Binnenin Alexandros, zo beweert hij van zichzelf, schijnt de zon zo goed als altijd. "Ik ben altijd gelukkig. Je moet altijd gelukkig zijn, je moet gewoon accepteren wat er gebeurt. Het is hoe je omgaat met de realiteit, dàt bepaalt hoe je je voelt. Als je je vanuit jezelf goed voelt en er gebeurt iets, iets negatiefs, dan hoeft dat je niet uit balans te brengen. Dan kan je als water langs moeilijkheden heen vloeien, ja. Zo voel ik het. Het is pas als je je vanuit jezelf niet goed voelt, dat je moeilijk of helemaal niet overweg kunt met dingen die buiten jezelf gebeuren. Dan ga je je kop erover breken en raak je gestresseerd en emotioneel in de knoop."
...

Binnenin Alexandros, zo beweert hij van zichzelf, schijnt de zon zo goed als altijd. "Ik ben altijd gelukkig. Je moet altijd gelukkig zijn, je moet gewoon accepteren wat er gebeurt. Het is hoe je omgaat met de realiteit, dàt bepaalt hoe je je voelt. Als je je vanuit jezelf goed voelt en er gebeurt iets, iets negatiefs, dan hoeft dat je niet uit balans te brengen. Dan kan je als water langs moeilijkheden heen vloeien, ja. Zo voel ik het. Het is pas als je je vanuit jezelf niet goed voelt, dat je moeilijk of helemaal niet overweg kunt met dingen die buiten jezelf gebeuren. Dan ga je je kop erover breken en raak je gestresseerd en emotioneel in de knoop."Alexandros Kaklamanos : Ik hoop het ( lacht), ik geniet alleszins van elke minuut in mijn leven. Zoals ieder mens heb ik natuurlijk ook wel eens stress, zeker als het om leven en dood gaat. Toen mijn vader een jaar geleden zwaar ziek was, had ik zelfs véél stress, maar de realiteit was ook dat het leven verder ging en ik hier mijn job moest doen, begrijp je. Ik ben rustig, probeer nòg rustiger te zijn, maar soms is het probleem misschien wel dat ik voor anderen té rustig ben. Ik bedoel : voor sommige mensen die zien hoe rustig ik omga met dingen die verkeerd gaan, terwijl zij zelf niet met de situatie kunnen omgaan, begrijp je. Neen, mijn vrouw, afkomstig van Athene, is totaal anders ( lacht). Zij wil bijvoorbeeld altijd over alles controle hebben. Elke stap beredeneren, elk ding plannen, weet je wel. Als er thuis een factuur in de bus valt, wil ze die dezelfde dag nog gaan vereffenen ( lacht). Zo zijn, dat maakt een mens natuurlijk opgejaagd. Ik hou daar niet zo van, ik ga mijn gang en laat de dingen gebeuren. Wat moet gebeuren, zal wel gebeuren, daar hoef je je geen zorgen om te maken. Ik maak mijn leven zo makkelijk mogelijk. Je begrijpt dat bij ons thuis mijn vrouw ondertussen wel veel praktische zaken regelt, hé ( schiet in een lach). Omdat ik vanaf 1 januari officieel elders kon tekenen, wilde Gent per se een deal sluiten vóór december. Ze zetten mij dus onder druk, maar ik zei : goed, dan speel ik vier maanden niet en kan ik transfervrij naar een andere club vertrekken. Dan hadden zij geld verloren, dus zei ik : als je me dat, dat en dat geeft, blijf ik. Uiteindelijk gaven ze mij wat ik vroeg.Zo werd het uitgelegd, maar de reden was dat de nieuwe coach, Patrick Remy, mij niet opstelde, hoewel ik topscorer van de ploeg was. Ik wou zelf vertrekken, maar makkelijk was dat niet, want er was niet alleen Gent, hé. Ja. Ik tekende nooit papieren met die mannen, maar kende nadien toch niets dan problemen met hen. Omdat er een overeenkomst bestond tussen First Star en Gent, ja. Ongelooflijk welke constructies je hier in België allemaal aantreft. Bij Charleroi had Mandaric zes, zeven spelers en toen hij er vertrok werd er geen enkele nog opgesteld ( lacht). Acht wedstrijden voor het einde zetten ze er mij ook uit omdat ik aan mijn eenentwintigste match toe was en ze mij dan twee miljoen frank moesten betalen. Gebruikten ze mij niet meer, dan moesten ze mij maar een half miljoen. Ach, Charleroi, niks dan problemen met geld. In Gent betalen ze misschien wel een beetje laat, maar wel eerlijk wat ze moeten. Neen, dat is afgelopen, want Gent vond een oplossing met hen. Was ik transfervrij vertrokken, dan verloor niet alleen Gent maar ook Mandaric geld. Gent gaf hem dus ook wat geld. Beter een beetje dan geen, begrijp je.Dat denk ik niet, want hij nam geld toen ik naar Charleroi ging, toen ik naar Gent kwam en ook nu weer.Ja. Als er een voor de club en mezelf goed bod komt, waarom ook niet ? Dertig, veertig jaar geleden werd er nog gespeeld voor de kleuren van het shirt, maar nu is voetbal simpelweg business.Neen. Michel Louwagie is clever genoeg om van mij geld te maken zoals hij dat met Ole-Martin Årst heeft gedaan. Indien niet, geen probleem : dan blijf ik drie jaar. Los van mijn goed contract, ben ik hier gewoon ook graag. Spelers leven met elkaar als een familie, vechten niet op training zoals ik het in Charleroi en in Griekenland wel eens meemaakte. Ach, er kunnen er maar elf spelen en wie niet speelt, is ontevreden, dat probleem heb je overal. Ik was ook ontevreden toen hij mij in het begin niet opstelde. Goed, voor enkele spelers is hij een beetje te strikt, omdat zij menen dat ze voldoende prof zijn om zelf te weten wat ze wel en niet moeten doen. Maar voor mij is dat - echt waar - geen probleem. In Griekenland maakte ik al zo'n trainer als Remy mee. Niet telefoneren in de kleedkamer, aan tafel blijven zitten tot iedereen klaar is en ik-weet-niet-wat-nog-allemaal. No problem.Als je niet speelt, mis je plezier en kan je ook niet zo goed werken.Ja, omdat Hossam te gelde moest gemaakt worden. Deden we het in een systeem met twee centrumspitsen, dan kreeg die andere Fransman ( Lempereur, nvdr) ook nog de voorkeur op mij. Hij lukte, geloof ik, één goal in zes maanden. Toen was ik ontdaan, en ging ik verhaal halen bij Remy. Hij zei : je werkt niet genoeg op training; je moet altijd aan tachtig à honderd procent werken, jij doet het maar aan veertig procent. Ik zei : niet alleen de training telt, maar ook de wedstrijd; de training is de training, de wedstrijd moet je winnen. Ach, de ene dag werkt een mens aan honderd procent, de andere aan veertig, vijftig procent. En als je plezier hebt in je werk, werk je beter. Zo is dat toch gewoon in het leven ? Ik zal je nog eens iets vertellen : als ze mij vrij laten, kan ik iets meer op training. Als jij een artikel schrijft, en je baas staat achter je, over je schouder mee te kijken, en constant te roepen : snéller, en dít moet zo, en dát is niet goed, en daar... Daar word je toch gek van ?! Wel, in het begin was het met Remy niet anders. Eender wat ik deed, het was altijd iets, en het hield niet op. Uiteindelijk ben ik naar Louwagie gegaan, ik zei : kan je hem alstublieft vragen dat hij mijn kop gerust laat, want zo kan ik niet werken.Dat Remy zich met ons privéleven moeit, moet ik ontkennen. Ik denk wel dat hij weet dat ik rook, maar hij zei er nog nooit iets over. Moest hij het mij vragen, ik zou zeggen : ja, ik rook. Maar je gelooft toch niet dat ik de enige speler ben die rookt ( lacht) ? Ik rook wel nooit op de club, uit respect. Nochtans, toen ik ooit vier, vijf dagen in Italië was, zag ik er spelers overal roken, zelfs in het bijzijn van hun trainer. Het is niet goed, denk ik, om vele redenen. Je bent, vind ik, bijvoorbeeld niet het beste voorbeeld voor jonge spelers, als zij je op de club zien roken. Neen, niet eens een pakje per dag. Dagelijks tussen de tien en vijftien sigaretten, lichte Marlboro's meestal. Veel grote spelers roken, weet je. Johan Cruijff rookte heel veel, en ik kan me niet voorstellen dat hij nòg beter was geweest, had hij niet gerookt ( lacht). Ik moet zeggen : als we het met twee spitsen doen, gaat het beter. Doen we het met drie, dan komt het er vaak op neer dat ik alleen voorin sta, want dan is de realiteit meestal dat de twee buitenspelers vooral defensief denken en van te ver moeten komen. We moeten beter kunnen, vind ik, maar ik vind ook : de coach heeft zijn mentaliteit, zijn visie en zijn aanpak, en die moeten we accepteren. Iets tegen hem zeggen, haalt ook niks uit; als hij iets verandert, dan gebeurt dat alleen uit vrije wil.Merkwaardig is wel dat eens we op voorsprong komen, iedereen zich achteruittrekt. Dan ligt er soms wel dertig meter tussen mij en de rest. Bij mijn weten gebeurt het niet op aangeven van de coach. Soms gebeurt het wel dat wat hij vraagt niet gedaan wordt. Tja, dan weet je : wie zal uiteindelijk de rekening betalen ? De coach, want een club kan nooit alle spelers wisselen.Het zou niet goed zijn voor het team hem nù te ontslaan, tien wedstrijden voor het einde van het seizoen. We moeten hem volgen, problemen vermijden en ons richten op ons doel : zo dicht mogelijk eindigen. Daarna moet de clubleiding uitmaken wat het beste is : doorgaan met Remy of afscheid van hem nemen.Neen. Wat zou Remy zich daar trouwens moeten mee bezighouden ? Dat is zijn recht, zijn job niet. De club, oké, maar hij toch niet ? Ik zal je vertellen wat er gebeurd is. Een fotograaf belt mij om foto's te maken voor Humo. We maken een afspraak. Ik kom daar toe, zegt hij : je weet toch om welke foto's het gaat ? Neen. Belde, vraagt hij, niemand van Humo je daarvoor ? Neen. Het zijn foto's, zegt hij, zoals die van Gunther Schepens vorig jaar. Ik zeg : sorry, maar ik doe dat niet. Ik weet niet waarom, ik hou er gewoon niet zo van. Het is mijn stijl niet, vrees ik. Nog een geluk dat mijn vrouw in Griekenland zat, zoniet had zij ongetwijfeld gezegd : do it ( lacht) ! Zo ging het met die foto's voor Knack Weekend, in ondergoed. Wat het ook is, denk ik : ik liet me nooit eerder naakt fotograferen, en die foto's voor Humo... ik dacht dat het mét kleren was, je begrijpt... Misschien eens na het seizoen ( lacht). ( lacht) Of ik een hartenbreker ben, weet ik niet ( lacht). Ik ben getrouwd, dus probeer ik de kerk in het midden te houden, hé ( lacht). Wie loopt er op Rhodos in godsnaam rond in dierenhuiden ?Toeristen kochten veel van die jackets, vooral Skandinaviërs waren er gek op.Je bent net mijn vrouw, die is daar ook altijd over bezig ( lacht). Dan zeg ik : easy, daar hebben we nog alle tijd voor. We zien wel. Een souvenirshop op Rhodos, wie weet. Of misschien moeten we er wel eens over nadenken om in Athene een building te kopen en er parkeerplaatsen te maken, want je wagen parkeren is er niet iets dat je daar snel eventjes doet. Veel herinneringen. Van mijn carrière onthou ik tot nu toe alleen het jaar dat ik met Olympiakos kampioen werd en die twee seizoenen in Gent. Al de rest is uit mijn geheugen.Toen ik hier toekwam, was er alleen koude en regen. Ik hoopte dat die drie jaar snel zouden passeren, want ik wou de zon zien. Maar ik denk dat het niet zo makkelijk wordt om afscheid te nemen van een aantal mensen die je vijf, zes jaar kent, in de wetenschap ze nooit meer terug te zullen zien. België zal ik mij alleszins ook herinneren als een land waar je als vreemdeling makkelijk kunt leven, ook al ken je de taal niet.Herman Vermeulen zegt tegen mij : je bent Griek, dat weten we, maar je bent in België; nu moet je de Belgische weg volgen. Hij heeft gelijk, ik probeer het. Maar ik kan wel enkele dingen van jullie overnemen, maar niet alles natuurlijk. Ik ben hier nu drie jaar en ik zie er al wat minder tegenop om om negen uur op te staan om vaak in de koude te gaan trainen. Maar vroeg slapen gaan, kan ik nog altijd niet. Ik kruip nooit voor middernacht in bed. In Griekenland was de training om drie uur 's middags, en dan sta je op om elf, twaalf uur. Als ik een dag eens niet goed speel, hoor ik wel eens : je bent weer laat gaan slapen, en je hebt dit en dat gedaan. Maar daar blijf ik rustig bij. Voetballen beschouw ik ook niet als werken, maar als mijn hobby, als iets dat mij plezier verschaft.Als je jong bent, droom je ervan een grote speler te worden, in een grote club, in een grote competitie, van de nationale ploeg ook. Nu droom ik ook van kinderen, wat me iets makkelijker te realiseren lijkt ( lacht). Neen, in een huis met een tuin. Daar hou ik van, want in grote steden vind je dat niet. In Athene zijn er alleen maar appartementen. Voor een huis met een tuin moet je al 150 kilometer ver rijden.Neen, iemand doet dat voor mij ( lacht). door Christian Vandenabeele,"Ik zei tegen Louwagie : wil je Remy alstublieft vragen dat hij mijn kop gerust laat, want zo kan ik niet werken.""Ik maak mijn leven zo gemakkelijk mogelijk; ik geniet van iedere minuut."