door Jacques Sys
...

door Jacques SysVelen zullen het zich in de hype rond Thomas Buffel nauwelijks nog herinneren : toen de middenvelder van Cercle Brugge naar Feyenoord werd versast, heette hij een voetballer te zijn met te weinig ritmeveranderingen. Een aantal kenners achtte hem daardoor ongeschikt voor de top. Via gedegen trainingen vijlde de technische staf van Feyenoord dit in Buffels spel verankerde euvel weg. En gaf hem alle gelegenheid om aan zijn talent te schaven zonder te denken aan het resultaat van de (jeugd)ploeg waarin hij speelde. Zo groeide Buffel uit tot een doelgerichte voetballer die de kans kreeg techniek te koppelen aan snelheid. Het drama van ons voetbal is dat Buffel hier nooit zo ver zou gestaan hebben. Omdat het naakte resultaat, in weerwil van allerhande idealistisch klinkende kreten, ook bij de jeugd boven alles blijft staan. Toen beloftecoach Jean-François de Sart eind vorig seizoen met het oog op het EK de toen nog bij Excelsior voetballende Thomas Buffel in een gemakkelijk gewonnen wedstrijd tegen MVV ging scouten, kwam hij achteraf met een merkwaardige analyse : Buffel had te weinig verdedigd. De Sart, de apostel van het collectivisme, bespaarde zich achteraf de moeite om bij Buffel naar diens opdrachten te informeren. Hij reisde zonder het rastalent naar het EK. Ook achteraf bleek hij niet echt gecharmeerd te zijn door de kwaliteiten van de inmiddels bij Feyenoord ontploffende voetballer. Er zou zelfs een kordate interventie van Aimé Anthuenis nodig geweest zijn om Buffel op te vissen voor de belofte-interland tegen Bulgarije. Daar ontpopte die zich tot de draaischijf van de ploeg. In een kranteninterview bevestigde de vader van Thomas Buffel afgelopen zaterdag desgevraagd dat Jean-François de Sart door Anthuenis tot de orde werd geroepen en dat zijn zoon zo weer een toekomst kreeg bij Jong België. Het was hem, zo beweerde hij, door iemand van de top van de voetbalbond bevestigd. Het is ronduit pijnlijk dat een trainer die op nationaal vlak de doorstroming van jong talent dient te garanderen op een dusdanige manier moet worden teruggefloten. Dat moet de Technisch Commissie van de Voetbalbond aan het denken zetten. Het is echter niet daar dat er een duidelijke mening zal geformuleerd worden over de voetbalfilosofie die er in de wachtkamer van de A-ploeg moet gehanteerd worden. Evenmin wordt er luidop nagedacht over de extreme inzichten die er bestaan : Aimé Anthuenis vroeg zich vorige week nog af of de nationale ploeg geen vijf Buffels nodig heeft. Het immens verwachtingspatroon dat er op de schouders van de Feyenoorder rust, is tekenend voor de bloedarmoede na de steriele wedstrijd tegen Bulgarije. In juni dreven velen na de puike prestatie tegen Brazilië nog mee op de golven van de euforie, nu laat Aimé Anthuenis al uitschijnen dat puntenverlies in Andorra of Estland een verdere verjonging inluidt. Het zou betekenen dat er al aan het WK 2006 moet gedacht worden. Dan dreigt er een contradictorisch gegeven te ontstaan : tegen een achtergrond van doffe ellende zou dan het contract van Anthuenis verlengd moeten worden. Om de sportieve continuïteit te waarborgen.Hoe de bondscoach ook zijn best doet om vooral voor de wedstrijd in Estland te waarschuwen, met minder dan zes punten uit de twee komende opdrachten kan niemand vrede nemen. Zelfs in het licht van een internationale nivellering dreigt anders een regelrecht fiasco. Maar los daarvan moet de ontluiking van Thomas Buffel voor velen een signaal zijn. Veel beter dan te zeuren over mankementen is het te werken. In Nederland klopt er trouwens een andere sieraad nadrukkelijk op de deur : Jelle Van Damme handhaaft zich in de hoofdmacht van Ajax en verlegt in Amsterdam zijn grenzen. Hij werd door Jean-François de Sart voor de interland tegen Bulgarije wel geselecteerd. Omdat de beloftecoach het zo wilde ? Of omdat hij ook in deze werd gecorrigeerd ? Thomas Buffel zou in België nooit zo ver hebben gestaan.