De meeste voetballiefhebbers kennen Marc Brys als de coach die Germinal Beerschot in 2005 naar bekerwinst leidde na een verrassende zege tegen Club Brugge. De enige prijs in de geschiedenis van de fusieclub. De afgelopen jaren vertoefde de Antwerpenaar in Saoedi-Arabië, waar hij met Al-Faisaly en Al-Raed twee eersteklassers onder zijn hoede had. Eerder coachte hij met FC Eindhoven en FC Den Bosch nog twee Nederlandse tweedeklassers en van 2010 tot 2012 was hij aan de slag bij KV Mechelen.
...

De meeste voetballiefhebbers kennen Marc Brys als de coach die Germinal Beerschot in 2005 naar bekerwinst leidde na een verrassende zege tegen Club Brugge. De enige prijs in de geschiedenis van de fusieclub. De afgelopen jaren vertoefde de Antwerpenaar in Saoedi-Arabië, waar hij met Al-Faisaly en Al-Raed twee eersteklassers onder zijn hoede had. Eerder coachte hij met FC Eindhoven en FC Den Bosch nog twee Nederlandse tweedeklassers en van 2010 tot 2012 was hij aan de slag bij KV Mechelen. MARC BRYS: 'Ik heb in ieder geval niet meteen ja gezegd. Uiteindelijk zet ik toch een stap terug en is het ook een risico voor mezelf. Als het hier niet lukt, wordt het moeilijk in de toekomst.' BRYS: 'Ik hou ervan om iets te bouwen en Beerschot Wilrijk zocht iemand om de tweede cyclus van de club - een project op langere termijn - te leiden. Dat sprak mij enorm aan. En uiteraard heb ik veel affiniteit met de club. Ik speelde ooit in de jeugd van Beerschot en in het eerste elftal van Wilrijk. Sinds mijn laatste passage in 2007 kwam ik regelmatig naar het Kiel wanneer ik niet in het buitenland zat.' BRYS: (knikt) 'Een Nederlandse club was vrij concreet, net als een Belgische eersteklasser.' BRYS: (denkt even na) 'Dat ik milder geworden ben.' BRYS: 'Ik geef hen meer verantwoordelijkheden. Ze mochten bijvoorbeeld het huisreglement opstellen. Uiteindelijk is dat er om hun vrijheid te garanderen, niet om die te beperken. En hoewel het team nog altijd voorop staat, hecht ik ook iets meer belang aan het individu. Als Losada zegt dat hij nood heeft aan rust of een ander soort training dan de groep, zal hij die nu vaak krijgen. Vroeger kon hij dat vergeten. Ik zoek minder het conflict op.' BRYS: 'In Saoedi-Arabië nam ik voor een training de voetbalschoenen van mijn spelers weg. Ik wou ze op die manier uit hun comfortzone halen, want een wedstrijd is ook niet altijd comfortabel.' BRYS: 'Blinde paniek, hé. De ene gaat er heel nonchalant mee om, de andere creëert paniek. Voor mij is het op zo'n moment interessant om te zien wie op welke manier reageert. Probeert een speler dat collectief op te lossen of gaat hij als einzelgänger te werk? Ik doe zulke dingen constant. Onlangs deden we een looptraining van vijf reeksen. Ik deed mijn spelers een voorstel: er valt een training weg als jullie er nog een zesde reeks bij doen en binnen een bepaalde tijd binnen komen. Op zo'n moment heb je gasten die zeggen: 'Komaan, dat lukt wel.' Maar anderen zaten al wat op hun tandvlees. Uiteindelijk hebben ze het niet gedaan. Da's goed, want ze moeten zoiets niet onbezonnen doen.' BRYS: 'Het grootste verschil is dat Jos Verhaegen destijds alleen besliste. Nu pakt de club het meer aan als team. Er zit veel kwaliteit in dat bestuur. Eerlijk gezegd had ik zelfs niet verwacht dat het hier zo professioneel zou zijn. We trainen twee keer per dag en kunnen tussen de middag terecht in een restaurant dat een gezond buffet voorziet.' BRYS: (meteen) 'Nee. Dit is een eersteklasser die door omstandigheden op een lager niveau verzeild geraakt is. Al wordt dit seizoen wel anders dan de voorbije jaren. Tijdens die eerste cyclus van het project was Beerschot Wilrijk telkens de reus van de competitie. Komend seizoen is dat niet zo. De budgetten liggen veel dichter in elkaars buurt. Ook de strategie van die eerste drie jaar moesten we veranderen. Toen kon de club spelers halen die het niveau van de reeks ruimschoots overstegen waardoor ze haast een garantie had op de titel. Nu trokken we spelers tussen 19 en 24 jaar aan en mixen die met gasten die ervaring hebben op hoger niveau.' BRYS: 'Het doel is om bij die eerste vier te eindigen (play-offs in de eerste amateurliga worden slechts met vier teams gespeeld, nvdr) en dan wordt de vorm van het moment heel belangrijk, met maar zes matchen.' BRYS: 'Wat mij betreft is die zo kort mogelijk. Maar het moet realistisch zijn. Stel dat we dit jaar al promoveren, komen we in 1B terecht. Daar circuleren budgetten die ongezien zijn voor het tweede niveau in ons land. Daar moeten we op tijd op anticiperen. En wie weet verandert de competitie binnenkort weer, want ik zie 1B niet standhouden. Vier keer tegen elkaar spelen in twee aparte competities... Da's de verkrachting van het competitieve.' BRYS: 'Enorm.' BRYS: 'Ik zal beginnen met het voetbal. De spelers hebben daar wel wat talent, maar er bestaat geen voetbalcultuur. Veel voetballers zijn er lui, verzorgen zich niet, roken, snoepen tegen de sterren op, ...' BRYS: (knikt) 'Veel verplaatsingen deden we met het vliegtuig en dus verbleven we ook vaak op hotel. Overal in het land zijn er kruidenierswinkeltjes. Ik noem dat snoepwinkeltjes. Die gasten gingen daarnaartoe en wandelden daarna voor mijn neus het hotel binnen met zakken snoep onder hun arm. Ik riep mijn spelers tot de orde en die schrokken enorm omdat ze zich van geen kwaad bewust waren. Gelukkig spraken mijn assistenten Arabisch, zodat ik mijn boodschap toch duidelijk kon overbrengen. Met succes, want de mentaliteit van mijn spelers veranderde een beetje. Wat daarbij hielp: ze dwepen met Europa. In hun ogen was ik iemand die hen naar een Europese club kon brengen.' BRYS: (lacht veelbetekenend) 'Enkele weken na een verplaatsing of afzondering belden we meestal naar het hotel om te vragen of alles voor hen naar wens was verlopen. We kregen niet altijd dolenthousiaste mensen aan de lijn. 'We hebben de kamers van jullie spelers drie weken niet kunnen gebruiken.' Het gevolg van stevig rookgedrag. Ach, ik veroordeel die dingen niet. Als je naar daar gaat, weet je dat je in een andere cultuur terechtkomt. Ik heb er geleerd om me flexibeler op te stellen. Wie dat daar niet doet, is er snel weer weg.' BRYS: 'De uren waarop we trainden. Met dank aan hun slaapcultuur. Die is om zot van te worden. Normaal trainden we al om 6.30 uur omdat het overdag veel te warm was: 55°C. Maar het ochtendgebed van mijn spelers was vaak nog wat vroeger. Daarom vroegen ze aan mij: 'Trainer, kunnen we meteen nadien trainen?' Ik ging daarop in. Overdag sliepen ze daar allemaal en dat was soms surrealistisch. Dan ging ik naar de supermarkt en daar was geen volk. Net als op straat: geen kat!' BRYS: 'De religie. Ik maakte nooit problemen van de vijf gebedsmomenten per dag. Het bestuur en de spelers apprecieerden dat enorm.' BRYS: (schudt het hoofd) 'Voor mijn kinderen was dat sowieso heel moeilijk, want de ene studeerde nog en de andere had vast werk. Mijn vrouw kwam soms langs, voor periodes van twee tot drie weken. Maar ook voor haar was het nooit aan de orde om definitief te verhuizen. De levenskwaliteit is er niet goed. En dan spreek ik als man. Als vrouw is het helemaal moeilijk. Wij kunnen ons dat niet voorstellen. (pauzeert even) Ze moeten gesluierd zijn in het openbaar, mogen niet met de wagen rijden, ... En op restaurant zijn er aparte ruimtes voor mannen en voor de rest van de familie. Verwar Saoedi-Arabië dus zeker niet met de Emiraten, die eerder naar Europa neigen.' BRYS: 'Ik was al tien jaar bezig in België en Nederland zonder door te stoten naar een topclub. Voor mezelf besloot ik dat het misschien tijd was om andere horizonten te verkennen. Er waren helaas geen twintig aanbiedingen, waardoor Saoedi-Arabië de beste keuze was. En ik doe er niet flauw over: het financiële speelde uiteraard ook een rol.' BRYS: 'Ik heb meer verdiend dan je als trainer bij eender welke Belgische club kan krijgen, vooral ook omdat het ginds allemaal nettobedragen zijn. Ik beschouw het als de compensatie voor de opofferingen die ik daar maakte. Maar ik ben niet binnen, want ik zat bij kleine clubs. Het grote geld zit bij Al-Hilal (waar Georges Leekens en Erik Gerets trainer geweest zijn, nvdr) en Al-Nassr, de twee clubs uit hoofdstad Riyad. Daar spreken we over trainers die twee tot drie miljoen euro per jaar verdienen. 'Die grote clubs zijn eigenlijk ook de enige die veel volk lokken. Al-Shabab werd kampioen met Michel Preud'homme, maar er zaten bijna geen fans in het stadion. Tegelijkertijd kijken er wel miljoenen mensen naar die wedstrijden op tv. Voetbal is daar een tv-sport. En niet alleen wat betreft hun eigen competitie. Als het Champions League in Europa is, stoppen ze in Saoedi-Arabië met werken om ernaar te kijken.' BRYS: (lacht) 'Op dat vlak overheerst daar de waan van de dag. Dan krijg je toestanden als: 'Bij winst krijgt iedereen een gouden horloge.' Ik had een vrij goed contact met de Roemeense coach Laurentiu Reghecampf van Al-Hilal. Hij had zich geplaatst voor de finale van de Aziatische Champions League en een van die sjeiks gaf hem meteen na de kwalificatie een dikke Audi. Hij was nog niet goed en wel thuis of een andere sjeik kwam aandraven met een Bentley. 'Maar ik heb al een auto gekregen', zei Reghecampf. 'Geef hem dan maar aan je vrouw', antwoordde die andere sjeik.' BRYS: (lacht) 'Nee. Ik had wel een wagen van de club, maar heb hem moeten teruggeven.' BRYS: (denkt even na) 'De drie beste teams zouden in 1A in de middenmoot spelen. De rest is gelijkwaardig aan een degradatiekandidaat in 1A of een topper in 1B. De federatie geeft heel veel geld aan de clubs. Maar ze geeft die som in het begin van het jaar. Dus wat gebeurt er: die clubs kopen en kopen, maar stellen na drie maanden vast dat ze geen centen meer hebben. Een budgettering opstellen? Nog nooit van gehoord. We geven uit en zien waar het schip strandt. Intussen heeft de federatie wel ingezien dat het niet slim is om die som in een keer ter beschikking te stellen. Sinds kort verdeelt ze die dan ook in drie schijven, kwestie van die clubs voor excessen te behoeden.' BRYS: 'Op dit moment zeg ik nee, maar dat hangt af van het moment en de keuzes die je hebt. Als Al-Hilal aanklopt, verzeker je niet alleen je eigen toekomst, maar ook die van je kinderen.' DOOR PHILIPPE CROLS - FOTO'S KOEN BAUTERS'Eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat het hier zo professioneel was.' - MARC BRYS