Oeioei ... oeioei ... om ons nog druk te maken over het ons in volle spitsuur tegendraads tegemoetkomend ezelskarretje dat onze Egyptische taxichauffeur maar ternauwernood ontweek, daarvoor zaten we al te lang in Caïro en ... oeioeioei ... ook die diepe, smalle kloof waarvoor hij eergisteren de anderen niet had zien vertragen en waarin hij dus bijna banden en schokdempers stuk reed, oké, daar konden we zijn gezegende leeftijd nog voor in rekening brengen, maar dít ... zo vol gas achterwaarts de oprit van een autosnelweg af ... Fwww ... En het getoeter rondom !
...

Oeioei ... oeioei ... om ons nog druk te maken over het ons in volle spitsuur tegendraads tegemoetkomend ezelskarretje dat onze Egyptische taxichauffeur maar ternauwernood ontweek, daarvoor zaten we al te lang in Caïro en ... oeioeioei ... ook die diepe, smalle kloof waarvoor hij eergisteren de anderen niet had zien vertragen en waarin hij dus bijna banden en schokdempers stuk reed, oké, daar konden we zijn gezegende leeftijd nog voor in rekening brengen, maar dít ... zo vol gas achterwaarts de oprit van een autosnelweg af ... Fwww ... En het getoeter rondom ! Opa, zo noemden we hem, leek ons langzaam een vreemde in zijn eigen wereld te worden. Een ouwe, kromme man met bruin gelooid vel die achter het stuur smakkend gemorste eiersalade van zijn broek veegde. Hoe het met het Egyptische voetbal was gesteld, wilden we van hem weten, want de Afrika Cup was per slot de reden van onze aanwezigheid en het ophalen van een wedstrijdaccreditatie in het pers- en zenuwcentrum - vooral dat laatste - het doel van onze rit. Egyptisch voetbal ? Dat amalgaam van opgeklopte gebeurtenissen en uitgeholde toestanden ? De Afrika Cup, dat toernooi met zijn lekke organisatie en twijfelachtige arbitrage ? LikeIftah Ya Simsim, lachte hij, Iftah Ya Simsim. En het Belgische voetbal ? De herinnering komt met een wolk voor de zon onze waziger wordende gedachten binnen gedreven, terwijl we tijdens het WK achterover leunend een column van René Vandereycken in Het Laatste Nieuws aan het lezen zijn. Van Pauleta verwacht hij op het toernooi tegen de Fransen nog iets, want als speler van Paris Saint-Germain kent hij de Franse manier van voetballen, schrijft Vandereycken. De Franse manier van voetballen. Bestaat dat ? De Franse manier van trainen ? De Egyptische ? De Belgische manier van voetballen ? Van trainen ? Maakt dat René Vandereycken dan, volgens zijn logica, een typisch Belgische trainer ? Met een Belgische manier van voetballen ? En van trainen ? Hoe Belgisch voetbalt Standard straks, met zijn Nederlandse trainer en vele buitenlandse spelers ? Anderlecht ? SalouIbrahim is pas Belg, maar werd als Ghanees in onder andere Duitsland gevormd. Hoe Belgisch is zijn manier van voetballen ? Die van Frutos, die Belg zou willen worden ? Wat is ons Belgisch voetbal ? Kan ... P aul Put vraagt het zich ook af. Pikkelend op één been legt hij ... oeioei ... met eetstokjes de bal op de middenstip. Chinees voetbal, overduidelijk ! Jan Peeters, bruin, gelooid vel, wordt met een versteende glimlach naar de kant geleid. De wedstrijd kan nog niet beginnen omdat Jos Vaessen schreeuwt naar een makelaar ... oeioei ... die met een valse lach op een ezeltje zit. If you can't beat them, hate them. Maar waarom zou je je vijanden haten ? Zou je ze dan liever als vriend hebben ? Goethe, geciteerd door iemand vanaf de persbanken. René Vandereycken staat met zijn broeksriem te zwaaien als François De Keersmaecker, de nieuwe bondsvoorzitter, onder luid getoeter met zijn staf op de grond slaat. "Ziehier de nieuwe kampioen", roept hij luid. Marc Degryse zegt iets over een kloof, Frank Vercauteren zwijgt en Luciano D'Onofrio ... fwww ... steekt zijn middelvinger op. Door een traag opengaande massieve deur schuift Georges Leekens naar voren. 't Is wel niet met AA Gent, maar hij heeft het toch weer gedaan, zegt zijn brede grijns. Achter hem schijnt een geweldig licht. Het zonlicht brandt onze oogleden knipperend open. De krant met de column van de bondstrainer is op de grond gevallen. Een column, de tippelzone van de journalistiek, kan een mens tot vreemde gedachten brengen. Belgisch voetbal, ja, daar begon het mee. Misschien dat ons voetbal volgend seizoen een andere weg inslaat om niet te vervreemden van het hoogste niveau en eindelijk vol gas de Europese snelweg op rijdt. Met in de achteruitkijkspiegel als steeds kleiner wordend opschrift aan het huis in de Houba de Strooperlaan : Iftah Ya Simsim. Of zoals we het in het Nederlands kennen : Sesamstraat. RAOUL DE GROOTE