In een interview dat Patrick Lefevere verderop in dit blad geeft (p. 76-83) zegt de manager van Quick-Step-Inner- getic dat er in het Pro Tourpeloton mensen zijn die zijn renners uitlachen omdat ze clean rijden. Dat is een ontluisterende uitspraak, die aantoont dat er in de wielersport na de stortvloed van dopingverhalen nog altijd helemaal niets veranderde. Het gesjoemel en gerommel gaat onverminderd verder. Volgens sommigen zijn de nieuwe bekentenissen en onthullingen van de afgelopen dagen maar het topje van de ijsberg.
...

In een interview dat Patrick Lefevere verderop in dit blad geeft (p. 76-83) zegt de manager van Quick-Step-Inner- getic dat er in het Pro Tourpeloton mensen zijn die zijn renners uitlachen omdat ze clean rijden. Dat is een ontluisterende uitspraak, die aantoont dat er in de wielersport na de stortvloed van dopingverhalen nog altijd helemaal niets veranderde. Het gesjoemel en gerommel gaat onverminderd verder. Volgens sommigen zijn de nieuwe bekentenissen en onthullingen van de afgelopen dagen maar het topje van de ijsberg. Nadat Jef D'hont het vuur aanstak met oude en al lang verjaarde verhalen, leggen de verklaringen van de Duitse renner Jörg Jaksche in het weekblad Der Spiegel een nieuwe bom onder het peloton. Jaksche is de eerste renner in het dossier van de Spaanse dokter Fuentes, die zich niet langer wenst te verbergen achter een gordijn van leugens. Op een gedetailleerde manier vertelt hij over de geplogenheden in het peloton, over de pogingen om de pijn tijdens het koersen te verzachten, eerst met cortisone, later met epo en nu met bloedtransfusies. Hij schetst een hallucinant beeld van een verdorven milieu, van een parallelle wereld, met ook ploegleiders in de hoofdrol. Jaksche hekelt als zoveelste de hypocrisie van de wielerwereld. Hij beweert er niet langer tegen te kunnen dat die mensen die nu preken afsteken over de noodzaak van een zuivere sport, vroeger van alles op de hoogte waren. Op een pijnlijke manier blijft het wielrennen, de laatste maanden nadrukkelijk een podium van leugen en bedrog, achter de feiten aan hollen. Terwijl de UCI met een antidopingcharter uitpakt, dat iedere juridische grondslag mist, groeit het onkruid verder. En illustreren alle bekentenissen van renners en oud-renners het failliet van de dopingcontroles. Hoeveel geld daar ook in wordt gepompt, het systeem van de repressie faalt. De wielersport heeft in het verleden alle dopingstormen overleefd en waant zich daardoor onaantastbaar. De interesse van het publiek neemt niet af. Toen Erik Zabel na zijn emotionele dopingverhaal in de Ronde van Beieren startte, werd hij stormachtig toegejuicht en verdrongen er zich tien (!) televisiestations rond hem. En in Nederland voerden organisatoren van kleinere wedstrijden een onderlinge strijd om Marc Lotz, opnieuw actief na een schorsing van twee jaar wegens het gebruik van epo, aan de start te krijgen. Ook de Tour zal nauwelijks onder de nieuwe onthullingen lijden. Als de Ronde van Frankrijk volgende week maandag in Gent arriveert, worden tegen de 500.000 mensen verwacht. Maar door alle verderfelijke praktijken vernietigt de wielersport wel zijn economisch potentieel. Patrick Lefevere zag een lucratief contract met keukenproducent Franke in rook opgaan, Johan Bruyneel vindt geen sponsor. Steeds minder bedrijven zullen zich op termijn met deze sport wensen te identificeren. Zo is de wielersport langzaam maar zeker bezig aan een soort zelfmoord. Alleen lijken weinigen dat te beseffen. Renners en ploegleiders zijn nauwelijks in staat op een andere manier te denken. Hun onvermogen om te leren is schrijnend. Zwijgen, liegen en bedriegen is en blijft het credo. Dat zal na de onthullingen van Jörg Jaschke niet anders zijn. De wielersport heeft niet alleen nood aan een nieuwe moraal, maar vooral aan nieuwe mensen. Een resolute afrekening met het verleden is de enige reddingsboei. Te veel figuren kunnen nog altijd ongehinderd in de schemerzone rommelen. In zijn betoog praat Jörg Jaschke onder meer over zijn periode bij Polti, toen hij via ploegleider Gianluigi Stanga tot het gebruik van doping werd aangezet. Dezelfde Stanga, die alles logenstraft, is nu manager bij Milram, de ploeg die Alessandro Petacchi op non-actief zette. Toeval of niet ? Het wielrennen is een oud instituut, dat niets voelt voor een cultuurbreuk en huivert bij een mogelijke schoonmaakactie. Alle schimmige verhalen werden steeds weer snel onder de mat geveegd. Alleen is dit in deze tijd van exploderende communicatie niet meer mogelijk. De dopingverhalen zullen blijven komen. In een waanzinnig tempo. Tot deze sport zichzelf ruïneert. S door Jacques Sys