Chelsea domineert momenteel de Premier League, met vijf punten voorsprong op Manchester City, acht op Manchester United en Tottenham, en negen op Arsenal en Liverpool. Dat danken The Blues aan hun nieuwe aanvaller Diego Costa en hun metronoom Cesc Fàbregas, maar evengoed aan de bloeiende vorm van Eden Hazard, die jaar na jaar dichter sluipt bij de absolute wereldtop. Voor zijn 23 jaar is hij al erg volwassen. Het is dan ook met veel overzicht dat hij ons meer dan een uur onderhoudt over zijn eigen prestaties en over het voetbal als passie en beroep.
...

Chelsea domineert momenteel de Premier League, met vijf punten voorsprong op Manchester City, acht op Manchester United en Tottenham, en negen op Arsenal en Liverpool. Dat danken The Blues aan hun nieuwe aanvaller Diego Costa en hun metronoom Cesc Fàbregas, maar evengoed aan de bloeiende vorm van Eden Hazard, die jaar na jaar dichter sluipt bij de absolute wereldtop. Voor zijn 23 jaar is hij al erg volwassen. Het is dan ook met veel overzicht dat hij ons meer dan een uur onderhoudt over zijn eigen prestaties en over het voetbal als passie en beroep. Eden Hazard: "Het loopt heel goed, dat klopt. Zowel collectief als individueel. Misschien is dit wel de beste seizoenstart uit mijn carrière, ook al is dat in de statistieken (twee goals, één assist, nvdr) niet echt te zien." "Nee, helemaal niet, zeker niet als je de kwaliteit van de matchen ziet. Ik heb dit seizoen maar één matige wedstrijd gespeeld, tegen Aston Villa. Tijdens de vakantie heb ik goed uitgerust, ik heb nadien een prima voorbereiding gehad en ik voel me op dit moment echt goed." (lacht) "We komen goed overeen. Het blijft The Special One, hé... (ernstiger) Er is veel respect. Hij is de beste trainer ter wereld, meer valt daar niet over te zeggen. Hij geeft me veel vertrouwen. Na een slechte match geeft hij weleens een steekje - 'we hebben vandaag met tien gespeeld' - maar daar blijft het bij. Op zulke momenten laat hij me met rust en zeurt hij niet aan mijn kop." "Het was de eerste keer dat ik zoiets meemaakte met een trainer. De voorgaande hadden de neiging me in bescherming te nemen. Hij wil echt dat mijn kwaliteiten helemaal tot uiting komen en daar heeft hij alles voor over." "Bang was ik niet. Ik vroeg me alleen af of ik er nerveus van zou worden als hij me aanpakte. Ik herinner me de eerste voorbereidingswedstrijden in Azië: daar kraakte hij me een paar keer af. Toen heb ik bij mezelf gezegd: oké, dat is nu eenmaal de stijl van José Mourinho. Als hij je in de ogen kijkt en je je geviseerd voelt, dan ben je daar even niet goed van. (glimlacht) Als je je niet honderd procent inzet, weet je dat hij het daar niet bij laat en dat je riskeert de volle laag te krijgen. Hij heeft al serieuze tirades afgestoken in de kleedkamer, maar goed: dat blijft interne keuken. Het is anders wel vermakelijk om te zien... als je tenminste niet zelf het doelwit bent! Hij komt in elk geval overeen met het beeld dat ik van hem had: een grote trainer die alles gewonnen heeft, die zijn ervaring deelt en dicht bij zijn spelers staat. Hij verdedigt hen voortdurend." "Wel, in tegenstelling tot wat je vorig jaar misschien kon denken, heeft het spel van Chelsea mij altijd bevallen. Omdat ik veel offensieve vrijheid kreeg. Ik kon lopen waar ik wou, proberen wat ik wou, zolang het maar efficiënt was." "Nee, want vorig jaar waren we al dicht bij de titel. We eindigden op vier punten van City. Als we het op het einde een beetje beter hadden gedaan, waren we kampioen geweest! Er is continuïteit ten opzichte van vorig seizoen en enkele versterkingen maken het verschil." "Ja, precies. Op dit moment is er geen betere nummer 9 dan Diego Costa! Hij is het type aanvaller dat een wedstrijd die op slot zit, kan openbreken. En zijn mentaliteit is uitstekend. Hij geeft zich helemaal voor de ploeg, soms zelfs te veel!" "Zoals hij speelt, als een aartsgevaarlijke 9, trekt hij natuurlijk verdedigers naar zich toe. Dus is er onbewust minder aandacht voor mij. Zeker omdat de tegenstander ook nog eens Fàbregas in de gaten moet houden, die door zijn voortreffelijke passing de beslissende opening kan creëren. Dus krijg ik wat meer ruimte." (stellig) "Nee, de top vijf nog niet. Misschien ben ik er niet heel ver van af, maar ik moet toch nog wat werken om daar te geraken. Ik denk dat je daar pas toe behoort wanneer je beslissend bent in de grote wedstrijden. Dat begint stilaan wel te lukken, zoals je kon zien tegen Arsenal en Manchester City." Die twee buitenaardse wezens (hij bedoelt Lionel Messi en Cristiano Ronaldo, nvdr), Zlatan Ibrahimovic, Franck Ribéry, Arjen Robben... Die al zeker. Zij maken in elke match het verschil, ik nog niet." "Niet echt. Ik ben nooit een speler van statistieken geweest." "Statistisch is dat niet slecht, maar inderdaad ook niet uitzonderlijk. Daarop mag je me niet beoordelen. Ik weet na een wedstrijd wel of ik goed gespeeld heb of niet. En soms heb ik dan niet gescoord. Ik heb dit seizoen misschien wel mijn beste match gespeeld tegen Swansea en ik heb toen geen goal gemaakt en geen assist gegeven. Maar ik was aanwezig van de eerste tot de laatste minuut: ik heb het de tegenstander moeilijk gemaakt, gedribbeld... Ik was echt heel goed die dag." "Absoluut, en dat zal altijd zo zijn." "Ik ben altijd heel duidelijk geweest: ik voel me goed bij Chelsea. Elke week herhaal ik hetzelfde: PSG is een grote club maar de Ligue 1 is inferieur aan de Premier League. Ik heb geen zin om terug te keren naar Frankrijk, omdat ik daar al alles heb meegemaakt: kampioen, bekerwinst, beste jongere, beste speler... Ik wil niet beweren dat het een stap achteruit zou zijn, maar het zou een terugkeer betekenen naar iets dat ik al ken. Terwijl ik eigenlijk voortdurend zin heb in nieuwe ervaringen. Als ik op een dag Chelsea verlaat, zal dat zijn om iets nieuws te ontdekken." "Ik denk niet dat ik nog zal voetballen wanneer ik 36 ben, want ik ben jong begonnen en ik moet veel incasseren. Ik ben nog maar 23 en ik heb al overal pijn, ik lijk soms wel een opa. Wanneer ik 31 of 32 ben, bekijk ik het wel." "Nee, want ik ben op het einde van het seizoen geblesseerd geweest en daardoor moest ik wel rust nemen. Ik voelde me niet echt vermoeid." "Het was niet goed, maar ook niet slecht. Men verwachtte te veel dat ik in elke match het verschil zou maken, zoals Lionel Messi bij Argentinië. Maar je mag niet vergeten dat dit mijn eerste WK was, en toch ben ik een paar keer beslissend geweest. Er werd gezegd dat ik een slecht WK heb gespeeld, maar zonder mij hadden we na twee wedstrijden maar twee punten gehad. Ik probeer het objectief te bekijken: ik heb geen goed WK gespeeld, maar ook geen slecht. Het was zeker niet ondermaats." "Maar ik ook niet! In enkele matchen misschien, maar nog niet vaak. Dat stoort mij ook. Waarom speel ik soms fantastische matchen voor Chelsea en niet voor de Rode Duivels? Mijn matchen zijn oké, maar het is niet Eden Hazard die de ploeg draagt. Ik wil niet de indruk wekken dat ik er zomaar wat bij loop." "Ik heb daar nadien nog met de coach over gepraat. Die uitlatingen gaven vooral een ontgoocheling weer over mijn eigen prestatie in die kwartfinale. Soms zeg je na een nederlaag dingen waar je later spijt van hebt." "Nee, maar ik moet dat niet direct na de uitschakeling tegen de pers zeggen. Over zoiets spreek je met de groep en de trainer in de beslotenheid van de kleedkamer. Ik heb daar een fout gemaakt. Misschien gaf ik kritiek op de coach, maar ik ben zeker niet vergeten wat we gedurende drie jaar dankzij hem verwezenlijkt hebben. Onze overwinningen op het WK waren ook te danken aan de juiste vervangingen die hij doorvoerde. Echt: je moet achter die uitlatingen niet meer zoeken dan ontgoocheling over mijn mislukte wedstrijd." "Daar werken we aan. We zijn bezig met een nieuw systeem. Tegen Australië kon je al veel meer beweging zien. Je moet niet denken dat we de capaciteit hebben om tachtig procent balbezit te halen zoals Spanje, maar onze tegenstanders gaan ons opwachten en we gaan andere oplossingen moeten zoeken. Ik weet ook dat het nog zal gebeuren dat we 1-0 winnen na een slechte match." "De mensen verwachtten veel van België, maar achteraf gezien kunnen ze zeggen wat ze willen: we hebben een mooi WK gespeeld. Wij, de spelers, zijn er tevreden over. Het is een fantastische groep. We horen weleens zeggen dat er spanningen zijn in een groep die een maand samenleeft, maar bij ons zijn die er niet geweest." "We hebben daar nadien samen nog eens over gepraat. Ik denk dat de groep zich ervan bewust is een fout gemaakt te hebben. (pauzeert even) We waren vermoeid, we hadden een zware maand achter de rug en we wilden graag naar onze families. Dat moeten de mensen toch begrijpen, niet? De Fandag in Oostende heeft toch al iets goedgemaakt." "Na tien minuten weet ik dat. Als ik al veel de bal geraakt hebt en voor gevaar gezorgd heb, dan weet ik dat het gevoel goed zit. Dat is niks nieuws. Al van toen ik klein was, zijn de eerste tien minuten cruciaal." "Nee, want ik ben gefocust op mijn wedstrijd en ik ga niet in op provocaties. Sinds ik bij Lille debuteerde, heb ik al veel stampen gekregen en ik heb daarmee leren omgaan. De adrenaline verzacht de pijn. Ik ben klein, maar ik sta wel stevig op mijn benen. Ik kan incasseren. De twee, drie dagen na een wedstrijd heb ik wel overal pijn, maar er zijn kinesisten om me er weer bovenop te helpen." "Nee, ik weet na een match wat ik verkeerd deed en sla die bladzijde om. De dag erna is er opnieuw training en denk ik al aan de volgende wedstrijd." "Vooral sinds vorig jaar, ja. Na mijn goede periode vorig seizoen merkte ik dat de verdedigers me iets meer vreesden." "Ik kan niet zeggen dat hij me geleerd heeft om mee te verdedigen. Om de simpele reden dat ik nooit een verdediger zal zijn... Ik zal dat nooit goed kunnen. Maar voor de ploeg tracht ik me goed op te stellen. Dat komt met de ervaring." "Ja. Ik slaag erin om verdedigend werk op te knappen en toch ook aanvallend goed voor de dag te komen. In het verleden kwam ik loopvermogen te kort. Ik kon de opeenvolgende inspanningen niet aan. Dat is nu anders." "De volle stadions, de onberispelijke velden, de speciale sfeer en vooral de beste competitie ter wereld. Zelfs als we in de beker tegen een vierdeklasser spelen, zit Stamford Bridge vol. In Engeland krijgen de spelers ook veel verantwoordelijkheid. Je mag eten en doen wat je wilt, als je maar goed bent op het voetbalveld. Voor een jonge speler als ik is het verrijkend om wekelijks tegen de toppers te spelen. Het gaat er met 200 per uur, verdedigen-aanvallen, aanvallen-verdedigen, er wordt niet gerekend. Vandaar scores zoals onze 3-6 op Everton. We stonden 0-2 voor, maar we bleven aanvallen. En ook Everton liet nooit de schouders hangen." "Hij vond het vast niet leuk dat we drie goals slikten, maar hij was desondanks toch tevreden dat we een sterke match gespeeld hadden... en dat we gewonnen hadden. Hij krijgt vaak het etiket van defensieve trainer, maar hij geniet ook van wat spektakel." (onderbreekt al lachend) "Jawel hoor, maar jullie weten dat niet! Nee, serieus, dat komt gewoon door de opvoeding die ik heb gehad. Ik ben nooit iemand geweest die het breed wil laten hangen. Ik zeg altijd bij mezelf: het kan heel snel gaan in het voetbal. Er zijn zo veel voorbeelden van topvoetballers die hun fortuin verbrast hebben. Als je geen vrouw of kinderen hebt, dan kun je proberen op te vallen, maar ik heb een gezin, waarom zou ik dat dan doen?" "Ja. Ik heb er altijd van gedroomd om de mensen te vermaken en dat is wat ik nu elk weekend kan doen." "God is een groot woord. Net zoals Zinédine Zidane mijn idool was, denk ik dat ik dat voor heel wat Belgen ben. Een reden te meer om me nooit te laten gaan, om nooit op te geven." DOOR STÉPHANE VANDE VELDE - BEELDEN BELGAIMAGE"Als je je niet honderd procent inzet, weet je dat Mourinho je de volle laag geeft." "Ik heb er altijd van gedroomd om de mensen te vermaken en dat is wat ik nu elk weekend kan doen." "In het verleden kwam ik loopvermogen te kort voor mijn defensieve taken. Dat is nu anders."