Het is voorbij. Eric Van Meir zal nooit meer voetballen. Misschien kan trainer Dominique D'Onofrio van Standard hem nog een ultiem geschenk bezorgen door hem voor enkele minuten of seconden het veld op te sturen, zodat hij een laatste keer het publiek van Sclessin kan groeten. Maar zelfs daarmee bewijst de coach Van Meir mogelijk geen dienst. De knie van de gewezen Rode Duivel weigert elke dienst. Zelfs die luttele ogenblikken zou hij duur kunnen betalen.
...

Het is voorbij. Eric Van Meir zal nooit meer voetballen. Misschien kan trainer Dominique D'Onofrio van Standard hem nog een ultiem geschenk bezorgen door hem voor enkele minuten of seconden het veld op te sturen, zodat hij een laatste keer het publiek van Sclessin kan groeten. Maar zelfs daarmee bewijst de coach Van Meir mogelijk geen dienst. De knie van de gewezen Rode Duivel weigert elke dienst. Zelfs die luttele ogenblikken zou hij duur kunnen betalen. De 35-jarige Van Meir maakt zich geen enkele illusie meer. Omdat zijn contract hem daartoe verplicht, begeeft hij zich dagelijks naar Standard en laat zich daar verzorgen. Maar met zijn hart is hij er niet meer bij. Hoe vlugger hij dit verplicht nummer kan beëindigen, hoe liever. Klagen hoor je Van Meir niet doen. "Gezien mijn kwaliteiten heb ik een mooi parcours afgelegd. Ik neem afscheid in het besef dat ik het maximum uit mijn mogelijkheden heb gehaald."Twaalf jaar profvoetbal heeft hij achter de rug. Tussen 1991 en 2003 werden honderden foto's van Eric Van Meir gemaakt. Hij selecteerde er zelf een tiental : de meest symbolische. Samen illustreren ze zijn voetbalcarrière.'Charleroi, dat is Spaute' (foto 1)Van Meir : "Als Jean-Paul Spaute me niet bij Berchem Sport, toen in derde klasse, had weggeplukt, zou ik waarschijnlijk nooit profvoetballer geworden zijn. Als verdedigende middenvelder maakte ik in dat seizoen bij Berchem twaalf doelpunten. Maar vooral, ik presteerde sterk in de wedstrijden tegen de Waalse clubs. Matchen die Spaute bijwoonde. Dat ik mijn eerste profcontract mocht tekenen, was daar het resultaat van. Gelukkig had Spaute me voor twee jaar laten tekenen, want na amper één week schopte Baetslé op training mijn knie in de prak. Precies op het moment dat ik mijn grote droom kon waarmaken, stond ik voor acht maanden buitenspel. Ik had toen de verdienste om niet te beginnen klagen, om me niet in een hoekje te isoleren en het uit te janken dat het onrechtvaardig was. Nee, ik heb gewerkt als een beest om terug te keren. En in mijn tweede seizoen bij Charleroi ben ik doorgebroken. De echte lancering kwam er in een bekerwedstrijd tegen Club Brugge. Ik maakte onze twee doelpunten en we schakelden Club uit. Voor die match kende men mij alleen in Charleroi. Na die match, die rechtstreeks werd uitgezonden, wist heel België dat er bij Charleroi een goede Vlaamse voetballer speelde. "Mijn mooiste herinnering aan Sporting Charleroi is de bekerfinale die we speelden tegen Standard. Achteraf werd Alphonse Costantin uitgescholden wegens zijn dubieuze arbitrage. Maar we moeten eerlijk blijven : Standard was die dag sterker en het is niet Costantin die de twee Luikse doelpunten heeft gemaakt. Toch ben ik benieuwd hoe die wedstrijd verlopen zou zijn, mochten Janevski en Suray negentig minuten op het veld hebben gestaan." 'Het gebaar van de doelpuntenmaker' (foto 2)Van Meir : "In mijn eerste seizoen bij Lierse maakte ik zestien doelpunten. Niet slecht voor een libero, toch ? Erik Gerets had een zeer efficiënt tactisch systeem uitgeknobbeld. Omdat we niet over een specifieke spelverdeler beschikten, vroeg hij aan alle spelers om indien mogelijk voor doel te verschijnen. Iedereen kreeg de vrijgeleide om zijn kans te gaan. Met Brocken, Van Kerckhoven, De Roover en ikzelf bezaten we een uitgesproken offensieve verdediging. Samen kwamen we dat seizoen aan een dertigtal goals. Er stak veel beweging in dat elftal, voor onze tegenstanders loerde het gevaar van alle kanten. De meeste ploegen hadden geen verweer tegen ons systeem. Mijn hoog gemiddelde doelpunten bij Lierse heeft natuurlijk ook te maken met het feit dat ik de strafschoppen trapte en dat ik bij elke hoekschop in het strafschopgebied postvatte. Bij Standard scoorde ik relatief weinig. Daar had je Walem die wel als een typische spelverdeler opereerde. En voorts hadden we voorin met Aarst en Lukunku voldoende kopbalsterke spelers bij stilstaande fasen." 'De beker' (foto 3)Van Meir : "Een bekerfinale is altijd een soort momentopname. Lierse werd toen getraind door Walter Meeuws. We kregen een heel sterk Standard tegen ons. De kansen lagen fifty-fifty. Eén man heeft die dag het verschil gemaakt : Jurgen Cavens. Hij heeft de match doen kantelen. Lierse heeft die trofee en die uitzonderlijke dag aan hem te danken. Want een uitzonderlijke dag was het. Er waren 50.000 mensen op de Heizel. Het was één van de meest intense momenten uit mijn loopbaan." 'Standard, mijn rode draad' (foto 4)Van Meir : "Toen ik bij Standard tekende, vroegen Luikse supporters me of ik soms gek was geworden. 'Weet je wel waar je je nu instort ? Er zijn hier niets anders dan problemen. Zie je dan niet wat hier de laatste jaren allemaal gebeurd is ?'Ik was me daar wel van bewust, maar voor mij was één zaak duidelijk : je hebt het recht niet een aanbieding van zo'n club naast je neer te leggen. Voor de eerste keer in mijn carrière zat ik bij een Belgische topclub. Bovendien had ik met Lierse prijzen gewonnen, dus wat had ik te verliezen ? Het seizoen dat nu op zijn einde loopt, was natuurlijk geen pretje, maar het seizoen daarvoor heb ik toch kunnen bewijzen dat ik mijn woordje kon meespreken. Ik heb in dat seizoen het ongelijk bewezen van al die mensen die me bij mijn overgang al als fin de carrière beschouwden omdat ik 33 jaar was. "Hoe dan ook loopt Standard als een rode draad door mijn carrière : ik heb met Charleroi de finale van de beker verloren tegen Standard, ik ben met Lierse landskampioen geworden op het veld van Standard, en ik heb met Lierse de beker gewonnen tegen Standard. En ik heb mijn loopbaan beëindigd bij Standard."'De titel verkwanseld' (foto 5)Van Meir : "Deze foto werd genomen na onze overwinning in Westerlo, in december 2001. De vreugde springt van het beeld. Logisch, we hadden toen een serie steengoede resultaten neergezet met onder meer overwinningen in Gent en op Club Brugge. Het was toen voor iedereen duidelijk dat Standard genoeg talent en karakter in huis had om nog eens kampioen te worden. Bij het ingaan van de winterstop stonden we aan de leiding. Maar dan kenden we een catastrofale maand februari en onze droom spatte als een zeepbel uiteen. Het seizoen eindigde in mineur. Standard had zijn seizoen ingedeeld zoals een honderdmeterspurter die na vijftig meter aan de leiding ligt maar in het tweede gedeelte van de race volledig stilvalt. Die terugval, dat is het enige waar ik in die twee seizoenen bij Standard spijt van heb." 'Waseige heeft me gemaakt' (foto 6)Van Meir : "Ik heb drie keer met Robert Waseige gewerkt. Bij Charleroi, bij de nationale ploeg, en bij Standard. Toen hij in 1992 op Mambourg belandde, had ik bijna een heel seizoen in de lappenmand gelegen. Niettemin gaf hij me vertrouwen en we hebben met hem twee uitzonderlijke seizoenen gekend. Want er was niet alleen die bekerfinale. Het jaar daarop kwalificeerden we ons voor de Uefabeker. "Ik ontmoette hem terug bij de Rode Duivels. Ik had de nationale ploeg links laten liggen onder Georges Leekens. Ik vond dat Leekens niet al zijn internationals op gelijke voet behandelde en dat was ik beu. Zo beschermde hij, bijvoorbeeld, Vidovic, waardoor ik systematisch op de bank werd gezet. Telkens als ik na een match met de nationale ploeg naar Lierse terugkeerde, kregen ze daar een teleurgestelde voetballer over de vloer. Een voetballer die zich vragen stelde. Daarom heb ik bedankt voor de nationale ploeg, al vroeg Leekens me om toch nog eens goed na te denken. Volgens hem zou ik mijn beslissing nog betreuren. En ik moet zeggen : daarin heeft hij gelijk gehad. Als te herdoen was, zou ik nooit meer de deur achter me dichtslaan. Ik zou iedere voetballer de raad willen geven om nooit een selectie te weigeren. "Zodra hij Leekens had opgevolgd, riep Waseige me op. Hij stelde me voor om als doublure voor Staelens te fungeren. Waseige zei heel duidelijk waar het op stond en dat beviel me. Opnieuw maakten we samen mooie dingen mee : de kwalificatie voor het WK, de wereldbeker zelf in Japan. Jammer dat hij het slachtoffer werd van communautaire twisten. Dat zag ik overigens wel aankomen. Na de nederlaag in Kroatië, die ons tot barragewedstrijden tegen Tsjechië verplichtte, hadden Vlaamse journalisten me gezegd dat ze Waseige in de vernieling zouden schrijven als we niet naar de wereldbeker zouden gaan. En dat Aimé Anthuenis in de zomer van 2002 sowieso bondscoach zou worden. Triestig vind ik dat. "Waseige hoort in elk geval bij de vier personaliteiten die me in staat stelden carrière te maken. Ik heb in mijn carrière het geluk gekend dat vier grote meneren me per se in hun ploeg wilden : Spaute, Gerets, Preud'homme en Waseige." 'Mijn eerste wereldbekermatch' (foto 7)Van Meir : "Dit is mijn favoriete foto : een duel met de Japanner Nakata op de wereldbeker in Japan. Eindelijk kreeg ik een speelkans op een groot toernooi. In 1994, 1998 en 2000 geraakte ik niet van de bank weg. Als ik de namen van mijn concurrenten bekijk, kan ik dat ergens begrijpen : Albert, De Wolf, Van der Elst, Staelens, Valgaeren. Wie was ik om de stamplaats van zulke voetballers te betwisten ? Ik zeg niet dat ik die toernooien als een toeschouwer heb beleefd, maar ik voelde toch niet dezelfde betrokkenheid als de titularissen. Enkele dagen voor de wedstrijd tegen Japan viel De Boeck geblesseerd uit. Eindelijk was mijn moment gekomen, ik had er zo lang op gewacht. Zelfs één schamele minuut op het veld had volstaan om me gelukkig te voelen. Dan zou ik tenminste kunnen zeggen dat ik aan een WK deelgenomen had. Uiteindelijk heb ik de hele match gespeeld. Ik vind het alleen jammer dat men achteraf de klemtoon legde op het Japanse tegendoelpunt waar ik gedeeltelijk schuld aan had. Veel mensen zijn vergeten dat ik de assists leverde voor beide Belgische doelpunten." 'Afscheid van de Duivels' (foto 8)Van Meir : "Op de foto zie je de vreugde nadat we ons tegen Rusland voor de tweede ronde van het WK in Japan hadden geplaatst. Je ziet op die foto gezichten die hebben afgezien. Waseige had me voor de laatste twee minuten op het veld gebracht en ik was er me op dat moment van bewust dat het zo goed als zeker de laatste minuten van mijn carrière als international waren geweest. Een blinde kon voorspellen dat de bondscoach me tegen Brazilië niet zou opstellen. We moesten het opnemen tegen Ronaldo, Rivaldo en Ronaldinho. Hun sterk punt is mijn zwak punt : snelheid. Logisch dus dat men voor deze wedstrijd geen beroep op me deed. Waseige koos voor het duo Simons- Van Buyten. Dat valt al een pak sneller uit dat de tandem Van Meir-De Boeck. Wij hebben andere kwaliteiten, zoals spelintelligentie en uitverdedigen, maar dat waren niet de kwaliteiten die de prioriteit hadden in een confrontatie met Brazilië. "Niets belette me om na die wereldbeker mijn internationale loopbaan verder te zetten. Maar je moet realistisch blijven : ik was geen wissel op te toekomst. Na die match tegen Rusland wist ik wat me te wachten stond. Ik werd 58 keer opgenomen bij de Rode Duivels en ik heb 34 wedstrijden gespeeld. Ik kom er dus één te kort om erelid van de Belgische voetbalbond te worden. Ik heb bij de nationale ploeg ook één keer gescoord : tegen San Marino. Ik ben bijzonder tevreden over het parcours dat ik heb afgelegd."'Een gevallen standbeeld' (foto 9)Van Meir : "Deze foto vat mijn tweede seizoen bij Standard samen. Het standbeeld is gevallen, zoals dat van Saddam Hoessein. Onmogelijk om het weer rechtop te krijgen. Er zit in dit beeld evenveel verdriet als er vreugde zit op de foto met Moreira op mijn schouders, na de zege tegen Westerlo. Ik heb mijn allerlaatste match gespeeld tegen Lommel, eind oktober 2002. Vandaag is Lommel failliet : ook dat is symbolisch. Een kleine troost was er wel : door de afwezigheid van Dragutinovic was ik kapitein in de laatste voetbalwedstrijd van mijn leven." 'Het litteken' (foto 10)Van Meir : "De verklaring voor het einde van mijn carrière bevindt zich dáár, onder mijn wijsvinger. Het is het litteken van de operatie die ik onderging na mijn botsing met Baetslé. Om mijn gescheurde ligamenten te herstellen, kozen de chirurgen voor een voor die tijd moderne techniek. Indien ik nu dezelfde blessure zou oplopen, zou men op een heel andere manier ingrijpen. Men zou die kruisbanden weer oplappen en het zou mijn loopbaan niet inkorten. Gedurende twaalf jaar waren alle inspanningen opgevangen door de buitenkant van mijn linkerknie. En omdat ze mijn meniscus hadden moeten verwijderen, heeft het kraakbeen het beetje bij beetje begeven. Het begin van het einde van mijn loopbaan gaat dus terug naar 1991." door Pierre Danvoye'Het WK in Japan heeft mijn carrière als international goedgemaakt.''Het begin van het einde van mijn carrière dateert van 1991.'