Toen Mario Stanic in oktober 1996 Club Brugge verliet, liet hij daar in de aanvalslinie een grote leemte achter. De portefeuille van Club daarentegen stond weer een beetje boller, en dat maakte toch iets goed. Ook Stanic zelf werd financieel niet slechter van zijn transfer naar Parma, want slechte betalers zijn het in Italië zeker niet.
...

Toen Mario Stanic in oktober 1996 Club Brugge verliet, liet hij daar in de aanvalslinie een grote leemte achter. De portefeuille van Club daarentegen stond weer een beetje boller, en dat maakte toch iets goed. Ook Stanic zelf werd financieel niet slechter van zijn transfer naar Parma, want slechte betalers zijn het in Italië zeker niet. Super Mario, zoals hij gemoedelijk werd genoemd, blijft Club Brugge en vooral Hugo Broos eeuwig dankbaar. Het was Broos, toen de trainer in Brugge, die de op dat moment 23-jarige Joegoslaaf weghaalde bij Benfica. Bij zijn aankomst in België droeg Stanic de littekens van de Joegoslavische burgeroorlog. Wie goed toekeek, zag in zijn blik onnoemelijk veel leed verborgen. Hij, een Kroaat, ontvluchtte Bosnië samen met zijn boezemvrienden Gordan Vidovic (Serviër en intussen Belg geworden) en Suad Katana (Bosniër). Alle drie waren ze jeugdproducten van Zeljeznicar Sarajevo. Het drietal gaf een nieuw elan aan hun profcarrière, en het leven viel weer in zijn plooi. Al die tijd bleef de onderlinge band intact. Nog altijd wordt er geregeld heen en weer getelefoneerd. Na een succesvolle periode in Italië koos Mario Stanic twee jaar geleden voor de vele Engelse ponden van Chelsea. Gedurende al die jaren werkte hij zich ook op tot één van de steunpilaren van de Kroatische nationale ploeg. Hij was erbij toen Kroatië een behoorlijk EK '96 afwerkte en een onvergetelijk WK twee jaar later in Frankrijk. En nu staat er weer een WK voor de deur. Een deur die zaterdag opengaat voor óf België, óf Kroatië. Wij zochten Mario Stanic op in London, waar hij met een enerzijds sympathieke, maar anderzijds toch lichtjes dubbelzinnige uitspraak opent : "Ik hoop dat beide landen zich kwalificeren voor Azië : Kroatië rechtstreeks en België via de barrages" Om zijn lippen speelt een glimlach.Voor we het over het duel van zaterdag hebben : hoe gaat het met je in Chelsea ?Mario Stanic : Het was niet gemakkelijk in het begin. Het Engelse voetbal blijft toch altijd een beetje kick-and-rush, zelfs al is het de laatste jaren minder erg geworden. In Italië was ik gewend om als middenvelder veel ballen te krijgen. Dat was hier wel even anders. Om de vele lijf-aan-lijf gevechten te overleven, moet je echt wel honderd procent fit zijn. Neem daarbij ook nog eens de overdrukke speelkalender en je hebt een beetje een idee van wat het hier is. Geregeld trok ik mijn ogen open als ik weer eens een zware fout onbestraft zag blijven en vergoelijkt worden als gezonde fighting spirit. Stilaan krijg ik de indruk dat de scheidsrechters beseffen dat het anders moet en dat ze strenger moeten fluiten. Als gevolg van de felle duels was ik vaak geblesseerd vorig seizoen. Ik onderging zelfs een operatie. Dat was de zwartste periode uit mijn carrière : zeven maanden inactief en dat net na een droomstart bij Chelsea. En ook : geen nationale ploeg meer. In Italië wordt er veel tactischer gespeeld dan in Engeland. En dan valt het bij Chelsea nog mee door de inbreng van Italiaanse coaches als Vialli en Ranieri. Engelsen zijn veel minder geduldig dan Italianen, ze kunnen niet berekend spelen of wachten op een foutje van de tegenpartij. Engelsen hollen negentig minuten van links naar rechts, zelfs al staan ze ruim op voorsprong. Er zijn mooie clubs, zoals Manchester United, Arsenal, Leeds, Liverpool en Chelsea, en hun kampioenschap is zwaarder, maar het calcio bezit meer kwaliteit. Met Parma won ik bijna alles : de Uefabeker, de Italiaanse beker en de Supercup. Alleen de landstitel ontbreekt. Daarom kwam ik naar Chelsea, om de Engelse titel te winnen. Manchester zal niet meer zo domineren als vorig seizoen. Voor Chelsea is dit hét moment om zich in het titeldebat te mengen. Maar je grootste ambitie blijft dat je met Kroatië naar het WK in Japan en Zuid-Korea mag.Natuurlijk. Na alle problemen die we kenden, zou dat een enorm succes zijn. We hebben ons lot in eigen handen. Doorslaggevend zal zijn welke ploeg het best met de stress overweg kan. Het grote probleem waar Kroatië voor stond, was de onvermijdelijke generatiewissel. Uiteindelijk is die vrij geruisloos verlopen. Je mag niet vergeten dat er drie jaar geleden in Frankrijk een heel ander elftal op het veld stond. Boban, Asanovic, Simic, Ladic en Bilic : zij zijn stuk voor stuk verdwenen. Een enorme aderlating, ja, maar het elftal van nu is beter uitgebalanceerd. Enerzijds jongeren, anderzijds de anciens, waartoe ik behoor, al word ik in 2002 pas dertig. Volgens mij vormen we een solide geheel. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat een successtory zoals in Frankrijk mij onwaarschijnlijk lijkt. De bladzijde Ciro Blazevic is omgeslagen. Met zijn opvolger Jozic kunnen we ook mooie momenten meemaken, maar het zal anders zijn. De huidige groep is gemakkelijker te kneden : dat ligt Jozic wel. Drie jaar geleden liepen er wel veertien of vijftien sterke persoonlijkheden rond; het is de verdienste van Blazevic dat hij daar een homogene ploeg uit kon samenstellen. De oorlog was nooit veraf in die periode. Die spelers hebben afgezien, hun land verlaten op zoek naar geluk in het buitenland om hun families te ondersteunen. Er was talent en werkkracht, net zoals andere nationale ploegen dat hadden. Iedereen wou voor iedereen door een vuur, maar wij hadden nog nèt dat tikkeltje meer : het hart, de mentaliteit, de wil, de haat ook... Om het in het Engels uit te drukken : we were a team with balls. Als we ons ten volle bewust waren geweest van onze mogelijkheden, hadden we wereldkampioen kunnen worden. Alleen : mentaal waren we er niet klaar voor, Frankrijk wel. De huidige generatie kent veel minder zorgen, daar moeten ze voordeel uit kunnen halen. Jozic staat dus voor een heel andere opdracht dan Blazevic in die tijd, dat is echt niet te vergelijken. Wij hebben een mooie periode achter de rug, maar ik ben er zeker van dat er ook een mooie periode in het verschiet ligt. Het zijn de resultaten die dat zullen bepalen.Is de ploeg van nu even sluw en intelligent als die van 1998 ?Ja, zeer zeker. Vroeger moesten we geduldig zijn, we speelden niet aan een hoog tempo, maar we waren een taaie ploeg. Soms verliep het spel zeer traag met als bedoeling de tegenstander in slaap te wiegen en dan toe te slaan hij het niet verwachtte. De kleinste opening buitten we uit. Dat was de ervaring die de meeste jongens opdeden bij grote buitenlandse clubs, die loonde. Het EK '96 was de voorbode van wat komen zou in Frankrijk. De honger naar succes vandaag is even groot, maar dat is nog niet genoeg. Getuige daarvan onze uitschakeling voor het Euro 2000. Wij moesten toen direct aan een reeks kwalificatiewedstrijden beginnen zonder dat we eerst even op adem hadden kunnen komen. En het was tijd om van meubelen te veranderen. De vervanging van Zvonimir Boban plaatste ons voor het grootste probleem. Hij was de patron, een zeer belangrijke pion. Hem missen we nog altijd, want de jongeren hebben nog weinig ervaring. Daarom is Robert Prosinecki zo belangrijk. Iemand die ook technisch en tactisch het verschil kan maken. Ook onze verdediging is helemaal hertimmerd : Igor Stimac heeft nu twee andere stoppers voor hem. En de voorlinie, ook die is nieuw. Je ziet : Jozic heeft tijd nodig. Alleen krijgt hij die niet.Van de huidige lichting internationals komt er ook een behoorlijk aantal niet aan spelen toe in hun club.Inderdaad. Velen onder ons missen speelminuten en steken niet in bloedvorm. Zelf ben ik ook net hersteld van een enkelblessure. Toch weerhield dat er ons niet van om in Schotland een goede prestatie neer te zetten. Het eerste half uur kregen zij geen voet aan de grond op het middenveld. Ik blijf het herhalen : in voetbal zit geen logica, want we hadden die wedstrijd moeten winnen. Nu bleef het 0-0. Als we niet winnen van België, zal iedereen weer op de jeugd schieten; als we doorgaan, is er geen haan die kraait over onze problemen. Ik verwacht me zaterdag aan een potig duel. België legt altijd veel engagement in zijn spel. De Rode Duivels zullen ongetwijfeld goed georganiseerd voor de dag komen en speculeren op de tegenaanval. Voor ons valt te hopen dat Boksic kan spelen. Zo'n kerel ! Je mag met drie man aan zijn broek gaan hangen, nog zal hij de bal bij zich houden. Als hij niet zou spelen, moeten we rekenen op de snelheid van Balaban. Daar precies ligt het grote verschil met de vorige generatie, die veel trager was : wij beschikken nu over snelle spelers. Misschien heb je die ook wel nodig door een gebrek aan balvastheid op het middenveld ?Misschien wel, ja. Maar dat zal Prosinecki niet beletten om een doelpunt te maken tegen België. Daar durf ik op te wedden ! Het voetbal is geëvolueerd, veel sneller geworden vooral. En vergis je niet : zelfs dan kan Robert zeker nog mee. Hij leest en begrijpt het spel ontzettend snel. Bij de geringste kans zal hij toeslaan. Als België wil doorgaan en op een gelijkspel mikt, zal het minstens éénmaal moeten scoren, want Kroatië zal vast en zeker zelf een doelpunt maken. De vraag is alleen of we die voorsprong ook zullen kunnen vasthouden. Wij geloven erin. Niemand van ons die als tweede wil eindigen, ook al zijn er nog die barragematchen als vangnet. Wij moeten mikken op de eerste plaats, zonder onnodige risico's te nemen. Zowel jullie als wij kunnen aan het rekenen gaan, maar dat is alvast niet óns uitgangspunt. België zal niet spelen zoals Schotland, ik verwacht dat het de deur gesloten zal houden. Schotland heeft geen Emile M'penza of Marc Wilmots. Ik weet dat Gert Verheyen, die ik ook al bij Brugge waardeerde, een belangrijke rol speelt. En Johan Walem ken ik van bij Parma. Een zeer goede voetballer met een gevaarlijke linker. Zijn afwezigheid is een opsteker voor ons. Het zal zaak zijn geen ruimte te geven aan de Belgische spitsen. En aangezien de Rode Duivels hetzelfde principe zullen hanteren, verwacht ik een gesloten wedstrijd. Het tactische doorzicht zal daarom beslissend zijn.door Pierre Bilic