De reus blijkt de gastvrijheid zelf te zijn. Griekse koffie zetten is zijn specialiteit, zegt hij, en hij staat erop die zelf in de keuken voor ons te bereiden terwijl zijn vriendin ons in de woonkamer gezelschap houdt. Vier en een half jaar geleden leerden Thanasis en Vasiliki elkaar kennen in een bar in hun geboortestad Thessaloniki, vernemen we.
...

De reus blijkt de gastvrijheid zelf te zijn. Griekse koffie zetten is zijn specialiteit, zegt hij, en hij staat erop die zelf in de keuken voor ons te bereiden terwijl zijn vriendin ons in de woonkamer gezelschap houdt. Vier en een half jaar geleden leerden Thanasis en Vasiliki elkaar kennen in een bar in hun geboortestad Thessaloniki, vernemen we. VASILIKI: 'In het begin was het heel moeilijk. Want na mijn studie sociale administratie werkte ik als model en moest ik veel reizen. Meteen na onze kennismaking vertrok ik voor twee maanden naar Milaan en ik was pas terug of ik moest alweer voor een paar maanden weg. Maar we waren sterk, overwonnen vele moeilijkheden en zijn nog altijd samen. Nu volg ik hem overal waar hij gaat.' THANASIS: 'I'm a lucky guy. Met Vasiliki en met mijn kinderen, mijn dochter en mijn zoon.' Hij heeft het over de twee honden die in huis rondlopen. Een kleine witte, geen poedel, zoals we dachten, maar een maltezer; en een grote zwarte met bruin, een rottweiler. Pico en Zera. De eerste kwam met Ryanair naar ons land, de tweede met de wagen. VASILIKI: 'Paragiotis, de oudste broer van Thanasis, bracht hem mee. Maar hij reed verkeerd, eerst in Duitsland en daarna nog een keer in België. In plaats dat hij richting Gent nam, nam hij richting Genk.' THANASIS: 'En in plaats van 24 uur deed hij er 30 uur over. Ik hou van honden, ik groeide op met de husky van mijn oom en vijf jaar geleden, toen ik voldoende geld bezat om alleen te kunnen gaan wonen, kocht ik er zelf één. Zera. Het was liefde op het eerste zicht. Zie hoe die kijkt. It's a gift of God.' God is belangrijk voor de gevoelige Griekse reus. Het staat zelfs op zijn lijf getatoeëerd: Only God can judge me. 'Geloof is het belangrijkste in het leven', vind ik. 'Als je niet gelooft, kun je niets verwachten. Mijn geloof laat mij toe om te dromen van verbetering en te geloven dat het mogelijk is die dromen te realiseren. Jezus inspireert mij. In het voetbal sla ik voor de wedstrijd een kruisteken en bid ik dat ik niet geblesseerd zal raken. Meer niet. Het is maar sport.' Maar voetbal is belangrijk in zijn leven en ook daar moest hij al veel moeilijkheden overwinnen. 'Nochtans kom ik niet uit een voetbalgezin', vertelt hij. 'Mijn ouders staan ver van het voetbal af. Mijn moeder is kapster geweest, mijn vader verft auto's. Als kind was ik ook goed in basket, maar ik koos voor voetbal. Ronaldo, de Braziliaan, was mijn idool. Op mijn elfde kwam Aris Saloniki mij halen in de academie waar ik toen voetbalde, die van de gewezen Griekse international Ntinos Kouis. Op mijn achttiende kreeg ik er een profcontract, maar in die tijd was het voor jonge spelers heel moeilijk. Toen was er nog geld. Nu is er geen geld meer en gebruikt bijna iedere club jonge spelers. Met de U19 van Griekenland speelde ik de finale van het EK. Die verloren we met 1-0 van Spanje. Mijn debuut bij Aris maakte ik in de derby tegen PAOK Saloniki en wat later scoorde ik in de Europa League twee keer tegen Rode Ster Belgrado. Dat was als in een droom. Maar kort daarna liep ik een zware knieblessure op. Dat betekende het einde van mijn carrière als belofte-international. Het seizoen erna was mijn laatste contractjaar en daarin kreeg ik problemen met de voorzitter, waarna ik voor PAOK tekende. Ik was nog niet helemaal klaar voor zo'n grote club, maar met wedstrijden tegen onder meer Tottenham en Fenerbahçe was het daar voor mijn ervaring toch niet slecht. Aan de uitleenbeurt bij Asteras Tripoli wil ik niet meer herinnerd worden. Uiteindelijk ben ik naar OFI Kreta gegaan om mijn naam weer op te bouwen. In het begin was het ook daar moeilijk, maar na mijn eerste goal ging het almaar beter en mijn tweede seizoen was nóg beter. Het leven beviel mij daar ook enorm. De mentaliteit is er anders. Kreta is een paradijs en de mensen zijn er altijd blij en vriendelijk.' VASILIKI: 'Zijn psychologie was goed en hij zat goed in zijn vel.' THANASIS: 'Ik had vertrouwen en speelde echt goed. Olympiacos trok mij aan, maar daar kwam ik in een groep van 38 man terecht en na de voorbereiding werd ik uitgeleend aan Atromitos. Maar van uitleenbeurten hou ik niet. Dat is hetzelfde niet en dat voel je. Ik kwam er ook in een counterploeg terecht en moest alleen maar lopen.' VASILIKI: 'Hij werd niet goed gebruikt.' THANASIS: 'Ik werd niet gebruikt als targetspits. Maar pas op: ik hou er ook niet van om alleen maar in de zestien meter te staan wachten op ballen. Want ik ben wel groot, maar niet traag; en voetbal is een spel en ik wil mee spelen. Ik ben geen klassieke targetspits, ik speel ook graag buiten de zestien meter. Maar vorig seizoen moest ik tot in de verdediging terugkeren en was ik vermoeid.' Nu zit hij dus in Kortrijk en is álles anders. 'Het weer, de mentaliteit, de taal, het leven. De aanpassing is moeilijk voor ons, maar ik ben hier om te voetballen en probeer positief te denken. Toen ik twintig was, was het mijn doel om in het buitenland te spelen. Er was toen belangstelling uit Duitsland en ik kreeg een aanbieding van Sampdoria, maar om verschillende redenen is dat niet doorgegaan. Nu krijg ik hier de kans.' VASILIKI: 'Door de crisis in Griekenland hebben we een slechte naam, veel mensen in Europa zeggen dat Grieken lui zijn, maar we zijn net een van de landen waar de meeste uren geklopt worden.' THANASIS: 'Grieken werken tien uur per dag voor 420 à 480 euro. We houden ervan overdag uit te gaan om koffie te drinken en 's avonds nachtclubs te bezoeken. Dat zit in onze cultuur. Wij zijn zo omdat Griekenland zo is. Iedereen komt bij ons op vakantie. Maar we werken ook veel. Het is nu voor iedereen moeilijk, maar iedereen weet: Greece never dies.' Ook in de Jupiler Pro League is het niet gemakkelijk. VASILIKI: 'Ik ben hier pas een week en telkens als ik na een wedstrijd belde, was er wel iets dat pijn deed: zijn rug, zijn hoofd, zijn wenkbrauw die open lag, zijn knie,...' THANASIS: 'Ook het voetbal is anders. De Griekse competitie is tactischer. Hier is het tempo hoger. Het spel is sneller en fysieker, er zijn meer duels en meer contacten. Maar voetbal is ook vechten. Wie niet wil vechten, moet niet voetballen.' DOOR CHRISTIAN VANDENABEELE - FOTO'S KOEN BAUTERS'Als kind was ik ook goed in basket.' THANASIS PAPAZOGLOU