Dit is alvast duidelijk: in tegenstelling tot zijn voorganger ziet Yves Vanderhaeghe in Kanu geen diepe spits. Hij zei te overwegen om Teddy Chevalier om zijn diepgang te gebruiken als centrumaanvaller, de rol die de Fransman het liefst speelt, maar dat deed hij uiteindelijk toch niet: hij liet hem op rechts staan, waar Glen De Boeck hem neerzette. Maar de nieuwe coach van KV Kortrijk maakte hem wel op een andere manier belangrijker: bij afwezigheid van Hannes Van Der Bruggen gaf hij hem de aanvoerdersband. Een psycho-trucje waarmee hij ook zijn verantwoordelijkheidsgevoel voor de teamprestatie triggerde.

Diep in de spits koos Vanderhaeghe voor Felipe Avenatti, de Uruguayaan tegen wie De Boeck de vorige speeldag tijdens en na zijn invalbeurt geweldig te keer was gegaan omdat hij niet hard genoeg werkte. De van Bologna gehuurde targetspits van 1,96 meter is niet wat je noemt een karakterspeler, maar een gevoelige, intuïtieve, technisch heel onderlegde voetballer. Hij valt wel eens op dagdromen of op een te energiezuinige aanpak te betrappen, maar in flow is hij in staat te toveren. Dat liet hij zaterdag in Oostende zien.

Als balvaste centrumspits liet hij Vanderhaeghe toe om zijn accent in het spel van KVK te leggen: niet altijd maar van achteren uit geduldig de voetballende oplossing blijven zoeken, maar af en toe snel diep spelen en soms ook eens de bal risicoloos vooruit trappen. Vaak was daar dan Avenatti om hem vaardig aan te nemen, een man af te houden, een ploegmaat op de flank te bedienen en zich aanspeelbaar te maken voor doel. Zoals bij het eerste doelpunt, toen hij op een flankvoorzet Nicolas Lombaerts aftroefde en zijn kopbal in de kruising vloog (1-1). Of zoals bij de winning goal, toen hij op een hoekschop in een luchtduel met een preassist Lombaerts én Goran Milovic aftroefde (1-2).

De bevrijding van Avenatti was de verdienste van Vanderhaeghe, die daarvoor de tactiek van de positieve psychologie aanwendde: zijn welbevinden bevorderen, zijn sterke kanten benadrukken en hem laten doen wat hij het best kan om hem optimaal te laten renderen. KVO-coach Gert Verheyen had het achteraf over een verschil in balvastheid, kracht en scorend vermogen tussen beide teams. Een herboren Avenatti was er de exponent van.

Dit is alvast duidelijk: in tegenstelling tot zijn voorganger ziet Yves Vanderhaeghe in Kanu geen diepe spits. Hij zei te overwegen om Teddy Chevalier om zijn diepgang te gebruiken als centrumaanvaller, de rol die de Fransman het liefst speelt, maar dat deed hij uiteindelijk toch niet: hij liet hem op rechts staan, waar Glen De Boeck hem neerzette. Maar de nieuwe coach van KV Kortrijk maakte hem wel op een andere manier belangrijker: bij afwezigheid van Hannes Van Der Bruggen gaf hij hem de aanvoerdersband. Een psycho-trucje waarmee hij ook zijn verantwoordelijkheidsgevoel voor de teamprestatie triggerde. Diep in de spits koos Vanderhaeghe voor Felipe Avenatti, de Uruguayaan tegen wie De Boeck de vorige speeldag tijdens en na zijn invalbeurt geweldig te keer was gegaan omdat hij niet hard genoeg werkte. De van Bologna gehuurde targetspits van 1,96 meter is niet wat je noemt een karakterspeler, maar een gevoelige, intuïtieve, technisch heel onderlegde voetballer. Hij valt wel eens op dagdromen of op een te energiezuinige aanpak te betrappen, maar in flow is hij in staat te toveren. Dat liet hij zaterdag in Oostende zien. Als balvaste centrumspits liet hij Vanderhaeghe toe om zijn accent in het spel van KVK te leggen: niet altijd maar van achteren uit geduldig de voetballende oplossing blijven zoeken, maar af en toe snel diep spelen en soms ook eens de bal risicoloos vooruit trappen. Vaak was daar dan Avenatti om hem vaardig aan te nemen, een man af te houden, een ploegmaat op de flank te bedienen en zich aanspeelbaar te maken voor doel. Zoals bij het eerste doelpunt, toen hij op een flankvoorzet Nicolas Lombaerts aftroefde en zijn kopbal in de kruising vloog (1-1). Of zoals bij de winning goal, toen hij op een hoekschop in een luchtduel met een preassist Lombaerts én Goran Milovic aftroefde (1-2). De bevrijding van Avenatti was de verdienste van Vanderhaeghe, die daarvoor de tactiek van de positieve psychologie aanwendde: zijn welbevinden bevorderen, zijn sterke kanten benadrukken en hem laten doen wat hij het best kan om hem optimaal te laten renderen. KVO-coach Gert Verheyen had het achteraf over een verschil in balvastheid, kracht en scorend vermogen tussen beide teams. Een herboren Avenatti was er de exponent van.