Op de verdieping onder hem woont Omar Govea en pal boven hem resideerde tot voor kort Saido Berahino, die intussen naar Charleroi verhuisde. Bij Zulte Waregem wonen de talenten bij elkaar in een appartementsgebouw met vrij uitzicht op de hippodroom van Waregem. Hier ontvangt Gianni Bruno (29). De voormalige belofte van Lille OSC ontpopte zich tot een sterkhouder in de Jupiler Pro League en wordt binnen enkele weken papa. Nadat hij groeide in Frankrijk en tot volle wasdom kwam in Rusland, was Gianni Bruno duidelijk klaar om de volgende klip te omzeilen. En om op de divan te gaan liggen. Een biecht.
...

Op de verdieping onder hem woont Omar Govea en pal boven hem resideerde tot voor kort Saido Berahino, die intussen naar Charleroi verhuisde. Bij Zulte Waregem wonen de talenten bij elkaar in een appartementsgebouw met vrij uitzicht op de hippodroom van Waregem. Hier ontvangt Gianni Bruno (29). De voormalige belofte van Lille OSC ontpopte zich tot een sterkhouder in de Jupiler Pro League en wordt binnen enkele weken papa. Nadat hij groeide in Frankrijk en tot volle wasdom kwam in Rusland, was Gianni Bruno duidelijk klaar om de volgende klip te omzeilen. En om op de divan te gaan liggen. Een biecht. In januari 2012 debuteerde je als prof bij het Lille van Rudi Garcia, Eden Hazard en Joe Cole, maar intussen bloei je al twee jaar open bij het Zulte Waregem van Francky Dury. Minder glamour, meer voldoening? Gianni Bruno: 'Dat is inderdaad niet hetzelfde, het is zelfs niet dezelfde wereld. Sommigen zullen zeggen dat ik beter had kunnen doen, maar zelf ben ik vooral tevreden dat het me gelukt is, ondanks alles. Tien jaar geleden zagen sommigen misschien meer potentieel in mij, maar wat maakt het uit. Ik word dertig jaar, en ik heb nog nooit moeite gehad om een club te vinden. Ik denk niet dat dat een kwestie van geluk is, ik denk dat ik een serieuze voetballer ben. Een Eden Hazard ben ik niet, maar dat heb ik altijd geweten.'Je hebt lang deel uitgemaakt van de nationale jeugdselecties, maar Rode Duivel werd je nooit. In jouw generatie van 1991 hebben jongens als Thomas Meunier en Eden Hazard de top bereikt, terwijl anderen nooit doorbraken. Jij zit een beetje tussen de twee. Wat kwam je tekort om bij de eersten van de klas te eindigen? Bruno: 'Zoveel dingen. Weet je, wie Eden zag evolueren bij de jeugd in Lille, trok al grote ogen. Hij kon alles met een bal, en in wedstrijden deed hij trucs die ik niet eens voor mekaar krijg in mijn tuin. Dat is zijn grote geluk. Eden voelt geen enkele stress, hij doet hetzelfde voor 50.000 toeschouwers als met zijn kinderen in de tuin.' Kunnen weerstaan aan de stress, is dat het verschil tussen een goede en een grote speler? Bruno: 'Ja, ik denk het. Pas nadat ik wegging uit Frankrijk, kon ik die mentale stap zetten. Als ik het veld opstapte schoot ik altijd in een stress die de neiging had om me te verlammen. Het had ook te maken met wat de mensen van me dachten. In Frankrijk had ik de hele tijd het gevoel dat ze me beoordeelden. Bovendien zat ik opgesloten in één enkele speelstijl: de kleine snelle aanvaller die de bal niet veel raakt, maar die moet scoren met het weinige dat hij krijgt. Ik werd alleen afgerekend op mijn statistieken en op een bepaald moment heeft dat me geblokkeerd. 'Toen Frank Vercauteren me voorstelde om naar Rusland te komen ( in 2016 bij Samara, nvdr), ben ik daar meteen opgesprongen. Omdat ik verandering nodig had, maar ook omdat hij heel snel beslist heeft om me op de flank te zetten. Tactisch veranderde dat alles. Ineens kreeg ik veel meer ballen en kon ik er meer mee doen. Ik voelde me veel nuttiger voor het team in die rol. Soms denk ik dat ik zonder die transitie naar de rol van vleugelspeler vandaag niet meer op hoog niveau zou spelen. Want ik had er genoeg van om in de hoofden van de mensen die aanvaller te zijn die niet scoorde. Na mijn twee jaren bij Evian, bijvoorbeeld, had ik zin om alles achter te laten.' Omdat voetballen je geen plezier meer bracht? Bruno: 'Eigenlijk denk ik dat ik gewoon behoefte had aan wat ruimte. In Frankrijk voelde ik me verbrand. Daar had ik de reputatie van spits die niet scoorde. Dat is lastig als je niet heel groot bent en je je moet verweren in een zeer fysieke competitie, bij ploegen uit de staart van de rangschikking die sowieso geen spel maken. Vanaf dat moment kreeg ik het etiket van inefficiënte spits. Dat heeft op me gewogen en zo kende ik twee erg moeilijke seizoenen bij Evian, onderbroken door een uitleenbeurt aan FC Lorient. In Bretagne zat ik in een superploeg, met een speler als Raphaël Guerreiro ( vandaag bij Borussia Dortmund, nvdr). Het enige probleem was dat Jordan Ayew bijzonder goed presteerde, en dus speelde ik niet. Ik keerde terug naar Evian en plotseling had het publiek een hekel aan me. En met de trainer, Pascal Dupraz, boterde het niet. Dat alles bij elkaar maakte dat het op menselijk vlak zeer hard was.' Je hebt wel vaker moeten vechten voor je plaats. Nog vóór je debuut bij Lille was er al sprake van dat je zou vertrekken naar Le Havre of Guingamp omdat de club niet echt in je geloofde. Dat moet niet gemakkelijk zijn als je op hetzelfde moment ziet hoe Eden Hazard, die even oud is als jij, al op zijn zestiende mag debuteren als prof. Bruno: 'Natuurlijk heb ik me wel vragen gesteld, maar tegelijkertijd kon ik me niet vergelijken met zo'n speler. Niemand deed dat bij Lille. Ook al werd ik systematisch opgewaardeerd bij Standard, bij Lille had ik niet het gevoel dat ik hetzelfde beroep uitoefende als Eden Hazard. 'Bij de jeugd van Lille zag ik iedere zomer aanvallers arriveren in mijn leeftijdscategorie. Initieel kwamen ze om mijn plaats in te nemen, maar uiteindelijk liet de trainer míj spelen en konden die jongens niet bevestigen. Dat maakt dat ik me als jonge kerel meer vergeleek met Kevin Mirallas. Hij had een vergelijkbaar profiel als ik en gaf me veel raad. Hij heeft me altijd gezegd om te blijven werken. Hij kreeg gelijk, want toen ik debuteerde in de eerste ploeg, was Eden nog altijd daar. Ik wist dat ik zijn talent niet had, maar ik hield mezelf voor dat het ook wat meer voldoening zou geven als ik dat niveau uiteindelijk bereikte. Omdat ik er echt voor moest vechten terwijl het hem veel makkelijker afging.' Wat heeft je Russische avontuur bij Samara je gebracht, los van de positiewissel van Frank Vercauteren? Bruno: 'In de eerste plaats een menselijke ervaring op een moment in mijn leven dat ik daar nood aan had. Vercauteren is geen coach die heel dicht bij zijn spelers staat, maar we hadden een goede verstandhouding. Ik was blij dat ik op een Belgische coach kon terugvallen, want ik had niet veel oriëntatiepunten. In Rusland brachten vliegende doodskisten ons naar de vier uithoeken van het land, ik nam nachttreinen met cabines uit een lang vervlogen tijd, in sommige steden leek het wel of de klok twintig jaar teruggedraaid was. In Grozny was het verval van de stad bijvoorbeeld duizelingwekkend. De vijandigheid die nog op elke straathoek aanwezig is, de verwoeste landschappen, de alomtegenwoordige armoede: daar kreeg je echt rillingen van. 'Ondanks die koude en sobere sfeer hadden de mensen daar ongelooflijk veel sympathie voor ons. Ze leken zo blij ons te zien. Daar besefte ik pas echt dat je als voetballer soms over pietluttigheden klaagt.' Was je bij je terugkeer uit Rusland verrast dat je met Cercle naar tweede klasse moest? Bruno: 'Terugkeren naar België was mijn prioriteit, dat had ik mijn manager op het hart gedrukt. De andere prioriteit was dat ik mijn salaris kon behouden. Mouscron en Kortrijk toonden interesse, maar geen van beide wilde me financieel tegemoet komen. Cercle kon dat wel, dankzij Monaco. Voor mij was het ook een kans om in een team te spelen dat dominant zou zijn, gezien de club de ambitie had om kampioen te worden. Voor een aanvaller is dat belangrijk.' Door de coronacrisis is de financiële situatie in vele clubs slecht. Dat maakt het voor spelers van een bepaalde leeftijd erg moeilijk om een plaats te vinden wanneer ze einde contract zijn. Ben je daar ongerust over? Bruno: 'De zomermercato was bijzonder wreed voor spelers die einde contract waren. Men praat veel over Clément Tainmont, maar hij was niet de enige. Bij ons zat Marvin Baudry zonder club, Sandy Walsh moest lang wachten voor hij uiteindelijk bij Mechelen kon tekenen en een gast als Dylan De Belder, die een goed seizoenseinde speelde bij Cercle, is in 1A niet meer aan de bak gekomen ( hij speelt nu bij Deinze, nvdr). Natuurlijk houd ik mijn hart vast nu ik de dertig nader, maar ik wil ook niet paranoïde worden. Niet alle transferperiodes zullen zo moeizaam verlopen. Als je goed speelt, zal je altijd een club vinden.' Jij, Omar Govea, Olivier Deschacht, Daniel Opare, Damien Marcq, Jelle Vossen, Laurens De Bock, ... Vind je niet dat het Essevee van 2020/21 eruit ziet als een all-star team uit de Jupiler Pro League? Bruno: 'Ja, en dan mag je daar nog Timmy Simons en Davy De fauw aan toevoegen, die al hun ervaring meebrengen. Ik denk niet dat er ploegen in België zijn die zoveel eersteklassewedstrijden samenbrengen als de onze.' Allemaal revanchisten die al wat watertjes doorzwommen hebben. Is dat een van de redenen waarom jullie niet onder de indruk waren na de moeilijke seizoensstart, vooral na de 0-6 tegen Brugge? Bruno: 'Na die wedstrijd gingen we samenzitten. Zonder coach, gewoon onder ons werden de zaken uitgesproken. Het mooie van deze groep is dat we allemaal al moeilijkere tijden hebben meegemaakt. Zware nederlagen die soms als spiegel dienen. We hebben elkaar in de ogen gekeken en sommigen hebben gesproken. Ikzelf in het bijzonder. Ik wilde zeggen hoe ik me voelde. In dit geval ontdekte ik dat er een groot gebrek aan vertrouwen was in de ander. Dat we elkaar te snel bekritiseerden. Na een pass of een gemiste controle was er altijd wel iemand die je naar beneden haalde en ik denk dat dit de groep op een bepaald moment verlamde. Die dag realiseerden we ons allemaal dat we onze houding moesten veranderen om uit het dal te geraken.'