Je hebt Anderlecht-Standard en Club-Anderlecht meegemaakt, maar Algerijnse topwedstrijden zijn nog wat anders, bewijst de dood van de Kameroense speler (Albert Ebossé) van je team nadat die een steen tegen zijn hoofd kreeg. Was je op zulke toestanden voorbereid?

Hugo Broos: "Nee. Ik wist dat niet toen ik hier tekende. Op stage in Frankrijk waarschuwden journalisten me wel dat ik het Algerijnse voetbal nog zou leren kennen. Na twee wedstrijden weet ik het wel, na twee vormen van agressie. Want ook na de eerste match, toen we in Oran speelden, vlogen de stoeltjes al op het veld. Ik was gechoqueerd, maar de technische staf lachte eens en zei: 'Dat is het Algerijnse voetbal.' In de pers werd dat incident zelfs niet eens vermeld. Men is die agressie hier gewend. In het hotel kwamen dan de verhalen los van vorig jaar, toen men op verplaatsing na de match een paar uur heeft vastgezeten en er ook projectielen naar de spelers geworpen zijn....

Hugo Broos: "Nee. Ik wist dat niet toen ik hier tekende. Op stage in Frankrijk waarschuwden journalisten me wel dat ik het Algerijnse voetbal nog zou leren kennen. Na twee wedstrijden weet ik het wel, na twee vormen van agressie. Want ook na de eerste match, toen we in Oran speelden, vlogen de stoeltjes al op het veld. Ik was gechoqueerd, maar de technische staf lachte eens en zei: 'Dat is het Algerijnse voetbal.' In de pers werd dat incident zelfs niet eens vermeld. Men is die agressie hier gewend. In het hotel kwamen dan de verhalen los van vorig jaar, toen men op verplaatsing na de match een paar uur heeft vastgezeten en er ook projectielen naar de spelers geworpen zijn. Dat leidde even tot ophef, maar echte maatregelen zijn er nooit genomen. Men laat de soep koud worden en vervolgens doet men voort." "Vooral aan het gebrek aan professionalisme. Ze willen wel, maar weten niet goed wat prof zijn is. Het gaat ook hogerop soms verkeerd. Toen ik tekende, hadden ze net een stage van 35 dagen georganiseerd. Dat kan dus niet. Dus reduceerden ze dat tot twintig dagen, maar wel in een groot, toeristisch hotel in Tunesië, met een zwembad, tal van mooie vrouwen in bikini, een grote discotheek en eten in een enorme zaal met driehonderd eters aan het buffet, waar je een halfuur in de rij moest staan, waarna de spelers als nagerecht drie, vier taartjes op hun bord legden. Ik wist niet wat ik zag. Vervolgens merk je dat ze drie of vier kilo te zwaar staan. Dus hebben we bij dat dessertbuffet een controleur moeten zetten..." "De voorzitter wil deze club professionaliseren, maar dat wordt een werk van lange duur. Voetballen kunnen ze allemaal, maar het zijn geen geschoolde voetballers. Je moet ze dus alles leren als ze bij de eerste ploeg komen. Voor de wedstrijd van afgelopen weekend tegen USM Alger, de Algerijnse Anderlecht-Standard, kwamen twee dagen voor de match vier spelers een halfuur te laat. 'Sorry, file', zeiden ze, en ze excuseerden zich. Een halfuur eerder vertrekken, daar denken ze niet aan. Met die mentaliteit zijn ze vorig jaar tweede geworden, dus steekt het allemaal niet zo nauw, vinden ze. Maar dit is wel een ploeg waarmee je moet strijden voor de titel." "Heb ik dat ooit gezegd? Ik vind het verrijkend, in het buitenland werken, maar niet meer als mijn familie zich moet afvragen of me niets overkomen is. Feit is dat er de laatste jaren in België voor mij geen plaats meer was. Terwijl ik nog wil werken en ambitie en motivatie te over heb. Toen ik bij Zulte Waregem tekende, smeekten ze me de ploeg in eerste te houden. Dat is gelukt. Daarna ben ik met geen enkele Belgische club nog om de tafel gaan zitten. Meer nog: niemand heeft me nog gebeld." "Dat bureau herinner ik me niet, wél de vijf schitterende seizoenen waarbij ik vier jaar op rij geen signalen kreeg dat het weleens verkeerd kon gaan. Toen Mbo Mpenza terugkeerde en ik zijn contract zag, heb ik de voorzitter wel gevraagd of dat wel kon, zo'n salaris. 'Geen probleem', beweerde hij. Alleen in het laatste jaar, toen NenadJestrovic verkocht werd en de voorzitter zei dat ik van dat geld niemand kon halen en dat alles voor de kas bestemd was, kreeg ik door dat de club jaren boven haar stand had geleefd." Hugo Broos was alvast tot gisteren hoofdtrainer van het Algerijnse Jeunesse Sportive Kabyli. Gisteren of vandaag beslist(e) hij of hij aanbleef of zou terugkeren naar België. DOOR GEERT FOUTRÉ