Standard zat tijdens de eerste ronde aan een rijk gevulde feestdis, maar moest zich na de jaarwisseling tevreden stellen met de kruimels. Leek het aanvankelijk zijn grote ambities eindelijk eens te wettigen, aan het eind bleef het opnieuw met lege handen achter. Geen titel, geen beker, geen Uefabekerticket.
...

Standard zat tijdens de eerste ronde aan een rijk gevulde feestdis, maar moest zich na de jaarwisseling tevreden stellen met de kruimels. Leek het aanvankelijk zijn grote ambities eindelijk eens te wettigen, aan het eind bleef het opnieuw met lege handen achter. Geen titel, geen beker, geen Uefabekerticket.Het begon nochtans goed. Standard speelde opnieuw Europees, schakelde de Franse tweedeklasser Straatsburg uit, maar werd vervolgens gewipt door Bordeaux. Verantwoordelijk voor de prima start was Michel Preud'homme, die op een menselijke wijze zijn bezieling wist over te dragen op de spelers. Standard rekende af met Anderlecht, dat nochtans al een eeuwigheid niet meer had verloren op Sclessin. Met uitoverwinningen bij AA Gent en Club Brugge ging het vrolijk door op zijn elan. Dat er aan het einde van de eerste ronde een grote hergroepering kwam aan de kop van de rangschikking, was in niet onbelangrijke mate hun verdienste. Betaalden de spelers na nieuwjaar de tol voor de inspanningen in de geslaagde achtervolging op de top in de rangschikking ? Mogelijk, maar ook het onhandige optreden van het bestuur was weer spraakmakend. Spelers kampten zogezegd met overgewicht en werden daarvoor beboet. Dat het verhaal nog de buitenwereld haalde na de winterstage, was weer typisch voor Standard, waar het kennelijk bijzonder moeilijk is de vuile was binnenskamers te houden. Korte tijd later werd aanvoerder Didier Ernst uit de kern gezet, omdat hij, als eindecontractspeler, had geweigerd het hem voorgestelde nieuwe contract te tekenen. Zijn ploegmaats spraken er schande van, later ook van het ontslag van de medische staf, jarenlang trouw in dienst van de club. Met name Ali Lukunku gaf luid ruchtbaarheid aan zijn ongenoegen over de gang van zaken. Preud'homme leek het allemaal een beetje van een afstand aan te kijken. Tegenover zijn spelers ging hij zich koeler opstellen, tegen heug en meug praatte hij het bestuur na. Daar betaalde hij ook een prijs voor. Toen hem Ernst werd ontnomen, moest hij het noodgedwongen doen met een middenveld dat zich met een pak minder enthousiasme kweet van zijn taak. Zonder hun aanvoerder leverden Johan Walem en Harold Meyssen veel minder gave prestaties af, uitgenomen dan in de wedstrijd tegen de latere landskampioen Genk, die met 2-0 werd gewonnen. Als er iets duidelijk is geworden, is dat er ook bij Standard, net als bij Anderlecht, nood is aan een structuur waarin een echte sportief directeur naar behoren en met de nodige autonomie kan functioneren. Een verbindingsman tussen alle clubgeledingen - bestuur, coach, spelers en sponsors. Preud'homme heeft ervoor gekozen die leemte zelf te gaan invullen. Enerzijds is dat jammer, want als trainer had hij nog goede ideeën. Anderzijds is het een goede zaak, een betere ambassadeur kan Standard zich niet dromen met deze nog altijd immer populaire ex-speler van de club. Als hij erin slaagt een minder explosief klimaat te creëren in de Vurige Stede, zal dat al een grote vooruitgang betekenen. De resultaten volgen dan wel - hopelijk. Want de palmares van Standard moet nu maar eens opgesmukt.door Pierre Bilic,