Een goed jaar geleden, net voor Kerstmis 2014, speelde VfL Wolfsburg de voorlaatste competitiewedstrijd van de heenronde op het veld van Borussia Dortmund. Buiten het stadion rolden de braadworsten over de toonbank, vloeide er schnaps en glühwein, in de arena werd er gezongen en gefeest en dat ofschoon Borussia op dat moment in een diepe crisis zat. Het ging allemaal aan Kevin De Bruyne voorbij. Hij interesseert zich niet voor randzaken. Hij komt op het veld om te voetballen.
...

Een goed jaar geleden, net voor Kerstmis 2014, speelde VfL Wolfsburg de voorlaatste competitiewedstrijd van de heenronde op het veld van Borussia Dortmund. Buiten het stadion rolden de braadworsten over de toonbank, vloeide er schnaps en glühwein, in de arena werd er gezongen en gefeest en dat ofschoon Borussia op dat moment in een diepe crisis zat. Het ging allemaal aan Kevin De Bruyne voorbij. Hij interesseert zich niet voor randzaken. Hij komt op het veld om te voetballen. Dat doet hij die avond ook. Met afgemeten voorzetten en technische hoogstandjes bezielt en verfijnt hij het spel van VfL Wolfsburg. In een vrije rol achter het spitsenduo zorgt hij bij balbezit meteen voor diepgang. Borussia probeert hem in zone op te vangen, maar dat lukt niet. Daarvoor loopt De Bruyne intuïtief te goed tussen de lijnen. Op de persconferentie zal Dieter Hecking, de trainer van Wolfsburg, tegen zijn gewoonte in het spel van de Rode Duivel met veel lof overladen. Borussiacoach Jürgen Klopp knikte instemmend en dacht terug aan het moment dat zijn club interesse had in De Bruyne. Een krant sprak achteraf over een voetballer die bij balbezit de alarmklokken bij de tegenstander doet luiden. Het was alsof iedereen pas nu Kevin De Bruyne definitief ontdekte. Die zei na de wedstrijd dat hij tevreden was over zijn prestatie. Niet meer, niet minder. En hij voegde eraan toe moe te zijn en te snakken naar vakantie. Na de jaarwisseling nam De Bruyne de draad weer op. Hij verwerkte de tragische dood van Junior Malanda en demonteerde met Wolfsburg recordkampioen Bayern München met 4-1. Na de wedstrijd sloop hij in een oude jeans en met een dikke rugzak uit het stadion. Hij leek niet op iemand die net een Europese topclub had vermorzeld, maar op een jongetje dat boodschappen was gaan doen voor zijn grootmoeder. Voetballers als Kevin De Bruyne zijn een verademing in een wereldje van opgezwollen ego's. Ze doen heel gewoon en koketteren niet met zichzelf. Juist daarin schuilt de kracht van De Bruyne. Hij blijft voetballen met een kinderlijke blijheid, hij heeft amper aandacht voor alles wat daarrond gebeurt. Geen moment zorgde de transfersom van 80 miljoen euro die Manchester City voor hem betaalde voor druk, al vreesden sommigen dat hij daaronder zou bezwijken. Voetballen in de Bundesliga of in de Premier League, het maakt hem allemaal niet veel uit. Ook bij Manchester City valt De Bruyne buiten het veld niet op. Tenzij door zijn roodblonde haren. In het kader van de Gouden Schoen zal Kevin De Bruyne woensdag allicht worden uitgeroepen tot de beste Belg in het buitenland. Hij zal tevreden zijn, maar niet in euforie vervallen. En dat hij door de reglementering van de Gouden Schoen, die alleen gewonnen kan worden door voetballers uit de eigen competitie, geen kans maakt op deze onderscheiding, dat neemt hij gewoon voor kennisgeving aan. Woensdagavond, op het moment dat de fine fleur van het Belgische voetbal voor dit voetbalfeest in Lint verzamelt, speelt De Bruyne met Manchester City tegen Everton. En op een veld staat hij veel liever dan op recepties of huldigingen. Zou de Gentse manager Michel Louwagie nog eens denken aan de dag dat hij Kevin De Bruyne naar RC Genk liet gaan? Ooit moesten de Buffalo's een model worden qua jeugdwerking, maar toen de club in de financiële problemen kwam, werd er in dit departement gesneden. Maar een voorbeeld blijft de kampioen voor de manier waarop de club is uitgebouwd. Met vandaag allicht nieuwe onderscheidingen. Sven Kums is de favoriet voor de Gouden Schoen, hij zou de derde speler van AA Gent zijn die deze trofee wint. Na Roland Storme in 1958, de verdediger die in de nationale ploeg werd geremd door Laurent Verbiest en zich toen zelfs mocht verheugen in de interesse van Barcelona. En na Mbark Boussoufa in 2006, al speelde die in de tweede helft van het jaar voor Anderlecht. De betere spelers aan boord houden en de gebouwde fundamenten verstevigen, het is een nieuwe uitdaging voor AA Gent. Vier nieuwe buitenlanders verruimen de kern en geven Hein Vanhaezebrouck meer mogelijkheden. Ook dat wordt anders in de ontwikkeling van de club: presteren in een klimaat van toenemende concurrentie. Zonder gemok van ontevreden spelers. Maar met alle neuzen in dezelfde richting. DOOR JACQUES SYSKevin De Bruyne blijft voetballen met een kinderlijke blijheid.