaring: bij een onderling partijtje strandvoetbal stroomde een massa volk toe, elke dag stond een meute journalisten rond het veld ... Zulke zaken maken indruk op een jonge kerel uit Lokeren. Ik kende wel een aantal jongens, zoals Jelle Van Damme en Thomas Buffel, met wie ik bij de nationale jeugdselecties samen speelde. Enkele anciens, zoals Bart Goor, Geert De Vlieger en Wesley Sonck, ontfermden zich over mij." Ondanks de blessure reisde Davy De Beule toch mee af naar Zagreb, een plezierreisje werd het evenwel niet. België, terend op de 'gouden driehoek' met Sonck, Buffel en Emile Mpenza kreeg voetballes van de Kroaten: 4-0. De Beule: "De Kroaten maakten die avond een zeer sterke indruk op mij. Met Dado Prso in de spits, Milan Rapaic en Darijo Srna op de flanken, en achterin imponerende reuzen als Igor Tudor en Josip Simunic - na de wedstrijd bemachtigde ik trouwens nog het truitje van Simunic. De sfeer was achteraf uiteraard bedrukt, omdat iedereen besefte dat het een belangrijke wedstrijd was." Na die eerste internationale ervaring bleef De Beule vijf weken aan de kant. Hij maakte zijn heroptreden met Lokeren tegen Charleroi, de jonge middenvelder maakte een doelpunt en gaf een assist. De Beule zat meteen weer in zijn ritme van voor zijn blessure bij de Rode Duivels. Lokeren eindigde dat seizoen (2002/03) als derde, achter Anderlecht en kampioen Club Brugge. De Beule scoorde twaalf keer en werd verkozen tot Jonge Profvoetballer van het Jaar. Een referendum waarin hij jongens als Kevin Vandenbergh en Yaya Touré voorafging. Maar een A-cap bij de Rode Duivels kwam er niet meer bij. "Ik zat de twee daaropvolgende jaren wel nog dikwijls bij de voorselectie, maar uiteindelijk haalde ik de definitieve selectie nooit. Jammer, want ik kende bij Gent wel twee sterke jaren onder Georges Leekens. Nadien verdween ik door omstandigheden uit beeld." Die omstandigheden waren in hoofdzaak een schier oneindige lijst aan blessures: teenbreuk, scheurtje in de voetzool, een geblokkeerde rug, problemen met de heupbuiger en ga zo maar door. Het zorgde ervoor dat het eens zo geroemde talent Davy De Beule stilaan uit beeld verdween. "Ik besef dat er door die vele blessures een vraagteken achter mijn naam staat," vertelt De Beule, "maar het was gewoon een periode vol brute pech. Er is totaal geen verband te leggen tussen al die verschillende blessures. Het enige wat ik mezelf kwalijk kan nemen, is dat ik soms te snel wilde terugkeren. Omdat Gent me die kans had gegeven na de situatie bij Lokeren ( waar De Beule in augustus 2004 met de wet van '78 zijn vrijheid afdwong en nadien vier maanden zonder club zat,nvdr), wilde ik absoluut iets terugdoen voor hen. Maar ik deed te veel, weet ik nu. Onder Trond Sollied en Michel Preud'homme kwam ik nog amper aan spelen toe. Nochtans goede trainers hoor. Ik ben niet rancuneus: het is niet omdat je niet speelt, dat zij slechte trainers zijn. Integendeel, ik heb veel geleerd." Dit seizoen speelde Davy De Beule in de heenronde amper vijf minuten mee bij AA Gent en dus koos hij in januari voor een nieuwe wending in zijn carrière: KV Kortrijk. Hij tekende bij de West-Vlamingen een contract tot het einde van dit seizoen. "In september kreeg ik weer last van die heupbuiger, die me tot begin november aan de kant hield. Ik zag dat ik bij Gent moeilijk weer in de ploeg zou raken, dus koos ik voor Kortrijk. Het is belangrijk dat ik weer aan spelen toekom en aan de buitenwereld kan bewijzen dat ik volledig fit ben. "Ik startte sterk bij Kortrijk, stond meteen in de basis tegen Anderlecht, Standard en KV Mechelen. Ik kreeg van iedereen complimenten, zelfs van Laszlo Bölöni hoorde ik. Ik weet dat ik de intensiteit in de eerste klasse aankan en ik ben nog steeds ambitieus genoeg om een nieuw hoogtepunt in mijn carrière na te streven. Van Oleg Iachtchouk zeiden ze ook dat hij afgeschreven was, maar kijk hoe die nu loopt te voetballen ..." De keuze om de rehabilitatie bij KV Kortrijk in te zetten, is niet zo toevallig. KVK-trainer Hein Vanhaezebrouck is een oude bekende in huize De Beule. Samen speelden ze nog bij Lokeren, waar Vanhaezebrouck als 36-jarige ancien de 17-jarige De Beule zag ontbolsteren. En later, toen De Beule enkele maanden zonder club zat na zijn geschil met Lokeren, stelde de Lauwenaar zelf voor om persoonlijke trainingen te geven aan zijn poulain. "We gingen vier keer per week 's ochtends trainen op de terreinen van Lauwe of Hamme", vertelt De Beule. "Hij, ik en nog een doelman, Frank Simons, die bij de jeugd van Lokeren keepte. Vooral voetbaltechnische trainingen: pass- en trapvormen, afwerking, looplijnen ... je zag toen al goed de accenten die hij nu nog steeds in zijn discours legt. Zoals: altijd de bal in het oog houden, ook als je van de bal wegloopt." Vanhaezebrouck weet nog goed hoe de jonge De Beule hem imponeerde: "Davy was een verstandige jongen en een slimme voetballer, die het spel goed aanvoelde en sterk infiltreerde. Alleen werd hij door allerlei omstandigheden afgeremd, niet in het minst door blessures. Hij is ook lange tijd geveld geweest met klierkoorts. Maar bij Kortrijk merk je dat hij niets aan talent heeft ingeboet, qua balbehandeling steekt hij erboven uit. Net zoals Sven Kums, die twee kan je qua profiel trouwens wel een beetje vergelijken met elkaar. Maar zijn gebrek aan ritme merk je nu wel, ondanks zijn sterke start bij Kortrijk. Toch zie ik hem nog terugkeren op het hoogste niveau, Davy heeft dat in zich. Als hij nu een goede basis kan leggen voor volgend seizoen, kan hij volgend jaar alweer deel uitmaken van de nationale ploeg. Dat hoofdstuk is nog niet afgesloten voor hem." Het slotwoord is voor de protagonist zelf. Of hij sommige zaken anders aangepakt zou hebben terugblikkend op zijn tot nu toe stroef verlopen carrière? Een jongen die op zijn 21ste het hof gemaakt werd door Club Brugge, Schalke 04 (dat hem tien keer scoutte) en Standard (dat op de laatste dag van de transferdeadline in de zomer van 2004 een bod deed), maar nu vraagtekens moet wegspelen bij KV Kortrijk. De Beule: "Neen. Alles had anders kunnen lopen, maar daar sta ik niet bij stil. Ik denk enkel aan de toekomst. Over Lokeren wil ik niet te veel meer praten, daar is al genoeg over gezegd en geschreven. Ik blijf erbij: ik had geen keuze. Het was mijn contract verbreken of een jaar niet spelen. Ik heb niet het gevoel dat die situatie met Lokeren mij is blijven achtervolgen. En zoals ik zei: ik ben nog altijd maar 27, het beste moet nog komen. Al maak ik me geen illusies: bij Schalke zal ik wel niet meer op het scoutinglijstje staan." ( grijnst) S door matthias stockmans