Het jaar 2001 betekende voor Rik Verbrugghe de grote doorbraak met winst in de Waalse Pijl, de proloog in de Ronde van Italië en een rit in de Ronde van Frankrijk, bekroond met de Vélo d'Or en de Kristallen Fiets als beste Belgische wielrenner. Vorig seizoen ging het door omstandigheden heel wat minder. Ziekte verstoorde zijn voorjaar en in de eerste week van de Tour brak hij bij een val zijn sleutelbeen. De voorbereiding op zijn klassiekers verliep ook nu niet perfect. Met een verrekking van de rechterachillespees moest Verbrugghe uit de Ronde van het Baskenland stappen. "Ik verbijt momenteel de pijn, voel het wel, maar doe alsof dat niet zo is. Ik weet nog niet honderd procent waar ik sta, maar ik heb er toch vertrouwen in."
...

Het jaar 2001 betekende voor Rik Verbrugghe de grote doorbraak met winst in de Waalse Pijl, de proloog in de Ronde van Italië en een rit in de Ronde van Frankrijk, bekroond met de Vélo d'Or en de Kristallen Fiets als beste Belgische wielrenner. Vorig seizoen ging het door omstandigheden heel wat minder. Ziekte verstoorde zijn voorjaar en in de eerste week van de Tour brak hij bij een val zijn sleutelbeen. De voorbereiding op zijn klassiekers verliep ook nu niet perfect. Met een verrekking van de rechterachillespees moest Verbrugghe uit de Ronde van het Baskenland stappen. "Ik verbijt momenteel de pijn, voel het wel, maar doe alsof dat niet zo is. Ik weet nog niet honderd procent waar ik sta, maar ik heb er toch vertrouwen in." Rik Verbrugghe : Zaterdag en zondagmorgen voelde ik me behoorlijk in vorm, maar in de tijdrit begreep ik al na honderd meter dat het niet mijn dag was. Nochtans had ik zeker zoveel getraind in de winter en een goede voorbereiding achter de rug. Maar misschien had ik beter Parijs-Nice gereden in plaats van Tirreno-Adriatico omdat ik dan toch al eens een tijdrit in de benen had. Nu was het de eerste van het seizoen en was het nog wat zoeken. Fysiek zat ik in orde, maar om mentaal klaar te staan, heb ik een déclic nodig. Dat moet niet noodzakelijk om een overwinning gaan. Je eens meten met de anderen en daar een goed gevoel aan overhouden, kan volstaan. In het Baskenland kende ik zo'n moment, maar toen kreeg ik dus wat last van die blessure. Je moet een beetje de koers dragen als ploeg, maar het kan een voordeel betekenen dat de andere renners naar Van Petegem gaan kijken, waar Axel Merckx en ikzelf van kunnen profiteren, tussen aanhalingstekens dan wel, want je moet het nog kunnen ook in zo'n zware wedstrijd als Luik-Bastenaken-Luik. Mario Aerts vervangen is sowieso niet gemakkelijk. Mario en ik verstonden elkaar heel goed. Maar Axel beschikt over dezelfde mentaliteit als ons. Dat bleek in het Internationaal Wegcriterium, waar Axel zich voor mij dubbel plooide, hoewel ik niet eens in topconditie zat. Als we ons minder sterk weten dan een ploegmaat, gaan we voor die ploegmaat werken. Uiteraard zou ik in Luik, in mijn eigen streek, zelf graag winnen. Maar voel ik dat ik het niet kan afmaken, dan stel ik mij zonder problemen in dienst van de ploeg. Ik geloof erin. Vorig jaar eindigde ik als negende, terwijl ik de laatste week met pijn in de knie koerste. Anders zat er ongetwijfeld nog wat meer in. Daarbij komt dat ik nu nog een jaartje sterker geworden ben. Ik ben achtentwintig, dus normaal gezien moeten mijn topjaren er nu aankomen.Ja, toch wel. Ik heb meer uithouding. Waar ik vorig jaar na tien keer kraakte op een helling, is dat nu pas de elfde keer. Dat kan een verschil maken in de koers.Misschien beschouwen sommigen het als pretentieus, maar als ik voel dat ik ergens toe in staat ben, ga ik dat ook zeggen. Blijkt achteraf dat ik tekortkom, dan zal ik dat óók ruiterlijk toegeven. Maar denk je van bij de start dat je zo ver niet kan geraken, dan lukt het ook nooit. Om het podium te halen, moet ik progressie gemaakt hebben ten opzichte van vorig seizoen. Maar die vooruitgang zit er dus in. Door mijn ambitie niet onder stoelen of banken te steken, weet ik dat de mensen me ook zullen verwachten in de Giro. Dat vormt een extra stimulans om te bewijzen wat ik kan.Er bestaat een groot verschil tussen een klassement rijden en het klassement aanvoeren. Als leider moet je over een hele ploeg rond jou kunnen beschikken. Rijd je een klassement zonder het aan te voeren, dan moet je gewoon volgen en heb je maar een paar ploegmaats nodig die je waar het nodig is, kunnen beschermen.Axel Merckx en Serge Baguet gaan niet naar de Giro. Veel renners die kunnen helpen in de bergen zitten er verder niet in onze ploeg. Misschien jammer, maar je kan nu eenmaal geen ploeg maken met zowel klassieke renners à la Van Petegem, een topsprinter à la McEwen - die beiden ploegmaats nodig hebben - én dan nog een keer een ronderenner omringen met voldoende klimmers. Nee, want die renners waren wellicht nog wat sterker dan ikzelf. Bij Once of een andere ploeg zou ik moeten fungeren als luxeploegmaat, terwijl ik bij Lotto-Domo mijn eigen kans mag gaan. Ik kan de beslissing van Mario Aerts begrijpen, maar ik vind dat ik op mijn leeftijd vooral progressie kan maken door zelf in bepaalde wedstrijden het kopmanschap op te nemen.In de eindrangschikking van de Tour zal je mij nooit in de topvijf terugvinden, in de Giro kan ik wel zo dicht eindigen. De absolute top van de Ronde van Frankrijk start niet in die van Italië. Bovendien wordt de Giro gereden in een periode waarin ik op mijn sterkste ben. Maar een wedstrijd als de Tour kan je natuurlijk niet aanvatten zonder ambitie. Na tien dagen zal ik beslissen welk doel ik mezelf stel : gaan voor een klassement, met de toptien als maximum dat mogelijk is, of proberen een rit te winnen.Eerst kijken hoe ik uit de Giro en de Tour kom. Allicht zal ik dan wel wat rust kunnen gebruiken. Maar in mijn achterhoofd speelt het WK toch al mee, hoewel ik vind dat het te laat op het seizoen gehouden wordt. Het ideale WK rijd je volgens mij eind augustus, zoals vroeger. Dan ga je een mooiere wedstrijd krijgen, want iedereen beschikt dan over een goede conditie, zowel de ronderenners als de klassieke renners.Door geen kranten te lezen ( grijnst). Ik kreeg kritiek omdat ik iemand ben die zijn ambities luidop durft uit te spreken. Doe je dat niet, dan ondervind je dat probleem niet. Ik wist ook waaraan het lag : in Tirreno-Adriatico werd ik ziek, waardoor de piek net iets te laat kwam. Tien dagen na Luik-Bastenaken-Luik won ik de proloog van de Ronde van Romandië. Je hebt het zelf niet altijd in de hand. Op het Belgisch kampioenschap stelde ik vast dat de conditie goed was, maar door mijn ziekte in de Ronde van Catalonië miste ik ritme en explosiviteit. Daarom rijd ik nu ook de Ronde van Zwitserland.Ja, maar een proloog blijft iets speciaals, zeker die van de Tour. De stress neemt sowieso toe : je warmt je op, maar er staat zoveel volk dat je dat niet fatsoenlijk kan, je moet vijf, zes minuten voor je vertrekt aan de start staan... Het maakt renners automatisch nerveus.Explosiviteit vormt een belangrijke troef. Je moet gedurende korte tijd heel diep gaan, maar anderzijds ook doseren, want je kan geen acht kilometer aan een stuk sprinten. Iemand die snel een nijdige klim naar boven kan fietsen, moet in principe ook een goeie proloog kunnen rijden.Niet als mens, wel mentaal in de wedstrijd. Vanaf toen wist ik dat ik ook koersen kon wínnen. Als we bijvoorbeeld met vier de finale ingaan, denk ik niet langer : ik ben bij de eerste vier. Nu denk ik alleen nog aan winnen.Het is moeilijk om die zeges op een waardeladder te plaatsen, want het ging allemaal om mooie wedstrijden. Maar de Waalse Pijl, waarin je voor eigen publiek wint, betekende toch nog iets meer dan de andere.Je kan altijd verliezen door zo'n stommiteit. Maar ik wist dat Pinotti een strijkijzer is. Ik had dus tijd genoeg om te chipotteren met mijn bril. Ik vreesde dat die zou afvallen in de sprint, ik heb het zeker niet gedaan om de sponsor te plezieren. Ik had echt wel overschot, had zelfs mijn trui nog kunnen dichtdoen. Daar waren de sponsors nog meer tevreden geweest ( lacht). Dan toch Luik-Bastenaken-Luik. En dan win ik volgend jaar wel de Tourproloog in Luik ( grijnst). Niet echt kopzorgen, maar je stelt je toch bepaalde vragen : hoe moet het verder, komt alles in orde. Toen dat uiteindelijk het geval was, zag je dat iedereen in de ploeg toch opgelucht was.Ik vond het spijtig voor hen, maar met Marc Sergeant en Hendrik Redant kwamen er twee mensen in hun plaats die het ook verre van slecht doen. De ploeg is door hun komst toch professioneler geworden. Na een klassieker worden we nog onder handen genomen op de massagetafel, we beschikken over een gloednieuwe rennersbus, zaken die maken dat je in optimale condities voorbereid bent. Claude Criquelion was eenzelfde type renner als ik. Ik heb veel van hem geleerd en leer nog altijd van hem. Hoe ik mij moet klaarstomen voor de Waalse klassiekers, bijvoorbeeld. Ik had heel graag de Ronde van Vlaanderen gereden, maar Claudy kon me overtuigen dat ik beter wacht tot volgend jaar en dan eerst de Omloop het Volk rijd om kennis te maken met de Vlaamse wedstrijden. Hij wees mij er ook op dat de combinatie Ronde van Vlaanderen - Luik-Bastenaken-Luik via de Ronde van het Baskenland bijzonder zwaar is. Aanvankelijk vond ik het een beetje vreemd om met mijn idool van vroeger, Criquelion samen te werken.Ik begreep eerlijk gezegd niet waar de kranten mee bezig waren toen er geschreven stond 1-0 voor Quick Step, later 2-0. Quick Step werd de hemel in geprezen en bij Lotto-Domo reden precies alleen maar losers. Ik vond het ook vreemd dat toen de situatie keerde en wij met Van Petegem de twee mooiste koersen van het voorjaar worden, het scorebord niet meer gebruikt werd. De sponsors werden nerveus waardoor op den duur ook de sportdirecteurs en de renners begonnen te twijfelen. Maar dramatisch was het niet, omdat we wisten dat het tij snel kan keren. Na twee maanden van kritiek kwamen de overwinningen van Van Petegem toch over als een opluchting.Zeker. Ook het vertrouwen binnen de ploeg nam dankzij die zeges toe. Als er nu iemand van onze ploeg Luik-Bastenaken-Luik wint, dan is dat pure bonus. Eindig ik bijvoorbeeld als derde, dan is dat goed. Maar als de ploeg nog niets gewonnen heeft, dan wordt die derde plaats beschouwd als een verlies.Het is altijd een voordeel als je die kilometers niet alleen moet afmalen. Bovendien kent hij overal goed zijn weg, bijvoorbeeld in Nederlands Limburg waar we samen het parcours van de Amstel verkenden. En op training rijden we nu ook niet zo snel als in de koers, hé. Maar soms rijdt hij verdorie sterk, denk ik bij mezelf : amai, het gaat hier rap ( grijnst). door Roel Van den broeck'Door de komst van Sergeant en Redant is de ploeg professioneler geworden.''Waar ik vorig jaar na tien keer kraakte op een helling, is dat nu pas de elfde keer.'