Op 9 september 2001 gaf Lleyton Hewitt (20) zijn carrière een nieuwe dimensie, toen hij op Flushing Meadow, New York, de overwinning binnenhaalde tijdens de US Open. De Australiër versloeg in de finale Pete Sampras, de finalist van vorig jaar, viervoudig winnaar in New York en voormalig nummer één van het mannentennis. Niet alleen de uitslag van de finale sprak tot de verbeelding : de Australiër maakte het uit in drie sets, de laatste twee eindigden op een droge 6-1. Veel meer dan met de naakte cijfers maakte Hewitt indruk met zijn flitsend tennis.
...

Op 9 september 2001 gaf Lleyton Hewitt (20) zijn carrière een nieuwe dimensie, toen hij op Flushing Meadow, New York, de overwinning binnenhaalde tijdens de US Open. De Australiër versloeg in de finale Pete Sampras, de finalist van vorig jaar, viervoudig winnaar in New York en voormalig nummer één van het mannentennis. Niet alleen de uitslag van de finale sprak tot de verbeelding : de Australiër maakte het uit in drie sets, de laatste twee eindigden op een droge 6-1. Veel meer dan met de naakte cijfers maakte Hewitt indruk met zijn flitsend tennis. Ondanks zijn jonge leeftijd getuigde Hewitt in de finale van een ongemeen sterk karakter. Aan niets viel te raden dat hij zijn eerste Grand Slamfinale afwerkte. De hartsvriend van Kim Clijsters koppelde rust aan vastberadenheid en zelfvertrouwen. Tegen die explosieve coctail bleek Sampras niet bestand. Tijdens de finale leek je bijzonder rustig, alsof het om een doorsnee wedstrijd ging. Hoe speelde je dat klaar ?Lleyton Hewitt : Ik heb lang op dat moment gewacht. Voor de wedstrijd was ik extreem zenuwachtig, maar ik ben er toch in geslaagd mijn zenuwen te bedwingen. Een Grand Slamfinale is toch iets aparts. Ik wilde mijn kans op een big shot niet zomaar vergooien. Ik was er klaar voor en ik voelde me tijdens die finale beter dan ooit tijdens de twee weken van het toernooi. Waar dacht je aan toen je de trofee in de lucht stak ?Voordat ik hem kreeg, stond hij op een tafeltje voor mij. Toen ik mijn naam erin gegraveerd zag staan, naast al die andere namen, overspoelde me een intens gevoel van geluk. Je kunt dat moeilijk in woorden uitdrukken. Elke speler droomt ervan ooit een 'major' te spelen. Ik heb vroeger in Melbourne veel grote kampioenen aan het werk gezien. Dat zijn de momenten waarvan je als beginnend tennisser droomt. Maar dat ik op mijn leeftijd al zulke wedstrijden kan spelen, dat is werkelijk fantastisch.Na je overwinning leek je een beetje in de war. Alsof je niet goed besefte wat je overkomen was.Dat was ook zo, en dat is nog zo. Het is nog maar vier jaar geleden dat ik naar Flushing Meadow kwam om deel te nemen aan het toernooi voor junioren. Voor mijn badge gebruik ik trouwens nog altijd dezelfde foto als toen. Ik meen te herinneren dat ik toen in de tweede ronde werd uitgeschakeld door Taylor Dent - na een wedstrijd waarnaar geen kat was komen kijken. En nu speelde ik een wedstrijd die wereldwijd door de televisie werd uitgezonden. Ik zei het zo-even nog tegen Kim in de kleedkamer : "Het wordt tijd dat ik ontwaak uit deze droom". Heb je vooraf naar de videocassette gekeken van de finale van vorig jaar, om te zien hoe Marat Safin erin slaagde Sampras te kloppen ?Ik herinner me nog dat ik vorig jaar een set gezien heb voordat ik naar Australië terugkeerde, want nadat ik de halve finale verloren had, had ik geen zin om nog langer in New York te blijven. Marat speelde toen ook zijn eerste finale in een Grand Slamtoernooi. Ik wist dat ik de druk zou aankunnen en me zou kunnen doen gelden als ik genoeg in mezelf geloofde. Ik denk dat ik als twintigjarige al heel wat stress-situaties meegemaakt heb, zoals in de Davis Cup, en ik geloof niet dat ik het er slecht vanaf gebracht heb. Was je de avond vóór de wedstrijd zenuwachtig ?Ja. Wie aan de vooravond van zoiets belangrijks niet nerveus is, is gewoon geen mens meer. Iedereen zou zenuwachtig zijn, denk ik. Ik had vooral last om te eten. Zondagochtend had ik de grootste moeite met mijn ontbijt. Want eerlijk gezegd, er zijn minder gemakkelijke spelers dan Sampras denkbaar om als tegenstander te ontmoeten op je eerste Grand Slamfinale.Op de vooravond van de finale had je een gesprek met Patrick Rafter. In 1997 zat hij in dezelfde situatie. Welke tips heeft hij jou gegeven ?Hij zei me om op de court te stappen en er zoveel mogelijk van te genieten. Tony Roche en John Newcombe hadden me net hetzelfde gezegd. Ik heb geprobeerd hun raad op te volgen, maar ik moet toegeven dat het niet makkelijk was. En heeft Kim Clijsters je raad gegeven ?Ook zij zei me niet bang te zijn en gewoon te genieten van het moment. In grote lijnen heeft ze gelijk. Ze maakte het onlangs zelf mee op Roland Garros, dus ze wist natuurlijk dat het een enorme kans voor me betekende. We mogen niet vergeten dat ze maar met twee punten verschil verloren heeft op Roland Garros. Nu was het haar beurt om in de tribunes te zitten nagelbijten. Het is veel gemakkelijker als je zelf op het court staat, geloof me !Gaat deze overwinning je leven veranderen ?Ik weet het niet. Ik blijf wie ik ben. Eens terug thuis in Australië was ik blij opnieuw mijn vrienden te zien met wie ik altijd rugby speelde toen ik jonger was. Ik probeer hen zo vaak mogelijk te ontmoeten. Dan drinken we samen iets en amuseren we ons. Op sportief vlak is deze overwinning natuurlijk een enorme last die van mijn schouders valt.Eén ding is zeker : je hebt je overwinning in de VS niet kunnen vieren met een biertje.( Lacht) Dat is waar, in de Verenigde Staten moet je 21 zijn. Geen probleem, dat maak ik wel goed in Australië. Je blijft altijd uiterst kalm. Ligt dat in jouw aard ?Geen idee. Dat komt misschien doordat ik al heel snel de nummer één van de Australische junioren geworden ben. Iedereen wilde me altijd verslaan, dus ik moest al vroeg met druk leren omgaan. Op mentaal vlak heb ik een soort pantser opgebouwd, dat nog versterkt is met het ouder worden.Vorig jaar verklaarde Marat Safin na zijn overwinning dat hij zichzelf niet herkende omdat hij zo briljant had staan tennissen. Beschouw jij je finale van de US Open als een topprestatie of vind je het normaal ?Ik vond het vrij normaal, denk ik. Het ging vanzelf. Sinds ik me kon plaatsen voor de Australian Open in 1997, volgens mij hét startschot van mijn carrière, ben ik blijven groeien. Sindsdien heb ik enkele wedstrijden gespeeld - waaronder mijn overwinning in drie sets tegen Kuerten in het kader van de Davis Cup -, die me deden inzien dat ik over een zeker potentieel beschikte. Dat heeft me een enorm zelfvertrouwen gegeven tijdens moeilijke wedstrijden. Volgens Sampras heb je de beste return van het circuit. Wat denkt je daar zelf van ?Dat is natuurlijk een enorm compliment. Mijn return is inderdaad een van mijn sterke punten, maar ik heb daarvoor aan verschillende andere onderdelen van mijn spel moeten werken. Mijn service is immers niet zo sterk. Ik ben noch de grootste, noch fysiek de sterkste speler van het circuit. De enige oplossing lag er voor mij om de aanvallen van de harde meppers te kunnen pareren. Toen ik negen of tien jaar was, tenniste ik meestal tegen grotere en sterkere jongens. Voor mij heeft trouwens Agassi de beste return. Het is al lang geleden dat nog een Australiër de Australian Open of Wimbledon won. Eigenaardig toch als we zien dat drie van de laatste vijf edities van de US Open door Australiërs werden gewonnen. Wat is het probleem ?Goeie vraag. Het is raar. Als iemand me in het begin van mijn carrière had gevraagd welk Grand Slamtoernooi ik het eerst zou kunnen winnen, had ik waarschijnlijk de Australian Open gezegd. Anderzijds is de ondergrond op Flushing Meadow dezelfde als die waarop ik heb leren tennissen.Welke Australische spelers waren vroeger je idolen ?Toen ik klein was, lag het niveau van het Australische tennis niet zo hoog. Alleen Pat Cash deed toen bewonderenswaardige dingen. Had je geen ander idool ?Ik vond Mats Wilander heel goed. Zijn spel gelijkt een beetje op het mijne. En natuurlijk ook Stefan Edberg. Twee Zweden, eigenaardig, hé ? In Australië ben je niet bij iedereen populair. Je weigerde bijvoorbeeld lang elk interview met de Australische pers. Denk je dat deze overwinning de kritiek zal smoren en dat je populariteit zal stijgen ?Dat zou in ieder geval fantastisch zijn. Ik hou ervan voor eigen publiek te spelen. Ik ben ervan overtuigd dat heel Australië me die finale wou zien winnen. Australiërs steunen graag hun sporters die het hoogste niveau halen - onverschillig in welke discipline.In de sport zijn er altijd twee soorten spelers : degenen die veel talent hebben, en degenen met een sterke persoonlijkheid en aan wie men altijd zegt wat ze wel en niet moeten doen. Jij behoort tot de tweede groep. Gaat jouw overwinning op de US Open je gedrag op het courts veranderen ?Als ik er behoefte aan heb, ga ik nog altijd roepen of een vuist maken om me nieuwe moed te geven. Dat maakt deel uit van mijn karakter en dat zal nooit veranderen. Tijdens mijn laatste drie wedstrijden in New York heb ik bewezen dat ik ook heel rustig kan blijven op het terrein. Dat is noodzakelijk op een groot toernooi als een Grand Slam, anders haal je het einde niet.De komende maanden zul je druk gesolliciteerd worden en met de Australian Open in het vooruitzicht zal het nog drukker worden. Wie zal je daarin helpen en raad geven ?Er zijn er veel, maar in de eerste plaats zullen dat mijn trainer en mijn familie zijn. Dan is er ook nog Pat ( Rafter, nvdr), die het tennis van vroeger kent en die weet waarover hij spreekt. Hij heeft me van bij het begin in bescherming genomen. Ik ben hem veel verschuldigd, te beginnen met mijn succes in New York. Velen hebben zich waarschijnlijk afgevraagd waarom hij dat doet voor een speler die zonder twijfel een gevaar voor hem betekent, maar Pat zit zo in elkaar. Hij helpt de Australische junioren altijd. Voorts zal ik ook geregeld de hulp inroepen van John Newcombe en Tony Roche, de twee voorgangers die me ook altijd goed geholpen hebben tot hiertoe. Heb je iets geleerd uit de racistische uitspraken tijdens de wedstrijd tegen de Afro-Amerikaan James Blake in de tweede ronde?Ik moet toegeven dat ik in een benarde situatie zat. Het is niet bepaald het soort incident waar je van droomt als je een Grand Slamtoernooi aan het spelen bent, maar we hebben het er maar moeten bijnemen. Op mentaal vlak heb ik me volledig moeten afsluiten van het hele incident en ik ben enorm trots dat ik daarin geslaagd ben. Ik moest terugkeren naar de court terwijl iedereen zijn blik op mij gericht hield.Was dat de slechtste ervaring van je carrière ?Toch een van de slechtste. Tijdens die match heb ik nooit iets verkeerds willen zeggen, maar het incident is onmiddellijk erg opgeblazen. Ik werd als het ware aangevallen met een bazooka en dat was pijnlijk, wetende dat ik eigenlijk onschuldig was.De dag na het incident heb je een persconferentie gegeven om je standpunt uit te leggen. Dat moet voor een twintigjarige een pijnlijke beproeving geweest zijn.Deze ervaring zal me toelaten verder te groeien, daar ben ik van overtuigd. Op die manier zal ik beter met de pers leren omgaan. Om een beter mens en een betere speler te worden, moet je soms door moeilijke periodes, zowel op als naast de court. New York was op dat vlak een belangrijk moment.door Florient Etienne