"Mijn paars-witte dromen waren veel groter", bekent mid- denvelder Christophe Grégoire (25) van AA Gent als hij terugblikt op zijn tussenstop in Anderlecht, de club waar hij als kleine jongen verliefd op was. De Brusselaars weekten de alom geprezen, jeugdige middenvelder begin vorig jaar los bij Moeskroen. Grégoire waande zich in een droom. "Ik kwam in het Astridpark aan toen Hugo Broos er nog trainer was. Met hem werkte ik in Henegouwen al samen. Tijdens mijn eerste maanden bij paars-wit speelde ik zes wedstrijden. Mijn prestaties mochten gezien worden, het liep als een trein. Er was geen vuiltje aan de lucht. Toen kwam de trainerswissel en ging het licht uit voor mij. Vercauteren hanteerde een ander systeem, met vijf verdedigers, twee middenvelders en drie aanvallers. Dan blijft er voor jongens als ik weinig plaats over. Ik paste niet in het plan-Vercauteren."
...

"Mijn paars-witte dromen waren veel groter", bekent mid- denvelder Christophe Grégoire (25) van AA Gent als hij terugblikt op zijn tussenstop in Anderlecht, de club waar hij als kleine jongen verliefd op was. De Brusselaars weekten de alom geprezen, jeugdige middenvelder begin vorig jaar los bij Moeskroen. Grégoire waande zich in een droom. "Ik kwam in het Astridpark aan toen Hugo Broos er nog trainer was. Met hem werkte ik in Henegouwen al samen. Tijdens mijn eerste maanden bij paars-wit speelde ik zes wedstrijden. Mijn prestaties mochten gezien worden, het liep als een trein. Er was geen vuiltje aan de lucht. Toen kwam de trainerswissel en ging het licht uit voor mij. Vercauteren hanteerde een ander systeem, met vijf verdedigers, twee middenvelders en drie aanvallers. Dan blijft er voor jongens als ik weinig plaats over. Ik paste niet in het plan-Vercauteren." Grégoire kwijnde onder de nieuwe coach stilletjes weg in de B-kern van de vicekampioen. "Ik was niet van plan om me van kant te maken omdat ik niet speelde. Voetbal blijft een spel. Er is nog leven ernaast. Maar toen ik uit Anderlecht vertrok, voelde ik mij mentaal niet goed. Ik had er geen zin meer in, zeker niet om daar nog te spelen. Als ik er een halfjaar langer was gebleven, zou het totaal verkeerd gezeten hebben in mijn hoofd.""Ik was blij dat de Buffalo's medio vorig jaar interesse in me toonden", gaat Grégoire verder. "Maar bij Anderlecht had ik een goed loon en toen ik met Gent begon te praten, leek het me op het eerste zicht onmogelijk om zoveel in te leveren. Er waren nog clubs die me wilden. In Rusland kon ik op jaarbasis tien keer meer verdienen dan in Gent. Op duizenden kilometers van thuis maakt geld echter niet alles goed, besefte ik. Dat was niet het leven dat ik voor ogen had. Bij alternatieven in Frankrijk stelde ik mij vragen over de speelgelegenheid die ik er zou krijgen. Gent is een club die misschien minder hoog aangeschreven staat, maar ik wilde een sportieve keuze maken : ik wist zeker dat alles zou terugkomen, als ik maar kon spelen."De Luikenaar zette er zijn krabbel onder een contract tot 2009. "Ik had in Anderlecht de voorbereiding op het nieuwe seizoen afgewerkt en kende op het fysieke vlak dan ook geen problemen. Het waren vooral de aanpassingen aan de ploegmaats en aan het andere spelsysteem die hier tijd vergden. Bij Gent moeten er op de flank offensieve impulsen zijn en dien je centraal defensiever te spelen. Als ik in het midden werd opgesteld, kreeg ik een berg verdedigend werk op te knappen. Dat liep aanvankelijk wat stroef voor iemand als ik, die aanvallend is ingesteld en voordien uitsluitend op de linkerflank in een 4-4-2 voetbalde. Door die aanpassingsfase ben ik nu heen. De trainer zorgde ervoor dat ik de tactische lessen onder de knie kreeg. Ook van mijn medespelers ervoer ik veel steun. Dit is geen club waar de mensen niet met elkaar praten. De ambiance is hier goed. Dat helpt als je moet integreren. Ik lees het spel nu op een andere manier en probeer voor de ploeg te werken, zelfs al ben ik niet wild van die defensieve karweien."In de heenronde had de nieuwe werkgever van Grégoire last om op kruissnelheid te raken en te blijven. "Voor een spelerskern als die van ons waren de prestaties toen ondermaats. We hadden twee of drie keer meer moeten winnen. Bij momenten speelden we niet slim genoeg, en we ageerden te weinig als ploeg. Het geheel draaide niet vlot. Er resten ons nu nog enkele maanden om de zaken recht te trekken. Ten overstaan van supporters, geldschieters en mensen die zich inspannen voor de club, hebben we wat goed te maken. "Toen de motor van de ploeg voor Nieuwjaar sputterde, liep het bij mij ook niet gesmeerd. Eigenlijk dien je net op die momenten beter te zijn dan de rest om je team vooruit te stuwen. Mijn prestaties waren in het begin behoorlijk. Daarna kende ik een dipje. En de voorbije speeldagen ging het opnieuw goed. "Ik werkte tot nu toe 60 à 70 procent van de wedstrijden af. Je kan niet zeggen dat ik geen titularis ben. Misschien viel het niet erg op, maar ik speelde bijna alle matchen. Je moet in rekening brengen dat het kampioenschap bezig was toen ik aankwam bij Gent en dat ik niet onmiddellijk speelgerechtigd was."Over Georges Leekens krijgt Grégoire geen slecht woord over zijn lippen. "Hij is echt een goede trainer. Mensen motiveren, spelers vertrouwen inpompen en achter hen staan als het nodig is, Leekens doet het allemaal. Hij is een goede psycholoog voor iedereen. Onze coach laat nooit iemand vallen en staat altijd paraat om zijn spelers te beschermen. Op het veld probeer ik nu te tonen dat ik zijn vertrouwen waard ben." Voetballen bij Gent en spelen bij Anderlecht, dat scheelt dag en nacht. "Het grote verschil bij paars-wit is dat de supporters er zelfs als je wint niet altijd tevreden zijn. Ook de manier waarop je resultaten boekt, moet altijd in orde zijn. De toeschouwers betalen om spektakel voorgeschoteld te krijgen. Ze willen waar voor hun geld en protesteren vaker. De druk in het Astridpark ligt dus veel hoger, ook van de directie uit. "Ik had daar allemaal geen problemen mee. Mijn zes gespeelde wedstrijden zijn daarvan het beste bewijs. Als Broos was gebleven, zat ik trouwens nog steeds in Anderlecht, zeker weten. Misschien voetbalde ik zelfs nog bij Kompany en co als een andere trainer was gekomen. Ik denk daar allemaal niet veel meer aan. Ik leef niet in het verleden. "Op Vercauteren ben ik niet kwaad. Wraakgevoelens koester ik evenmin. De les die ik uit die periode trok, is dat een coach kan bepalen of een speler slaagt of niet. Als hij een voetballer geen kans biedt, kan die jongen nooit tonen wat hij in zijn mars heeft. Trainers hebben alle macht over spelers. Zo gaat het in voetbal."Is het de enige verklaring ? "Misschien toonde ik op bepaalde momenten te weinig karakter. Als ik nu naar Anderlecht kijk, merk ik dat jongens die ook niet speelden toen ik er nog was toch in de basis sluipen. Dan vraag ik me af of ik niet langer had moeten blijven. Als je permanent naast de basis valt, moet je op een zeker punt 'stop' zeggen. Misschien deed ik dat een beetje te vroeg. Dat zullen we op termijn te weten komen." Was Anderlecht een vergissing ? Neen, vindt hij. "Als ik opnieuw zou moeten beslissen, zou ik weer tekenen. Toen die kans me werd geboden, had ik daar veel zin in. Welke speler in België zou neen zeggen tegen Anderlecht ? Niemand. "Ik hoop nu dat Gent een club is die me weer kan lanceren, een alternatieve route naar de top. Ik ga trachten daar opnieuw te raken. Misschien niet bij Anderlecht, maar bij een andere ploeg." Van welke topclub droom je ? "Zo goed mogelijk spelen en dan zien waar ik uitkom, dat is nu mijn motto. Ik droom niet meer."KRISTOF DE RYCK