Vreemd hoe schrijnend de contrasten ook in momenten van vreugde kunnen zijn. Terwijl het Koning Boudewijnstadion rood en wit kleurde en de spelers van Zulte Waregem zich na de bekeroverwinning lieten meeslepen door het enthousiasme van de supporters, stapte Francky Dury rustig naar de persconferentie. Daar legde hij uitvoerig uit hoe hij zijn op hun tandvlees lopende manschappen na een 2 op 24 weer scherp had gekregen. Door vooral veel te werken aan het mentale aspect. Terwijl het feest buiten in alle hevigheid losbarstte, kwam de trainer in de catacomben van het stadion met een merkwaardige ontboezeming : hij vertelde dat hij de afgelopen weken een beetje in conflict had gelegen met zijn ploeg omdat een aantal nederlagen hem zwaar op de maag lagen.
...

Vreemd hoe schrijnend de contrasten ook in momenten van vreugde kunnen zijn. Terwijl het Koning Boudewijnstadion rood en wit kleurde en de spelers van Zulte Waregem zich na de bekeroverwinning lieten meeslepen door het enthousiasme van de supporters, stapte Francky Dury rustig naar de persconferentie. Daar legde hij uitvoerig uit hoe hij zijn op hun tandvlees lopende manschappen na een 2 op 24 weer scherp had gekregen. Door vooral veel te werken aan het mentale aspect. Terwijl het feest buiten in alle hevigheid losbarstte, kwam de trainer in de catacomben van het stadion met een merkwaardige ontboezeming : hij vertelde dat hij de afgelopen weken een beetje in conflict had gelegen met zijn ploeg omdat een aantal nederlagen hem zwaar op de maag lagen. De bekeroverwinning maakte veel goed. Maar niet alles. Dury sprak van dubbele gevoelens en verontschuldigde zich haast voor het mindere spel van zijn ploeg. Tot dezelfde uitspraak kwam Dury ook toen Zulte Waregem in de halve finale van de beker met 1-2 won op Standard. Het tekent de pure voetballiefhebber die vertederd is door de schoonheid van het spel. Op welk moment dan ook. Tweeëndertig jaar nadat Waregem de beker won, duikt het nu weer Europa in. Dat zorgde tot diep in de nacht voor een ontlading van vreugde. Maar als de rook van de euforie is verdwenen, wacht er een rauwe werkelijkheid. Zulte Waregem heeft in zijn ontwikkelingsproces een paar stappen overgeslagen en zal de lijn van dit seizoen onmogelijk kunnen doortrekken. De club dreigt na Ibrahim Salou en Frederic Dupré met Tony Sergeant nog een derde sleutelspeler te verliezen. Toen Sergeant twee jaar geleden met Antwerp degradeerde, bestond er voor hem vrijwel geen interesse. In de rug van de balvaste Salou ontpopte hij zich tot een van de meest infiltrerende en productieve middenvelders van deze competitie. Hij was een belangrijke schakel in een ketting, net zoals heel Zulte Waregem gekneed werd tot een geoliede en herkenbare machine. Dat is uitsluitend de verdienste van Francky Dury, die volgend seizoen voor zijn grootste uitdaging staat : een nieuw raamwerk metselen en nieuwe hoekstenen bouwen. Zulte Waregem kan en moet het bekersucces aangrijpen om in een economisch sterke regio nieuwe sponsors te strikken en zijn structuur te verbeteren. Europees voetbal mag voor de club geen vergiftigd geschenk worden. Het siert voorzitter Willy Naessens niettemin dat hij zich niet wil vergalopperen. Hij blijft een fervent voorstander van een semiprofessioneel statuut en vindt dat profs te veel vrije tijd hebben. Dat doet nog maar eens vragen rijzen over de trainingsintensiteit van onze (top)clubs : conditioneel lag Zulte Waregem dit seizoen in geen enkele wedstrijd onder, de in de laatste wedstrijden opspattende vermoeidheid ten spijt. Het succes van Zulte Waregem is dat van de duidelijkheid. Geen club die zo de hand van zijn trainer draagt als de neo-eersteklasser. De razendsnelle opmars van Francky Dury toont dat er in de lagere regionen nog wel degelijk talent te vinden is. Te gemakkelijk vissen clubs in hun zoektocht naar een nieuwe coach in dezelfde vijver. Terwijl ze van iedere Belgische trainer vooraf precies weten wat ze wel en niet krijgen. Daarom is het goed dat een club als SV Roeselare uiteindelijk voor Dirk Geeraerd koos. De trainer van Waasland heet een soort Francky Dury te zijn, een uitmuntende analyticus en een bevlogen prater. In communicatieve vaardigheden blinken Belgische trainers doorgaans niet uit. Los van het gegeven dat ze in hun trainings- en omgangsvormen niet willen of kunnen inspelen op nieuwe ontwikkelingen. Dat doet Francky Dury wel, een job als politieman ten spijt. Hij is competent en als het moet keihard. Dat maakt hem in de groep niet altijd even populair. Maar zeker in een tijd dat jonge voetballers snel ontsporen omdat ze niet aan de verlokkingen van het leven kunnen weerstaan, is alertheid en kordaatheid van primordiaal belang. Trainers zijn in grote mate (mee) verantwoordelijk voor het gedrag van hun spelers. Wat dat betreft, zal niemand het in Zulte Waregem wagen om naast zijn schoenen te gaan lopen. JACQUES SYS