Alsof hij er al jaren voetbalt, zo sloft Anthony Vanden Borre (23) op zijn dooie gemakje door de spelerstunnel van de Cristal Arena. Ook met de grasmat van de Genkse voetbaltempel is hij intussen vertrouwd, aangezien Frank Vercauteren regelmatig trainingen organiseert op het eerste veld. Voorlopig moet Vanden Borre het wel doen met lege tribunes, want door het missen van de transferdeadline eind augustus, mag de flamboyante rechtsachter pas na de winterstop zijn officiële debuut maken voor Racing Genk.
...

Alsof hij er al jaren voetbalt, zo sloft Anthony Vanden Borre (23) op zijn dooie gemakje door de spelerstunnel van de Cristal Arena. Ook met de grasmat van de Genkse voetbaltempel is hij intussen vertrouwd, aangezien Frank Vercauteren regelmatig trainingen organiseert op het eerste veld. Voorlopig moet Vanden Borre het wel doen met lege tribunes, want door het missen van de transferdeadline eind augustus, mag de flamboyante rechtsachter pas na de winterstop zijn officiële debuut maken voor Racing Genk. Anthony Vanden Borre: "Ik ga er alles aan doen om er tegen 22 januari te staan. Mijn herstel verloopt beter dan verwacht: vanaf deze week kan ik terug meetrainen met de groep. Het doel is om tijdens de winterstage in Turkije mee te kunnen spelen in de oefenwedstrijden." "Voor ik gekwetst raakte, speelde ik al drie wedstrijden in het shirt van Genk: twee keer bij de beloften en een oefenmatch tegen Borussia Mönchengladbach. Ik besef goed genoeg dat ik in januari niet meteen titularis zal kunnen zijn. Er staat op dit moment een ploeg die goed draait. Daarnaast zal ik waarschijnlijk zelf niet meteen mijn beste niveau halen. Het wordt knokken voor een basisplaats, maar ik heb er enorm veel zin in." "Het was inderdaad een heel gedoe deze zomer. Eerst was ik voor 99 procent rond met FC Köln, maar iemand van Anderlecht heeft daar antireclame voor me gemaakt en daardoor is de deal afgesprongen. Eind augustus wilde mijn vorige club, Genoa, me per se uitlenen aan Hapoel Tel Aviv. Ik was wel bereid om daar een kijkje te gaan nemen, maar meer ook niet. Van op het moment dat ik in Israël aankwam, wist ik dat het niets zou worden. Genoa heeft dan lastig gedaan toen bleek dat ik naar Genk kon en dat zelf ook wilde. Daardoor lig ik nu een half seizoen stil. Desondanks was Genk de beste keuze die ik kon maken." "Genk is een heel sympathieke club, waar professioneel gewerkt wordt. Ik heb in de voorbije jaren in Engeland en in Italië gespeeld, maar nu was het belangrijk om even een stap terug te zetten. Genk kan de perfecte tussenstap zijn om opnieuw open te bloeien als speler. Daarnaast speelt de aanwezigheid van Frankie Vercauteren een belangrijke rol. Zonder hem was ik waarschijnlijk nooit naar Genk gekomen." "Weinig. Al zijn mijn karakter en persoonlijkheid natuurlijk niet veranderd. Ik ben nog steeds vrolijk en sociaal en houd nog altijd van een goede grap. Maar ik ben wel een stuk rijper en verstandiger geworden, dat is logisch. Toen ik bij Anderlecht speelde, was ik nog een jong kereltje, een echt broekventje. In het buitenland heb ik geleerd om voor mezelf te zorgen. Je bent verplicht om je snel aan te passen aan het niveau, maar ook aan de houding en de afspraken daar. In Italië en Engeland heb ik enorm veel ervaring opgedaan: professioneel, maar ook privé." "Frankie kijkt veel en stelt de dingen vast, maar spreekt er zijn spelers niet uitvoerig over aan. Maar hij merkt vast en zeker wel dat ik veranderd ben. Hij heeft me als kind gekend, nu ben ik een volwassen man geworden. En als hij het niet ziet aan mijn houding, dan ziet hij het wel aan mijn baard!" ( lacht) "Nee, totaal niet. Dat heeft daar niets mee te maken. Op dit moment ben ik gewoon zodanig opgeslorpt door mijn revalidatie dat ik geen tijd heb om me te scheren of om na te denken over welke kleren ik aantrek en zo. Maar na Nieuwjaar, als ik mijn heroptreden maak, zal die baard waarschijnlijk wel terug weg zijn." "Niemand zal ontkennen dat Anderlecht uitstekend heeft gewerkt met Romelu Lukaku. Maar je kan zijn situatie niet vergelijken met de mijne, hij komt uit een totaal ander milieu dan ik. Hij heeft ook een vader die de voetbalwereld door en door kent en hem heel goed opvolgt, dat scheelt ook." "Niet echt. Ik heb wel al eens kort met hem getelefoneerd. Ik was aan het bellen naar een paar spelers van de nationale ploeg, toen iemand plots de telefoon aan hem doorgaf. Het was een kort maar leuk gesprekje, maar het ging niet over voetbal." "Vanzelfsprekend. De ambitie om voor de nationale ploeg te spelen, blijft ongewijzigd. Ik hoorde de laatste maanden heel positieve echo's over de sfeer en het talent in de groep. Ook met de trainersstaf zou het blijkbaar heel aangenaam werken zijn." "Neen, ik ken hem eigenlijk niet persoonlijk. Maar ik wil bij Genk goed presteren zodat ik in zijn vizier kom. Ik hoop dat hij mij enkel zal beoordelen op basis van mijn prestaties. In het verleden zijn er ook bonds-coaches geweest die zich lieten leiden door het verleden, of door zaken die hen wijsgemaakt werden. Maar het is uiteraard aan mij om me te bewijzen." "Iedereen blijft altijd maar verwijzen naar die match tegen Spanje. ( zucht) De mensen vergeten op den duur dat ik ook andere goede wedstrijden heb gespeeld, bij Anderlecht, bij Genoa, bij Portsmouth en ook bij de Rode Duivels." "Tuurlijk wel. Na die bewuste wedstrijd tegen Spanje gingen we met de Rode Duivels op bezoek in Luxemburg. Ook daar heb ik een goede wedstrijd gespeeld. Wie de tegenstander is, mag eigenlijk geen verschil uitmaken. Ergens is dat ook het verschil tussen een gewone speler en een topspeler. Die laatste geeft áltijd het maximum, want hij wil altijd winnen. Ik heb op dit moment een heel duidelijk een doel voor ogen: met Genk zo hoog mogelijk eindigen. Om dat te bereiken zal ik in alle wedstrijden hard werken." "In de eerste plaats: professionalisme. Ik heb in Italië gezien dat voetbal meer is dan passie. Je moet honderd procent voor je vak leven. Maar ook qua tactiek en positiespel heb ik progressie geboekt. Ik schat de Serie A eigenlijk hoger in dan de Premier League. In Engeland heb je veel open wedstrijden, met kansen over en weer. In Italië lijkt alles door computers berekend: iedere trainer weet exact hoe hij wil spelen en zijn spelsysteem is tactisch perfect uitgebalanceerd. Je ziet in Italië dan ook vaak gesloten wedstrijden. Saai voor tv-kijkers, maar heel uitdagend voor spelers. Één positiefout of één moment van onoplettendheid kan fataal zijn. Ook de omkadering in Italië was top. Bij Genoa zaten er meer mensen in de staf dan er spelers waren ( lacht). Zeven kinesisten, zes fysiektrainers,..." "Het was geen makkelijk jaar, maar wel een fantastische ervaring. Ik heb er kunnen spelen tegen een paar van de beste voetballers van deze planeet." "Ik hoop het. Na Genk wil ik sowieso terug naar het buitenland. Ik heb veel problemen gehad in mijn leven, maar die periode is nu voorbij. De mensen hebben snel kritiek op een speler als het niet helemaal lukt op het veld, maar ze weten soms niet wat er naast het veld allemaal meespeelt. Ik wil bij Genk alle bekommernissen van vroeger achter me laten. Enkel het voetbal telt nog. Hard werken en tegelijk plezier beleven." door bregt vermeulen beelden: michel gouverneur (reporters)"Ik ben zodanig opgeslorpt door mijn revalidatie dat ik geen tijd heb om me te scheren."