Over de titel wordt niet zoveel meer gepraat in Genk. De titel van vorig seizoen, voor alle duidelijkheid. Mocht er ergens nog een flard van de roes om het op 17 mei 2011 gewonnen kampioenschap zijn blijven hangen, dan is die na afgelopen week definitief verdreven. Nederlagen tegen Valencia (7-0) en AA Gent (2-0) continueerden een verval dat door de club niet voor mogelijk was gehouden. De titel zou RC Genk een ferme boost geven, zo geloofde het bestuur, maar dat is niet gebeurd. De Champions League is het voorspelde vergiftigde geschenk gebleken en na vijftien speeldagen hangt play-off 1 aan een zijden draad.

Doodjammer is het (bij welke andere club dan Genk zitten drie oud-voorzitters broederlijk naast elkaar tijdens een Europese verplaatsing?), vooral omdat het allemaal te voorzien was. Na een succesjaar een selectie samenhouden is zelden een goede beleidsdaad gebleken. Zeker als tegelijk ook wordt nagelaten de concurrentie aan te zwengelen met vers bloed. Verslapping is dan het resultaat. Anderlecht maakte het mee en nu ook Genk. Van de bende hongerige jonge honden blijft nog weinig over op het veld. Opgeteld bij zo al een niet overdreven sterke selectie is het de kortste weg naar problemen.

Mario Been is niet te benijden. Bij zijn presentatie eind augustus als Genks nieuwe coach toonde hij zich bijzonder gretig. Té gretig misschien wel. Vooral dat hij via de Belgische landskampioen zomaar de Champions League in kon, bleek een verleiding te groot om eraan te weerstaan. Drie maanden later is niet alleen RC Genk de risee van Europa, maar heeft ook het imago van Been een deuk opgelopen. Als speler bleef hij een eeuwige belofte. Voor de vraag of hij de topcoach is waarvoor Genk hem in huis haalde, is het nog te vroeg. Het blijft moeilijk te zien waar de Rotterdammer met zijn ploeg naartoe wil. Zondag tegen AA Gent verraste hij met Anele als centrumverdediger nadat hij hem eerder al als rechtsachter, linksachter en middenvelder uitspeelde. Vier dagen voordien in Valencia had hij eindelijk Mohamed Sarr laten debuteren. Even snel als Abel Masuero na het debacle in Chelsea werd afgeserveerd, verdween dus ook Sarr alweer uit beeld.

Beens vele geschuif met spelers komt uiteindelijk allemaal voort uit de tekortkomingen van zijn selectie. Genk streeft dan wel de status van een topclub na, het heeft niet de spelers die daarbij horen. Van zijn zeven transfers mag er voorlopig slechts één ( Khaleem Hyland) een aanwinst worden genoemd. Dan heb je slecht gewerkt. Na het vertrek van trainer/technisch directeur Frankie Vercauteren bleek er verbazend genoeg geen scoutings- en aanwervingsapparaat in zijn rug te staan die naam waardig. Dat hij net als de doelmannen Thibaut Courtois en Koen Casteels met ruzie wegging, was even veelzeggend. Weg was toen al de magic van het kampioensjaar.

Aan één stelling hoeft niet meer getwijfeld te worden: wat Vercauteren in anderhalf jaar tijd klaarspeelde in de Cristal Arena, kan nauwelijks nog worden overschat. Hij en niemand anders is de vader van het succes geweest. Tot die conclusie moet ook Been ondertussen zijn gekomen. Drie maanden na zijn aanstelling staat hij voor het besef dat hij zich in al zijn gretigheid misschien wel heeft verkeken op dit Genk. Na de 5-0 tegen Chelsea hield hij nog vol te hebben genoten op Stamford Bridge. Zo bevoorrecht voelde hij zich dat hij dergelijke topspelers van zo dichtbij aan het werk had kunnen zien, ja, er zelfs naast had gestaan. Been was het jongetje in de bollenwinkel dat van opwinding niet weet waar eerst te kijken. Ook in Valencia zou hij gaan genieten en voor een ambitieuze trainer klonk dat weerom net iets te vrijblijvend. Genieten doe je in het beste geval achteraf. Na de 7-0 had ook Been het er niet meer over.

Uitkijken is het nu naar hoe RC Genk zal reageren, zowel op als naast het veld. Vorige week maandag tijdens de jaarlijkse algemene vergadering werd het vorige boekjaar, ondanks een negatief opgesteld budget, onverwacht positief afgesloten dankzij de landstitel. Door de miljoenen van de Champions League en de uitgaande transfer van Thibaut Courtois ziet ook het budget voor het lopende seizoen er rooskleurig uit. De ruimte voor inkomende transfers in januari is er. Alleen, zo hoorde ook een aandachtige Mario Been achter in de zaal, blijft het RC Genk van voorzitter Herbert Houben beducht voor financiële avonturen. Terecht, zolang de club binnen zijn principes maar de juiste keuzes maakt en stappen vooruit zet. Dat is nu niet het geval.

DOOR JAN HAUSPIE

Van het 'magic' van het kampioensjaar blijft allang niets meer over.

Over de titel wordt niet zoveel meer gepraat in Genk. De titel van vorig seizoen, voor alle duidelijkheid. Mocht er ergens nog een flard van de roes om het op 17 mei 2011 gewonnen kampioenschap zijn blijven hangen, dan is die na afgelopen week definitief verdreven. Nederlagen tegen Valencia (7-0) en AA Gent (2-0) continueerden een verval dat door de club niet voor mogelijk was gehouden. De titel zou RC Genk een ferme boost geven, zo geloofde het bestuur, maar dat is niet gebeurd. De Champions League is het voorspelde vergiftigde geschenk gebleken en na vijftien speeldagen hangt play-off 1 aan een zijden draad. Doodjammer is het (bij welke andere club dan Genk zitten drie oud-voorzitters broederlijk naast elkaar tijdens een Europese verplaatsing?), vooral omdat het allemaal te voorzien was. Na een succesjaar een selectie samenhouden is zelden een goede beleidsdaad gebleken. Zeker als tegelijk ook wordt nagelaten de concurrentie aan te zwengelen met vers bloed. Verslapping is dan het resultaat. Anderlecht maakte het mee en nu ook Genk. Van de bende hongerige jonge honden blijft nog weinig over op het veld. Opgeteld bij zo al een niet overdreven sterke selectie is het de kortste weg naar problemen. Mario Been is niet te benijden. Bij zijn presentatie eind augustus als Genks nieuwe coach toonde hij zich bijzonder gretig. Té gretig misschien wel. Vooral dat hij via de Belgische landskampioen zomaar de Champions League in kon, bleek een verleiding te groot om eraan te weerstaan. Drie maanden later is niet alleen RC Genk de risee van Europa, maar heeft ook het imago van Been een deuk opgelopen. Als speler bleef hij een eeuwige belofte. Voor de vraag of hij de topcoach is waarvoor Genk hem in huis haalde, is het nog te vroeg. Het blijft moeilijk te zien waar de Rotterdammer met zijn ploeg naartoe wil. Zondag tegen AA Gent verraste hij met Anele als centrumverdediger nadat hij hem eerder al als rechtsachter, linksachter en middenvelder uitspeelde. Vier dagen voordien in Valencia had hij eindelijk Mohamed Sarr laten debuteren. Even snel als Abel Masuero na het debacle in Chelsea werd afgeserveerd, verdween dus ook Sarr alweer uit beeld. Beens vele geschuif met spelers komt uiteindelijk allemaal voort uit de tekortkomingen van zijn selectie. Genk streeft dan wel de status van een topclub na, het heeft niet de spelers die daarbij horen. Van zijn zeven transfers mag er voorlopig slechts één ( Khaleem Hyland) een aanwinst worden genoemd. Dan heb je slecht gewerkt. Na het vertrek van trainer/technisch directeur Frankie Vercauteren bleek er verbazend genoeg geen scoutings- en aanwervingsapparaat in zijn rug te staan die naam waardig. Dat hij net als de doelmannen Thibaut Courtois en Koen Casteels met ruzie wegging, was even veelzeggend. Weg was toen al de magic van het kampioensjaar. Aan één stelling hoeft niet meer getwijfeld te worden: wat Vercauteren in anderhalf jaar tijd klaarspeelde in de Cristal Arena, kan nauwelijks nog worden overschat. Hij en niemand anders is de vader van het succes geweest. Tot die conclusie moet ook Been ondertussen zijn gekomen. Drie maanden na zijn aanstelling staat hij voor het besef dat hij zich in al zijn gretigheid misschien wel heeft verkeken op dit Genk. Na de 5-0 tegen Chelsea hield hij nog vol te hebben genoten op Stamford Bridge. Zo bevoorrecht voelde hij zich dat hij dergelijke topspelers van zo dichtbij aan het werk had kunnen zien, ja, er zelfs naast had gestaan. Been was het jongetje in de bollenwinkel dat van opwinding niet weet waar eerst te kijken. Ook in Valencia zou hij gaan genieten en voor een ambitieuze trainer klonk dat weerom net iets te vrijblijvend. Genieten doe je in het beste geval achteraf. Na de 7-0 had ook Been het er niet meer over. Uitkijken is het nu naar hoe RC Genk zal reageren, zowel op als naast het veld. Vorige week maandag tijdens de jaarlijkse algemene vergadering werd het vorige boekjaar, ondanks een negatief opgesteld budget, onverwacht positief afgesloten dankzij de landstitel. Door de miljoenen van de Champions League en de uitgaande transfer van Thibaut Courtois ziet ook het budget voor het lopende seizoen er rooskleurig uit. De ruimte voor inkomende transfers in januari is er. Alleen, zo hoorde ook een aandachtige Mario Been achter in de zaal, blijft het RC Genk van voorzitter Herbert Houben beducht voor financiële avonturen. Terecht, zolang de club binnen zijn principes maar de juiste keuzes maakt en stappen vooruit zet. Dat is nu niet het geval. DOOR JAN HAUSPIE Van het 'magic' van het kampioensjaar blijft allang niets meer over.