Was Nebojsa Pavlovic (35) een vraag in De Slimste Mens ter Wereld, dan raadt waarschijnlijk niemand de vijf trefwoorden. AA Gent, Sporting Lokeren en KV Kortrijk, tot daaraan toe, Georges Leekens kan eventueel ook nog extra seconden opleveren, maar verder? Het is vreemd vast te stellen dat er zo weinig geweten is over een man die al meer dan tien jaar in de Belgische eerste klasse rondloopt. We kennen zelfs zijn voornaam niet, of weten niet hoe die te spellen. Op het wedstrijdblad staat er al eens 'Nebosja', terwijl de j wel degelijk voor de s komt. De naam van de Serviër valt tussen de plooien. Journalisten hebben ook toegang tot een omvangrijke persdatabase waarin je via een eenvoudige zoekterm alle voorgaande interviews met een speler kunt opvragen. Ook daar: over Nebojsa Pavlovic is amper geschreven of gesproken. Je vindt zijn naam vrijwel alleen in ploegopstellingen, niet in interviews.
...

Was Nebojsa Pavlovic (35) een vraag in De Slimste Mens ter Wereld, dan raadt waarschijnlijk niemand de vijf trefwoorden. AA Gent, Sporting Lokeren en KV Kortrijk, tot daaraan toe, Georges Leekens kan eventueel ook nog extra seconden opleveren, maar verder? Het is vreemd vast te stellen dat er zo weinig geweten is over een man die al meer dan tien jaar in de Belgische eerste klasse rondloopt. We kennen zelfs zijn voornaam niet, of weten niet hoe die te spellen. Op het wedstrijdblad staat er al eens 'Nebosja', terwijl de j wel degelijk voor de s komt. De naam van de Serviër valt tussen de plooien. Journalisten hebben ook toegang tot een omvangrijke persdatabase waarin je via een eenvoudige zoekterm alle voorgaande interviews met een speler kunt opvragen. Ook daar: over Nebojsa Pavlovic is amper geschreven of gesproken. Je vindt zijn naam vrijwel alleen in ploegopstellingen, niet in interviews. En dat terwijl de Serviër wel het breekijzer is van een bescheiden club die al jaren boven haar gewicht bokst. De laatste vijf seizoenen werd Kortrijk 6e, 9e, 8e, 6e en opnieuw 9e. En ook dit seizoen schurkt KV Kortrijk tegen play-off I aan. De laatste drie seizoenen is Nebojsa Pavlovic kapitein van het team. Een kapitein die altijd degelijk presteert, die er altijd staat, maar niemand die dat weet, ziet of hoort. Of toch weinigen. We kennen Mbaye Leye als kapitein van SV Zulte Waregem, kennen Timmy Simons in Brugge, Thomas Buffel in Genk. Maar Pavlovic, voetbalt die nog? Al bij de begroeting weet je waarom deze ancien onzichtbaar is. Pavlovic komt de loges van het Guldensporenstadion binnen en hoewel hij bijna 1m90 groot is, houdt hij zich klein. De kin verscholen in de kraag van de jas, de ogen afwendend: 'Hello, I'm Nebojsa.' De eerste vraag is even logisch als vreemd voor een man met zo'n lange staat van dienst: NEBOJSA PAVLOVIC: (lacht) 'Tja, wie ben ik? Logisch dat je die vraag stelt. Ik ben iemand die de spotlights altijd ontwijkt, waar ik ook ben. Ik houd niet echt van interviews en opereer liever in de schaduw. Als de wedstrijd gedaan is, staan de cameraploegen vaak klaar en heb ik er geen probleem mee als de journalisten een andere speler een microfoon onder de neus duwen. Ook mijn privéleven scherm ik af. Dat is mijn karakter: gesloten, introvert en eigenlijk ook bescheiden. Ik heb geen grote mond.' PAVLOVIC: 'Ik ben opgegroeid in Belgrado, in het voormalige Joegoslavië. Mijn vader was bediende, mijn moeder werkte in een restaurant, en ik kon perfect aarden in het kleine, kalme leven dat we als gezin leidden. Ik had geen grote dromen, speelde gewoon veel op straat en was gelukkig. Meer niet. Doodeenvoudig. Voetbal, daar dacht ik als kind niet aan. Ik speelde wel mee op de buurtpleintjes, maar was niet aangesloten bij een club. Net als mijn vrienden deed ik eerst aan karate. Ik had de groene gordel, als ik me dat goed herinner. Niet dat ik mezelf wilde verdedigen op straat, neen. Ik deed karate omdat mijn vrienden dat ook deden. Voetbal kwam pas op mijn tiende in mijn leven. Mijn broer spoorde mij daartoe aan. Hij is zes jaar ouder en had als tiener véél meer talent dan ik. Hij werd telkens opnieuw opgeroepen voor de nationale jeugdselecties van het toenmalige Joegoslavië. Ik keek een beetje naar hem op. Zijn talent leek grenzeloos.' PAVLOVIC: 'Neen, helaas niet. De Balkanoorlog heeft alles veranderd. Het uiteenvallen van Joegoslavië heeft zijn carrière gebroken. Al is hij nu nog altijd verbonden aan FK Cukaricki Stankom, mijn ex-ploeg, een ploeg uit de hoogste klasse in Servië. Niet meer als speler, daarvoor is hij te oud. Hij is nu betrokken bij het beleid van de club.' PAVLOVIC: 'Gelukkig niet, neen. Mijn familie was er nooit bij betrokken. Niet als soldaat, niet als burger, niet als slachtoffer. De oorlog speelde zich vooral af in de ons omringende landen, niet echt in Servië zelf. Althans niet in het begin. Op het einde van de oorlog heeft de NAVO Servië wel gebombardeerd. Ik herinner mij een warme avond in 1999, ik was toen achttien jaar. Ik ging slapen en zette het raam open. Plots hoorde ik het geronk van vliegtuigen en hoorde een bom suizen. Ik was bang. Je hoort de bom, maar je weet niet waar die gaat vallen. Die luttele seconden tussen het suizen en de effectieve explosie zijn beangstigend. Ik voel het huis nog natrillen van de inslag. Dat bleek geen eenmalige bom. Die bombardementen hebben een tijd geduurd, weken aan een stuk, en hoe dicht de dood je ook nadert, je went aan die bommen. Op den duur speelde ik gewoon met mijn vrienden op straat, zonder me zorgen te maken om de bombardementen.' PAVLOVIC: 'Ja. Ik speelde eerst bij Cukaricki Stankom, daarna bij FC Rad, en ik was een tevreden man. Niet dat het niveau in Servië zo bijzonder hoog was, maar het viel indertijd best mee. Via mijn makelaar kreeg ik plots de kans om me te bewijzen bij AA Gent. Ik was jong en had niks te verliezen. Mijn makelaar bracht me in januari 2005 naar Gent, en ik kreeg zeven dagen de tijd om me te bewijzen. Nerveus was ik niet, wel gedreven. Ik deed het niet slecht en kreeg van de club een contract van drie maanden. In februari, maart en april moest ik de club vervolgens overtuigen om me langer aan zich te binden. En ook dat lukte, waarna ik niet meer ben teruggekeerd naar Servië. Ik woon nu al jaren in Gent, vlak bij het stadscentrum. Vreemd hé, hoe het leven loopt. Voor ik het wist, was ik een profvoetballer in de Belgische competitie.' PAVLOVIC: 'Ik heb een Belgisch paspoort, maar voel me nog altijd Serviër. Ook na meer dan tien jaar, wat me logisch lijkt. Maar ik houd wel van België. Samen met mijn vrouw en kinderen heb ik alle Belgische steden al vaak bezocht. En de weg naar kust ken ik ook vanbuiten. Wees gerust, ik ken jullie land en voel me hier ook thuis. Mijn kinderen ook. Mijn zoon en twee dochters gaan naar de basisschool Nieuwen Bosch in Gent. Ze zijn goed geïntegreerd, net als hun ouders.' PAVLOVIC: 'Goh, Georges Leekens heeft veel voor mij betekend, dat ga ik niet ontkennen. Maar mijn link met Leekens is wel een running gag geworden. Na Gent speelde ik voor Lokeren en nu Kortrijk, en telkens was Leekens daar ook trainer. Maar hij is hier nu al een tijd weg en ik speel hier nog altijd.' PAVLOVIC: 'Neen, niet echt. Alhoewel, misschien toch een beetje. Als tiener droeg ik in Servië altijd de kapiteinsband. Ik weet niet goed waarom. Toen ik als jonkie al snel in de eerste ploeg van Cukaricki belandde, kreeg ik daar ook de band om de arm. Na twee dagen heb ik die afgestaan. Ik voelde mij er niet goed bij en gaf de kapiteinsband aan de oudste speler van het team. Voilà, opgelost. Ik wilde die verantwoordelijkheid niet dragen.' PAVLOVIC: 'Neen, want ik was intussen ook al oud geworden hé. (lacht) Na de passage bij Gent en Lokeren had ik veel ervaring opgedaan in de Belgische competitie. Dat geldt niet voor iedereen. Eerst vond ik die band vreemd en wist ik niet goed hoe me te gedragen, maar ik ben er nu wel trots op. Die band heeft me wel niet veranderd. Niet als speler en niet als mens.' PAVLOVIC: 'Neen, zelden.' PAVLOVIC: 'Ik denk dat mensen de rol, de zogenaamde 'macht', van een kapitein overschatten. Ik ben niet anders dan de andere spelers in de kleedkamer. Als een speler problemen veroorzaakt, wat kan een kapitein dan doen? Het is aan de coach om het op te lossen. Ik houd dus ook geen motivatiespeeches in de kleedkamer, en ook niet op het veld. Onlangs, in de wedstrijd tegen Zulte Waregem, zag ik Mbaye Leye de hele tijd tegen iedereen praten. Ik merkte meteen het verschil met mijn introverte stijl. Het is niet anders, dit is hoe ik in elkaar zit.' PAVLOVIC: 'Door het goede voorbeeld te geven. Niks anders. Er wordt vaak gehamerd op de samenhang van de kleedkamer naast het veld. Ik wil de samenhang niet minimaliseren, maar je moet vooral óp het veld presteren. Als alles goed loopt in de wedstrijd, dan is de samenhang naast het veld iets minder belangrijk. Maar opgelet, we waken er wel over. De club organiseert soms teambuildingactiviteiten. Dan gaan we paintballen en achteraf samen eten. Ik krijg ook hulp van mensen als Gertjan De Mets, die de Nederlandstalige jongens goed kent, en Hervé Kage, het aanspreekpunt voor de Franstaligen.' PAVLOVIC: 'Dat probeer ik te zijn. Als een jonge Oost-Europeaan naar Kortrijk wordt getransfereerd, kan ik hem in zijn moedertaal aanspreken, dat helpt. Die jongens moeten zich snel kunnen integreren. En hoe simpel het ook klinkt: dan helpt het als ze snel een bankkaart en een internetverbinding hebben. Maar de club steunt die jongens ook op praktisch vlak.' PAVLOVIC: 'Ik zit er gelukkig niet alleen. Gertjan De Mets en Hervé Kage zitten ook vaak mee aan tafel. Op die manier is de hele groep gecoverd. Natuurlijk wil je de beste deal uit de brand slepen, maar anderzijds moet je de belangen van de club ook begrijpen. Het is zoeken naar een delicaat evenwicht tussen de wil van de spelers en de mogelijkheden van het bestuur.' PAVLOVIC: 'Ik heb de man nog maar één keer gezien hier in Kortrijk, toen bekend raakte dat hij de club kocht. Toen heb ik hem ontmoet. Verder nooit gezien.' PAVLOVIC: 'Niet echt. Ik verwacht dat ook niet.' PAVLOVIC: 'Neen, zeer weinig.' PAVLOVIC: 'Mensen weten intussen dat ik eerder teruggetrokken ben. Dat stoort me dus helemaal niet.' PAVLOVIC: 'Soms wel. Ik erger mij aan de cinema, aan het theater en aan de blingbling van sommige spelers. Het mag allemaal wel wat nederiger, vind ik. Er lopen veel dikke nekken rond. Maar goed, dat geldt niet voor iedereen, natuurlijk. Ik ben gewoon liefhebber van het spelletje, niet van alles wat erbij komt kijken.' DOOR MATTHIAS M.R. DECLERCQ - FOTO'S BELGAIMAGE - CHRISTOPHE KETELS'We raakten gewend aan die NAVO-bommen. Op den duur speelde ik met mijn vrienden op straat zonder me zorgen te maken.' NEBOJSA PAVLOVIC 'Ik erger mij aan de cinema en de blingbling van sommige spelers. Het mag wel wat nederiger.' NEBOJSA PAVLOVIC