Na een lang verblijf bij Nantes zocht William Vainqueur (23) een nieuwe sportieve uitdaging en die vond hij bij Standard. De middenvelder is afkomstig uit de Parijse voorsteden, met alle gevaren die daar loeren, en hij heeft dus een lange weg afgelegd. Zijn verhaal.

Heldin-moeder

Het voetbal was jouw reddingsboei, niet?

William Vainqueur: "Dat kan je wel zeggen. Ik ben een kind uit de voorsteden, van Noisy-le-Grand, niet ver van Marne-la-Vallée, en van Parijs. Dat was mijn wereld, een speciale planeet waar mijn roots liggen. Toen ik als jongere bij Nantes zat, keerde ik er meteen terug zodra ik een dag vrijaf had. Ik kon het gewoon niet laten om er op adem te komen en mijn vrienden terug te zien. Toen ik twaalf was, ging ik een jaar naar het opleidingscentrum van Auxerre dat heel veel rekruteert in de kleine clubs van het Ile-de- France. Ik had de capaciteiten, maar mijn hoofd was er niet bij. Ik was niet klaar voor zo'n leven. Ik was een kind van de voosteden, van de straat. Wij halen kleine streken uit, niks ernstigs, kinderlijk gedrag, dat niet thuishoort in een opleidingscentrum. Ik had er geen benul van en ik had sowieso mijn familie nodig rond me."

Een familie zonder vader?

"Ja, hij liet zijn vrouw en twee kinderen - ik heb nog een zus - in de steek toen we nog heel klein waren. Ik herinner me nog een telefoontje van hem en dan niets meer. Hij telt niet meer voor mij. Ik veronderstel dat hij teruggekeerd is naar Guadeloupe. Mijn moeder was een heldin, gewoonweg omdat ze erin slaagde ons te eten te geven. Ze vertrok nog vóór zes uur 's ochtends om in een papierfabriek te gaan werken. Pas rond 21 uur was ze meestal weer thuis ..."

Zo laat?

"Na haar dagtaak in de fabriek ging ze nog schoonmaken. Ik heb altijd beloofd dat ik een huis voor haar zou kopen."

In Parijs?

"Neen, in Guadeloupe waarnaar ze ooit wil terugkeren. Heel onze familie zit ginder. Ik ga er regelmatig naartoe."

Je hebt je mentaliteit van je moeder?

"Toen ik bij Nantes terechtgekomen was, vond ik dat ik die kans niet mocht missen. Viel het tegen, dan had ik nog twee mogelijkheden: de stad of terugkeren naar Guadeloupe in de hoop daar een job in een suikerrietplantage of een garage te vinden. Mijn tantes hebben me geholpen. Zij zorgden voor me als mijn moeder er niet was en laat moest werken. En dan was er nog Ahmed Gueninèche, die mij bij Noisy-le-Grand en Bussy Saint-Georges onder zijn vleugels nam. Dankzij hem kon ik naar Auxerre en hij is mij ook gevolgd. Hij is als een vader voor mij. Als er problemen waren op school, dan belden ze naar hem. Het voetbal heeft me van het straatleven gered, maar dat heb ik in de eerste plaats aan hem te danken."

Het straatleven?

"Het leven in de voorsteden, waar je stevig in je schoenen moet staan om niet op de dool te raken."

Is het voetbal geen valstrik geworden voor de jongeren uit die kansarme wijken: is het uiteindelijk niet moeilijker om er via de sport uit te raken dan via studies?

"De studies, ja, de studies ..."

De studies?

"Talloze jongeren uit mijn wijk hebben diploma's in overvloed: advocaten, dokters, ingenieurs ... noem maar op. Toch hebben ze geen werk of kunnen ze niet iets doen dat met hun studies overeenkomt."

Alleen maar omdat ze uit de voorsteden komen?

"Ja, ze werken als nachtwaker of zoiets. Het is frustrerend voor hen. Als je studeert en uiteindelijk de hele dag niks anders dan rijst kan eten terwijl anderen met hun louche business en andere trucs fortuinen verdienen, dan is het verleidelijk om naar de andere kant over te hellen. Ik heb geluk gehad ..."

En wilskracht?

"Welja ..."

Zoals na je gescheurde knieligamenten bij de nationale belofteploeg? Mocht dat niet gebeurd zijn, zou je dan nu niet in de Ligue 1 zitten?

"Ik weet het niet. Ik heb mijn beproevingen gehad, maar ik was nog jong. Nu ben ik blij dat ik bij Standard zit dat heel wat spelers naar de top heeft gebracht."

Thierry Henry komt ook uit de stadswijken ...

"Dat weet ik, hij komt uit Ulysses."

Ook al zijn ze trots op hem, toch ergeren de jongeren daar zich aan zijn succes ...

"Ik weet wat dat betekent."

Herinnert zijn succesvolle carrière hen aan hun eigen tegenslag?

"Ik zou niet spreken van tegenslag, maar van een algemeen probleem. Ikzelf heb toch veel te danken aan de voorsteden en mijn vrienden daar, ... Ik kan dat niet vergeten."

Europese top

Er zijn maar weinig verdedigende middenvelders in eerste klasse die jouw technische bagage hebben ...

"Dat komt door mijn opleiding bij Nantes, denk ik. Ook al verliest dit fabrieksmerk van zijn pluimen, toch leren de jongeren daar om niet zomaar een pass te proberen. Je moet de speler die je wil bereiken, goed bedienen. Als je om het even wat doet, komt de tegenstander zeer snel weer opzetten. Ik verkies een verzorgde spelstijl waarmee je de gebeurtenissen kan controleren."

Controleren oké, maar jij slaat echt nooit in paniek met de bal aan de voet ...

"Dat is mijn stijl, zo beleef ik het voetbal."

Kan je de Belgische eerste klasse vergelijken met de Franse Ligue 1?

"Het niveau van de Belgische topclubs heeft me wel verrast. Ze zouden niet misstaan in de Ligue 1, hoewel daar tactischer en defensiever wordt gespeeld. Ik ben in ieder geval opgetogen over wat ik hier heb ontdekt. In Nantes was ik aan het eind van mijn avontuur, vooral in de tweede klasse. Ik kon daar niet blijven. Ik had er een massa trainers gekend, soms drie of vier op een jaar tijd. Dat was te veel om goed te werken en mijn toekomst voor te bereiden. Ik had aanbiedingen van clubs uit de Ligue 1, maar de uiteenzetting van Jean-François de Sart sprak me meteen aan. Het project beviel me en ik heb me niet vergist. Ik waardeer de aanpak van José Riga en er is de Académie Robert Louis-Dreyfus: dat zegt genoeg over de ernst en het grondige werk van een club. Dit is de Europese top waardig."

DOOR PIERRE BILIC

"Mijn vader telt niet meer voor mij. Ik veronderstel dat hij teruggekeerd is naar Guadeloupe."

Na een lang verblijf bij Nantes zocht William Vainqueur (23) een nieuwe sportieve uitdaging en die vond hij bij Standard. De middenvelder is afkomstig uit de Parijse voorsteden, met alle gevaren die daar loeren, en hij heeft dus een lange weg afgelegd. Zijn verhaal. William Vainqueur: "Dat kan je wel zeggen. Ik ben een kind uit de voorsteden, van Noisy-le-Grand, niet ver van Marne-la-Vallée, en van Parijs. Dat was mijn wereld, een speciale planeet waar mijn roots liggen. Toen ik als jongere bij Nantes zat, keerde ik er meteen terug zodra ik een dag vrijaf had. Ik kon het gewoon niet laten om er op adem te komen en mijn vrienden terug te zien. Toen ik twaalf was, ging ik een jaar naar het opleidingscentrum van Auxerre dat heel veel rekruteert in de kleine clubs van het Ile-de- France. Ik had de capaciteiten, maar mijn hoofd was er niet bij. Ik was niet klaar voor zo'n leven. Ik was een kind van de voosteden, van de straat. Wij halen kleine streken uit, niks ernstigs, kinderlijk gedrag, dat niet thuishoort in een opleidingscentrum. Ik had er geen benul van en ik had sowieso mijn familie nodig rond me." "Ja, hij liet zijn vrouw en twee kinderen - ik heb nog een zus - in de steek toen we nog heel klein waren. Ik herinner me nog een telefoontje van hem en dan niets meer. Hij telt niet meer voor mij. Ik veronderstel dat hij teruggekeerd is naar Guadeloupe. Mijn moeder was een heldin, gewoonweg omdat ze erin slaagde ons te eten te geven. Ze vertrok nog vóór zes uur 's ochtends om in een papierfabriek te gaan werken. Pas rond 21 uur was ze meestal weer thuis ..." "Na haar dagtaak in de fabriek ging ze nog schoonmaken. Ik heb altijd beloofd dat ik een huis voor haar zou kopen." "Neen, in Guadeloupe waarnaar ze ooit wil terugkeren. Heel onze familie zit ginder. Ik ga er regelmatig naartoe." "Toen ik bij Nantes terechtgekomen was, vond ik dat ik die kans niet mocht missen. Viel het tegen, dan had ik nog twee mogelijkheden: de stad of terugkeren naar Guadeloupe in de hoop daar een job in een suikerrietplantage of een garage te vinden. Mijn tantes hebben me geholpen. Zij zorgden voor me als mijn moeder er niet was en laat moest werken. En dan was er nog Ahmed Gueninèche, die mij bij Noisy-le-Grand en Bussy Saint-Georges onder zijn vleugels nam. Dankzij hem kon ik naar Auxerre en hij is mij ook gevolgd. Hij is als een vader voor mij. Als er problemen waren op school, dan belden ze naar hem. Het voetbal heeft me van het straatleven gered, maar dat heb ik in de eerste plaats aan hem te danken." "Het leven in de voorsteden, waar je stevig in je schoenen moet staan om niet op de dool te raken." "De studies, ja, de studies ..." "Talloze jongeren uit mijn wijk hebben diploma's in overvloed: advocaten, dokters, ingenieurs ... noem maar op. Toch hebben ze geen werk of kunnen ze niet iets doen dat met hun studies overeenkomt." "Ja, ze werken als nachtwaker of zoiets. Het is frustrerend voor hen. Als je studeert en uiteindelijk de hele dag niks anders dan rijst kan eten terwijl anderen met hun louche business en andere trucs fortuinen verdienen, dan is het verleidelijk om naar de andere kant over te hellen. Ik heb geluk gehad ..." "Welja ..." "Ik weet het niet. Ik heb mijn beproevingen gehad, maar ik was nog jong. Nu ben ik blij dat ik bij Standard zit dat heel wat spelers naar de top heeft gebracht." "Dat weet ik, hij komt uit Ulysses." "Ik weet wat dat betekent." "Ik zou niet spreken van tegenslag, maar van een algemeen probleem. Ikzelf heb toch veel te danken aan de voorsteden en mijn vrienden daar, ... Ik kan dat niet vergeten." "Dat komt door mijn opleiding bij Nantes, denk ik. Ook al verliest dit fabrieksmerk van zijn pluimen, toch leren de jongeren daar om niet zomaar een pass te proberen. Je moet de speler die je wil bereiken, goed bedienen. Als je om het even wat doet, komt de tegenstander zeer snel weer opzetten. Ik verkies een verzorgde spelstijl waarmee je de gebeurtenissen kan controleren." "Dat is mijn stijl, zo beleef ik het voetbal." "Het niveau van de Belgische topclubs heeft me wel verrast. Ze zouden niet misstaan in de Ligue 1, hoewel daar tactischer en defensiever wordt gespeeld. Ik ben in ieder geval opgetogen over wat ik hier heb ontdekt. In Nantes was ik aan het eind van mijn avontuur, vooral in de tweede klasse. Ik kon daar niet blijven. Ik had er een massa trainers gekend, soms drie of vier op een jaar tijd. Dat was te veel om goed te werken en mijn toekomst voor te bereiden. Ik had aanbiedingen van clubs uit de Ligue 1, maar de uiteenzetting van Jean-François de Sart sprak me meteen aan. Het project beviel me en ik heb me niet vergist. Ik waardeer de aanpak van José Riga en er is de Académie Robert Louis-Dreyfus: dat zegt genoeg over de ernst en het grondige werk van een club. Dit is de Europese top waardig." DOOR PIERRE BILIC"Mijn vader telt niet meer voor mij. Ik veronderstel dat hij teruggekeerd is naar Guadeloupe."