Sinds de komst van manager Gordon Strachan vorig seizoen, is Southampton niet meer de ploeg die het gewoon was steevast tegen de degradatie te voetballen. Strachan wordt een goede coach genoemd, iemand die ook tijd neemt voor ontspanning en die toestaat dat er naast het serieuze werk ook al eens gelachen wordt. Voor de groep blijkt het belangrijk te zijn geweest, want in korte tijd legde ze haar verkrampte voetbal af. Hoogtepunt in de competitie was de thuiswedstrijd tegen Arsenal, die met droomvoetbal verdiend met 3-2 werd gewonnen. Tegen Newcastle en Chelsea speelde het gelijk, van Liverpool verloor het met 0-1, van Manchester United met 0-2.
...

Sinds de komst van manager Gordon Strachan vorig seizoen, is Southampton niet meer de ploeg die het gewoon was steevast tegen de degradatie te voetballen. Strachan wordt een goede coach genoemd, iemand die ook tijd neemt voor ontspanning en die toestaat dat er naast het serieuze werk ook al eens gelachen wordt. Voor de groep blijkt het belangrijk te zijn geweest, want in korte tijd legde ze haar verkrampte voetbal af. Hoogtepunt in de competitie was de thuiswedstrijd tegen Arsenal, die met droomvoetbal verdiend met 3-2 werd gewonnen. Tegen Newcastle en Chelsea speelde het gelijk, van Liverpool verloor het met 0-1, van Manchester United met 0-2. Uitblinker dit seizoen is James Beattie (25). Niet alleen is hij iemand die vlot scoort, hij tikt ook goed. Geen Ruud Van Nistelrooij of Thierry Henry, maar een jongen die er wel voor gaat. De Cup Final wordt voor hem het podium waarop hij hoopt zich in de nationale ploeg te spelen of in de gratie van een topclub. Beattie stond er bijna een heel seizoen alleen voor. Een tijdlang kreeg hij Brett Ormerod naast zich, maar die viel een beetje licht uit. Normaal is Marian Pahars, Lets international en publiekslieveling, de vaste partner van Beattie, maar wegens blessures speelde Pahars amper acht wedstrijden dit seizoen. Southampton heeft ook nog Agustin Delgado rondlopen, maar de Ecuadoriaan maakte meer ruzie met de trainer dan wat anders. Beattie was ooit voorbestemd om zwemmer te worden. Kenners voorspelden de jongen die droomde van olympisch goud een mooie toekomst, tot een hardnekkig schouderletsel zijn progressie afremde. En dus werd hij maar voetballer. Aanvankelijk zonder veel succes, want bij de Blackburn Rovers, dat hem zijn eerste profcontract liet tekenen, brak hij niet door. In vier seizoenen mocht hij één keer aan de aftrap verschijnen en kwam hij drie keer van de bank. Zonder te scoren. In de zomer van 1998 gaf Blackburn het op en liet Beattie vertrekken naar Southampton. Mooie anekdote : één van zijn eerste taken in Blackburn als jeugdspeler was het poetsen van de schoenen van topschutter Alan Shearer. Ook in het zuiden van Engeland duurde het zijn tijd voor Beattie doorbrak. In zijn eerste seizoen (1998/99) werd hij jeugdinternational (hij verzamelde vijf caps) en won hij de harten van de fans door mee de strijd tegen de degradatie tot een goed einde te helpen brengen. Het volgende seizoen moest dat van de doorbraak worden, maar draaide uit op een fiasco wegens blessures aan de lies en de enkel. Teleurgesteld wilde Southampton vervolgens zijn spits verkopen. Het gooide het nieuws in de media en accepteerde een bod van Crystal Palace. Maar dat was buiten de speler zelf gerekend. Beattie had nog twee jaar contract en nam zich voor te vechten voor zijn plaats. Eens te meer in een degradatiestrijd verwikkeld, wist Southampton niet meer van welk hout pijlen te maken. Na alles en iedereen te hebben uitgeprobeerd, gooide het te langen leste en de wanhoop nabij James Beattie in de strijd. Het bleek de goede zet te zijn. Het was november 2000 en de aanvaller maakte tien goals in tien wedstrijden, zodat hij in december werd uitgeroepen tot speler van de maand. Dat plotse succes was een aantal clubs niet ontgaan en toen er een paar belangstelling begonnen te koesteren, lieten de Saints hem snel bijtekenen tot 2006. Southampton liet een reeks van zeven wedstrijden op rij zonder nederlaag optekenen en sloot het seizoen uiteindelijk zelfs af op de achtste plaats. Beattie had aan het eind van de rit 'slechts' twaalf keer gescoord.Plots was James Beattie een rijk man die de reputatie kreeg een playboy te zijn, veel geld te spenderen aan kledij, horloges en auto's (een Porsche heeft hij en een Lamborghini wil hij : Formule 1 is niet toevallig zijn favoriete sport, en auto's één van zijn hobby's). The Sun smeerde het gretig uit over haar pagina's, op het moment dat Beatts begin dit jaar A-international leek te worden. Eerder had hij al de tabloids gehaald door dronken achter het stuur te zitten toen de politie hem controleerde. De straf was zwaar : een lang rijverbod en 100 uur gemeenschapsdienst. Beattie is niet de enige opvallende voetballer van Southampton. Een goeie middenvelder is de Fransman Fabrice Fernandes. Een man van momenten, die soms onzichtbaar door een wedstrijd wandelt, maar andere keren ongrijpbaar is. Een goeie teamspeler, altijd op de flank terug te vinden, altijd in staat een gevaarlijke voorzet te trappen. Achterin is de ploeg ook sterk, met een hele goeie doelman, Antti Niemi. Niemi, overgekomen van Hearts, was pas enkele weken out en miste woensdag de partij tegen Arsenal. Ook sterk is Wayne Bridge, de enige international momenteel. Dat laatste zegt veel over de kwaliteit van vleugelbacks waar Engeland het mee moet doen. Bridge speelt altijd zijn partij, maar is geen superman. Ook een meevaller is verdediger Michael Svensson, die een heel goed seizoen speelde, net als de kale middenvelder Chris Marsden. Dat is de man die er de beuk in gooit en veel gele kaarten pakt voor wat heet een professionele fout. Vaste invallers zijn Danny Higginbotham (ex-Antwerp, ex-Manchester United en overgekomen van Derby County) en middenvelder David Prutton, Engels jeugdinternational die zich nog niet kon doorzetten. Echte helden heeft de ploeg niet. Matt le Tissier was er jarenlang een halfgod, maar hing de schoenen intussen aan de haak en ontvangt nu de gasten in de nieuwe loges van Saint Mary's - zoals de nieuwe thuishaven van Southampton heet, die mee aan de basis van de grote doorbraak heeft gestaan. Southampton, een havenstadje in het zuiden van Engeland, was vroeger een rustig plaatsje. De Dell - het oude stadion - bood ruimte aan 15 à 16.000 toeschouwers, en die waren er ook wel vaak. Maar naar Engelse normen is het veel te weinig voor een topclub. Dus liet voorzitter Rupert Lowe een nieuw stadion bouwen : de capaciteit werd verdubbeld en er kwamen meer cateringmogelijkheden. Nu telt de club ongeveer 20.000 abonnees, en de losse verkoop loopt zo goed dat het stadion elke keer nagenoeg vol zit. Als die trend zich zou doorzetten en het stadion alweer te klein worden, dan bestaan er plannen om het dak weg te nemen en nog een extra vleugel te bouwen. Lag het zwaartepunt van het Engelse voetbal lang op Londen en het noorden, stilaan begint het ook te leven in het zuiden, zeker nu de grote rivaal uit de buurt, Portsmouth, ook naar de Premier League promoveert. Vandaag zie je in de winkelstraatjes van Southampton ook standjes met vlaggen van de club. De 25.000 kaartjes voor de Cup Final waren snel uitgedeeld.door Peter T'KintJames Beattie was ooit voorbestemd om zwemmer te worden.