Het pad van Hervé Kagé ging tot hiertoe niet bepaald over rozen. Zellik, Anderlecht, RKC Waalwijk, Union Sint-Gillis, Charleroi, een periode van zes maanden in Israël, een terugkeer naar Charleroi in juni 2011 en sinds januari 2013 actief bij AA Gent. Ziedaar het bewogen parcours van Kagé in een notendop. Ook naast het veld was het lang niet allemaal rozengeur en maneschijn, met een verblijf van 34 dagen achter de tralies als absoluut dieptepunt. Vandaag zitten speler en mens weer op dezelfde golflengte en treffen we een iets minder rusteloze Kagé aan.
...

Het pad van Hervé Kagé ging tot hiertoe niet bepaald over rozen. Zellik, Anderlecht, RKC Waalwijk, Union Sint-Gillis, Charleroi, een periode van zes maanden in Israël, een terugkeer naar Charleroi in juni 2011 en sinds januari 2013 actief bij AA Gent. Ziedaar het bewogen parcours van Kagé in een notendop. Ook naast het veld was het lang niet allemaal rozengeur en maneschijn, met een verblijf van 34 dagen achter de tralies als absoluut dieptepunt. Vandaag zitten speler en mens weer op dezelfde golflengte en treffen we een iets minder rusteloze Kagé aan. Hervé Kagé: "Neen, ik was verrast. Vooral omdat het Gentse bestuur me in eerste instantie met het oog op volgend seizoen had gehaald. Ik had sinds december niet meer gespeeld, dus ik had hoegenaamd niet meteen een basisplaats verwacht. In mijn eerste week bij AA Gent mocht ik individueel een erg intensief trainingsschema afwerken. Nadien werd ik meteen in de basis gedropt. Eerst speelde ik 50 minuten, vervolgens 60 en zo werd het aantal speelminuten stelselmatig opgedreven. Het moet zijn dat de coach mijn manier van spelen wel weet te appreciëren." "Na mijn ietwat woelige laatste periode bij Charleroi ben ik met een personal coach beginnen samen te werken. Ik ging elke ochtend een paar uurtjes trainen bij hem en 's avonds speelde ik zaalvoetbal. Op die manier bleef ik enigszins in vorm en in goede conditie. Ik lette ook op mijn voeding." "Ik was einde contract bij Charleroi en het bestuur had door dat ik niet van plan was om bij te tekenen. Na vier jaar bij Charleroi, waar ik mooie en minder mooie momenten heb beleefd, wilde ik vertrekken. Ik kreeg de trofee voor beste speler in tweede klasse en dus vond ik het tijd om de volgende stap te zetten. AA Gent bood me de mogelijkheid om die stap te zetten. Ik denk dat er dan ook niets verrassends aan mijn keuze voor AA Gent is." "Als heel frustrerend uiteraard. Maar de ploeg lijkt wel beter te spelen zonder mij." "Neen, maar dat werd mij wel duidelijk gemaakt. Van de ene dag op de andere werd ik op de training aan de kant geschoven en werd ik zelfs niet meer als tweede keuze voor bepaalde posities beschouwd. Plots was ik een soort joker geworden. Mentaal heeft dat me enorm zwaar geraakt, dat mag je gerust weten. Als de trainer of het bestuur me nu nog een reden had gegeven waarom ik naast de ploeg viel, maar neen..." "Dat klopt. Ook in eerste klasse was ik nog een leidersfiguur, hoor. Al heb ik me dan wel nog meer ten dienste van het team gesteld, vooral omdat Rossini, Kaya en Milicevic het zeer goed deden vooraan. Ik weet maar al te goed dat niemand onvervangbaar is." "Abbas Bayat heeft me meermaals gezegd dat hij een oplossing zou vinden. Toen ik in het begin van het seizoen net vrijgekomen was, heb ik hem opgezocht om het over een eventuele contractverlenging te hebben. Toen Mehdi de club overnam, was het te laat en zat ik al elders met mijn gedachten." "Neen, ik zou het eerder een speciale club noemen die op een... aparte manier wordt geleid. Mij zul je nooit op een slecht woord over Charleroi betrappen. Ik denk zelfs dat de club een enorm potentieel herbergt." "Toen ik aan de kant werd geschoven voor de wedstrijd tegen Zulte Waregem zat ik echt diep. Zo diep dat ik me niet alleen op het veld, maar ook thuis niet goed meer voelde. Ik dacht de hele tijd aan mijn toekomst. En ik had dan wel het volste vertrouwen in mijn kwaliteiten, maar dat nam niet weg dat de situatie me angst inboezemde. Die ervaring heeft me wel geleerd hoe het er in de voetballerij aan toegaat. Net op het moment dat ik bij de zaak betrokken wilde worden, werd ik aan de kant geschoven. Vrienden en kennissen stelden me voor om naar een psycholoog te gaan en de gesprekken met die psycholoog hebben me deugd gedaan. Wat niet wegneemt dat ik wel degelijk een maand lang depressief ben geweest." "Dat klopt, tot ik Mehdi Bayat de situatie haarfijn heb uitgelegd. Met hem heb ik altijd een goed contact gehad. Uiteindelijk heeft iedereen in dit verhaal gewonnen. AA Gent kon me al in januari inlijven en Charleroi incasseerde nog 300.000 euro voor me. Niet slecht voor een speler die nog maar tot het einde van het seizoen onder contract lag." "Uiteraard. AA Gent is een betere ploeg dan Charleroi. Neem daarbij nog het project van de club en het nieuwe stadion dat wordt gebouwd, en je weet dat dit wel degelijk een stap vooruit was. Ook op financieel vlak. Ik ben intussen 23, dus het werd stilaan tijd dat ik die stap zou zetten." "Toch wel, ja. Ook al had een overstap naar een club zoals AA Gent niet vroeger gekund. Ik was er simpelweg niet eerder klaar voor. Het ontbrak me vooral aan de nodige maturiteit. Ik was nog een kind, zowel op als naast het veld. Ik stapte niet met hetzelfde doel op het veld als nu. Vorig seizoen heb ik mijn levensstijl toch enigszins aangepast." "Ik zou zeggen dat mijn korte verblijf in Israël (van januari 2011 tot juni 2011, nvdr)een soort van déclic was. Die bewustwording was een soort elektrische schok voor mij." "Toen de Hongaar Csaba László coach bij Charleroi werd, zette hij me meteen uit de ploeg. Er werkte destijds een Israëlische makelaar bij Charleroi en die wilde me bij Beitar Jeruzalem opnieuw lanceren. Ik dacht: waarom niet? Ik beklaagde me dat aanvankelijk ook helemaal niet. Ik kreeg een mooi appartement in het centrum van de stad en ik belandde bij een goede club in een technisch sterke competitie. Ondanks dat alles en het feit dat het een prachtig land is - waar ik zeker nog eens op reis zal gaan - had ik geen zin om er al te lang te blijven hangen. "Toen ik terugkeerde naar Charleroi was de club afgegleden naar de tweede klasse en zag het er niet naar uit dat Jos Daerden echt in mij geloofde. Ik heb volgehouden en concentreerde me enkel en alleen op voetballen. De balans zou ik op het einde van het seizoen dan wel opmaken. Ik had evenwel niet meteen door dat ik ook een voorbeeld voor mijn intussen driejarig zoontje moest zijn. Na een tijdje zag ik in dat het stom zou zijn om niet voluit te gaan voor de sport waar ik een deel van mijn jeugd aan opgeofferd heb." "Neen, dat interesseerde me niet. Ik maakte een moeilijke periode door. Ik keerde toen van RKC Waalwijk een eerste keer terug naar Anderlecht, maar werd meteen weer aan Union Sint-Gillis uitgeleend. Ik dacht er toen serieus aan om te stoppen met voetballen... Het was Johan Walem die me weer in het zadel heeft geholpen bij de beloften van Anderlecht. Hij beloofde me dat hij van mij een betere voetballer zou maken, maar hij stelde me wel niet meteen op. Ik begreep er niets van. Hij steunde me, maar stelde me niet op. Na verloop van tijd begreep ik wat hij wilde bereiken." "We bellen nog weleens, ja. Ik ben er zeker van dat hij een grote coach gaat worden. Hij was al goed als speler en hij weet dan ook nog eens hoe hij zijn kennis moet overbrengen op een groep." "Negentien en een half. Zó lang is het dus nog niet geleden. Nu ben ik trots op wat ik momenteel allemaal meemaak. Ik heb veel aan mijn moeder en mijn oudere broer te danken. Ze zijn me altijd blijven steunen, ook toen ik het hen moeilijk maakte. Op mijn zestiende, toen ik naar Waalwijk trok, ben ik met school gestopt. Ik had dus geen andere optie dan te slagen als voetballer." "Ik ben achter de tralies gevlogen voor een zaak die dateerde van de periode waarin ik een vat vol twijfels was. Ik was net terug uit Israël, waar ik de laatste twee maanden niet uitbetaald had gekregen. Ik had toen al een kind en een appartement dat ik moest afbetalen... Uiteindelijk heb ik met Charleroi een regeling kunnen treffen. Ze betaalden me een voorschot op mijn loon. Het kwaad was evenwel al geschied, want ik raakte daarvoor al betrokken bij een zaak van valsheid in geschrifte. Ik heb me daar laten ringeloren want ik werd als medeplichtige beschouwd zonder dat ik het echt was. Ik viel dan ook compleet uit de lucht toen de politie me om vijf uur 's ochtends van mijn bed kwam lichten. Gelukkig kwam ik na 34 dagen alweer vrij." "Leuk is zo'n verblijf in de gevangenis niet, maar al bij al is het zeer goed verlopen. Ik heb geen enkel probleem gehad met mijn medecelgenoten. Ik heb in de gevangenis veel gevoetbald en flink wat krachttraining gedaan. Ik moest in vorm zien te blijven." "Neen. Abbas Bayat had me gerustgesteld. Hij was erg begripvol. Ik heb hem alles uitgelegd, ook al had hij zelf niet om die uitleg gevraagd. Ik denk dat hij ondertussen beter dan de politie weet wat er juist gebeurd is. Ook met Abbas heb ik nog contact. Toen ik het moeilijk kreeg bij Charleroi, liet hij me weten dat hij achter me stond. Ik heb dan ook veel respect voor hem." "Er waren nog twee andere clubs die me per se wilden aantrekken, ja. AA Gent kwam pas later op de proppen. Mijn tijd achter de tralies heeft die twee clubs evenwel afgeschrikt. Ik heb beide voorzitters nochtans opgebeld zodra ik uit de gevangenis was, maar ze zeiden me dat een transfer van een speler die net uit de gevangenis kwam, niet goed zou zijn voor het imago van hun club. Toen ik begin dit seizoen weer aan spelen toekwam, kwamen ze wel weer aan de deur kloppen, maar dat was wat mij betreft te laat." "Leuk was anders. Mijn broer hield me op de hoogte van wat er over mij werd gezegd op fora en werd geschreven in de kranten. Dat ik daar met de grond werd gelijkgemaakt, heeft me extra motivatie gegeven waar ik zeker in het begin van het seizoen uit heb kunnen putten. Ik was erop gebrand om te bewijzen dat ik meer was dan die jongen die in het verleden een misstap had begaan." "Neen. Gent was geïnteresseerd in Kagé de voetballer, niet in mijn verleden. Misschien heeft MichelLouwagie zijn eigen onderzoek gevoerd... Als hij dat al gedaan zou hebben, zal hij kunnen vaststellen hebben dat ik geen moeilijke jongen ben. En al helemaal niet het enfant terrible dat sommigen in me zien." ?DOOR THOMAS BRICMONT - BEELDEN: CHRISTOPHE KETELS/IMAGEGLOBE