Half juli ging in Bornem de golfclub van Bart Van Roost en zijn vrouw Dominique Monami open. Kort voor de opening geeft het paar Van Roost-Monami uitleg. Of beter, geeft Dominique uitleg. Want Bart Van Roost blijft in zijn oude gewoonten steken en laat het spreken aan zijn vrouw over. Hij geeft er de voorkeur aan nog een laatste kast op zijn plaats te zetten, de nieuwe tractors en de driving range te inspecteren. Lachend : "Je weet dat Dominique dat veel beter kan dan ik. In achttien maanden tijd verandert de wereld niet, hoor."
...

Half juli ging in Bornem de golfclub van Bart Van Roost en zijn vrouw Dominique Monami open. Kort voor de opening geeft het paar Van Roost-Monami uitleg. Of beter, geeft Dominique uitleg. Want Bart Van Roost blijft in zijn oude gewoonten steken en laat het spreken aan zijn vrouw over. Hij geeft er de voorkeur aan nog een laatste kast op zijn plaats te zetten, de nieuwe tractors en de driving range te inspecteren. Lachend : "Je weet dat Dominique dat veel beter kan dan ik. In achttien maanden tijd verandert de wereld niet, hoor." Ook Dominque Van Roost-Monami is niet veranderd. Fysiek, ten minste. Ze oogt nog altijd even slank. In mentaal opzicht geeft ze een serenere indruk dan in de periode dat ze toptennis bedreef.Dominique Van Roost : Ongeveer halfweg vorig jaar, toen het sabbatsjaar dat ik mezelf beloofd had ongeveer afliep, gaven we er ons allebei rekenschap van dat we niet geschikt zijn om niets te doen. We moeten iets omhanden hebben. We wilden niet in tennis investeren, dus hebben we ons tot golf bekeerd. Absoluut. We hebben een tijdje overwogen om een tennisschool of zoiets te beginnen. Maar dat betekende onvermijdelijk dat we weer in hetzelfde circuit zouden belanden, en dezelfde gezichten zouden zien die we al jaren kennen. En we wilden per se onafhankelijk blijven en niet van een of andere hiërarchie afhangen. Omdat we allebei golffanaten zijn, en zeker Bart, besloten we om ons aan een golfproject te wagen. Eerst wilden we onze club in de buurt van Rotselaar vestigen, niet ver van ons vroegere huis. Maar vervolgens slaagden we erin om tot een akkoord te komen met de gemeente Bornem. Daar openen we in eerste instantie een driving range, en nadien een court met zes holes.Het is een uitdaging, we wilden iets opbouwen. We wilden er ons niet gemakkelijk van af maken. Ik had gemakkelijk een firma kunnen vertegenwoordigen, maar dat sprak me hoegenaamd niet aan.Nee, geen enkel. Maar dat is logisch. Ik heb bij het einde van mijn carrière zo dikwijls en zo duidelijk gezegd dat ik eerst een periode wilde rusten, dat de mensen begrepen dat het geen zin had om aan mijn deur te komen kloppen. Iedereen wist dat ik zwanger was en dat ik in het jaar na mijn afscheid niet wilde werken.In het begin verveelden we ons steendood. We ondervonden dat we geen talent hadden om thuis te blijven en met onze vingers te draaien. Als je op onze leeftijd niet werkt, wat blijft er dan over van het leven ? Oké, we hadden veel geld verdiend. En dan ? Wat moest er daarna gebeuren ?Onmogelijk. Ik zeg dat eerlijk, dat kunnen we niet. Als je veel geld verdiend hebt, zijn ook je uitgaven enorm - ook als je niets meer doet. En plots heb je geen inkomsten meer, maar de uitgaven blijven wel. Dan vliegt het geld er vlug door, ook al heb je miljoenen verdiend. Je mag niet vergeten dat van de ene dag op de andere, aan al mijn contracten een einde kwam.Ja, maar daar kan ik maar van genieten als ik vijftig jaar ben.Er waren dagen dat we opstonden en ons afvroegen wat we zouden doen. Toen we begrepen dat ons project in Rotselaar niet zou doorgaan, hebben we drie moeilijke maanden beleefd. We dachten dagelijks na over de mogelijkheden die we hadden en wat onze ambities waren, en veel keuze hadden we niet. De moral was laag in die dagen. Vooral omdat we dus niet naar de tenniswereld wilden terugkeren. Het is niet dat het tennis op zich dat me stoorde, maar iedereen weet dat ik niet hoog opliep met de mensen die het in de tenniswereld voor het zeggen hebben. Met die mensen wilde ik liefst zo weinig mogelijk te maken hebben. Sinds ik profspeelster ben, en zelfs voordien, vind ik dat er in België een ongezonde tennispolitiek gevoerd wordt. Hoewel ik ook van dat systeem heb geprofiteerd, ben ik altijd een beetje rebel gebleven. Ik maakte deel uit van het systeem, maar ik voelde me er niet goed in.Toen ik tennis speelde, was dat een passie, en in dit nieuwe leven ervaar ik een soortgelijke passie.Ik ben een zakenvrouw geworden. Ik heb veel contacten met mensen, wat absoluut niet het geval was toen ik nog tenniste. De mensen die ik toen ontmoette, spraken alleen maar over tennis. Maar nu heb ik échte contacten met de mensen.Toch wel. Laatst nog zei een politieagent tegen Bart dat het hem zo verbaasde dat ik vriendelijk ben. Hij dacht dat ik een bitch was. Ik word zelf ook gewaar dat de mensen die ik tegenkom, in het begin denken dat ik een complex karakter heb, en dat ik heel streng ben. Maar gezien wat er allemaal over mij geschreven werd, is het niet abnormaal dat ze die indruk hadden. In het algemeen handelen de mensen toch eerst de zakelijke kant van het gesprek af. Maar zodra het gesprek uit de professionele sfeer wegdrijft, komen we vrijwel automatisch bij het tennis terecht.Hoe raad je het ( lacht) ? En ze vragen me wat ik ervan denk. Origineel is natuurlijk anders. Maar er zijn ook veel mensen die me gelukwensen met de carrière die ik heb gehad. Dat valt nogal mee. Als ze verrast zijn, tonen ze het in ieder geval niet.Ik ontferm me over het financiële gedeelte, werk met de leveranciers en verzorg de communicatie. Bart buigt zich over het golfaspect en hij beheert het personeel.Die kwaliteiten heb ik gaandeweg verworven, maar ik betreur het zeker dat ik nooit een cursus boekhouding of management heb gevolgd tijdens mijn tenniscarrière. Binnen de ATP worden zulke cursussen georganiseerd, waarin men de spelers op hun reconversie voorbereidt. Bij de vrouwen bestaat dat niet. Toch niet toen ik prof was.Van de dag dat Bart mijn trainer is geworden, heeft hij zich voor mij en mijn tennis ingezet. Hij heeft daar zoveel voor opgeofferd, hij heeft schitterend werk geleverd. Hij is daarvoor beloond geworden met de resultaten die we hebben bereikt. Maar dat is nu gedaan. Ik voel dat ik nu meer tijd aan Bart en mijn familie besteed. Vroeger was alles en iedereen op mij gefocust.Het heeft een beetje tijd gekost om daarin mijn weg te vinden, maar zo moeilijk viel het me nu ook weer niet. Wat integendeel ongelooflijk was, was dat van de ene dag op de andere die enorme druk wegviel waarmee ik leefde toen ik tenniste. Het was alsof ik jaren niet geademd had.Het is waar dat ik mezelf in die periode met te veel schrik opzadelde. Ik weet nu : ik had niet zoveel angst moeten hebben. Ik had moeten lachen met wat de mensen van me dachten. Maar ik was zo gevoelig voor de opmerkingen die men over me maakte, dat ik inderdaad een beetje paranoïde werd.Ja, want ik heb daaronder geleden. Ik gedroeg me agressiever dan ik van nature ben. Maar ik moest me wel agressief opstellen, ik mocht me niet te emotioneel opstellen. Want dan zou ik te veel gekwetst worden.De pers. Het was verschrikkelijk. Verschrikkelijk. Het is niet te geloven wat men allemaal over me heeft geschreven. Als ik nu de verhalen lees, vraag ik me af waarom ze me zulke vreselijke verwijten maakten, terwijl die twee ( Dominique heeft het over Henin en Clijsters, nvdr) dingen doen die veel erger zijn dan wat ik deed, en hen verwijt men niets. Als ze een slechte match spelen, wordt daar niets over gezegd. Toen ik een slechte match speelde, kreeg ik telkens de volle lading. Nochtans, hun attitude is honderd keer slechter dan de mijne. Toen ik mijn mediacontacten aan een derde toevertrouwde, werd ik in de media met de grond gelijk gemaakt. Terwijl zij veel meer beschermd worden dan ik ooit geweest ben, en daar valt geen onvertogen woord over. Het zou niet meer dan rechtvaardig zijn mocht men nu verklaren dat Dominique Van Roost achteraf beschouwd niet zo'n lastige tante was als men toen verkondigde. Natuurlijk irriteert het me. Het irriteert me omdat ze van mij bepaalde dingen niet accepteerden die ze zonder kritiek accepteren van Justine en Kim. Dat weet ik wel, maar toch irriteert het me.Dat vragen de mensen me vaak : of ik een handicap heb. Dan antwoord ik dat ik dertig jaar ben en niet goed golf speel. En dat is niet gelogen : ik speel erbarmelijk.Ik heb altijd te weinig tijd gehad om te spelen en ik mis nu de drive om een inhaalmanoeuvre te maken.Dat denk ik dus niet. Ik denk eerlijk wel dat ik talent heb.Ik ben minder nerveus als ik golf, maar als ik slecht begin te spelen, baal ik. Het is verschrikkelijk hoe slecht gehumeurd ik daar van kan worden. Het is tegenstrijdig. Ik zou heel goed willen kunnen spelen terwijl ik niet train en geen techniek heb.Dat klopt, maar Bart en ik zullen er niet de hele tijd zijn. We willen niet dat de mensen naar de club komen voor ons, maar wel vanwege de kwaliteit van de club. We hebben een manager die op de club is als wij afwezig zijn.De meeste mensen uit het golfmilieu vinden dat we er niks van kennen en dat we belachelijk zijn omdat we niet uit het golfmilieu komen.( Lacht.) Een beetje wel, ja. Een court van zes holes en een driving range. De court zal over een jaar klaar zijn.Die mogelijkheid bestaat, maar het is onze ambitie niet.We wonen in Keerbergen, dat ligt zo'n dertig kilometer van Bornem. Mijn doel is die golfclub te beheren en zoveel mogelijk tijd met mijn dochter Ines door te brengen. Ik zal niet elke dag werken. Ik ben ook nog lid van de atletencommissie en het selectiecomité van het BOIC. Er werden me ook voorstellen geformuleerd op het niveau van de Franstalige Gemeenschap, maar dat vind ik te politiek. Nee. Die kans is onbestaande.door Bernard Ashed'Die twee (Henin en Clijsters) doen dingen waarvoor ik met de grond gelijk werd gemaakt, terwijl zij niet de minste kritiek krijgen.''De mensen zijn verrast als ze merken dat ik niet zo streng ben als ze dachten.'