Donderdag 15/7

Eddy Planckaert in zijn column in Het Laatste Nieuws : "Ik heb altijd gemengde gevoelens gehad over Richard Virenque. Langs de ene kant vond ik dat die jongen wel iets had, maar anderzijds kwam hij mij ook over als een rare kwibus."
...

Eddy Planckaert in zijn column in Het Laatste Nieuws : "Ik heb altijd gemengde gevoelens gehad over Richard Virenque. Langs de ene kant vond ik dat die jongen wel iets had, maar anderzijds kwam hij mij ook over als een rare kwibus."Als we Eddy als norm stellen, is natuurlijk iedereen een rare kwibus. Dat is zoals de spookrijder die vaststelt : "Het zijn hier allemaal spookrijders." Zich injecteren met cellen van schapenfoetussen, een houtzagerij in Litouwen beginnen, de winter doorbrengen in een alleenstaande hut in de steppe, in een Ardeense krocht zonder water en elektriciteit gaan wonen... Het zijn allemaal van die gewone dingen die een Virenque nooit doet. Misschien met enig voorbehoud voor die schapenfoetussen, want in de 'pot belge' zaten wel meer verrassende ingrediënten. Dat hij zijn afspraak met Axel Merckx aan zijn laars heeft gelapt, dat kan Eddy wél appreciëren. In dezelfde column geeft Francesco ons mee dat het moeilijk is om de zoon van een beroemde vader te zijn. En verder is de generator in huize Planckaert stuk en is er dus geen stroom meer. Waardoor ook de televisie niet meer werkt en ze niet naar de Tour kunnen kijken. Het is vakantie, u hebt lang uitgeslapen en komt om halftien naar beneden. U zet de televisie even aan om teletekst te raadplegen, en hoor : Wuyts en De Cauwer zijn al aan het zagen. Over een uurtje vertrekt de rit. U geniet van een uitgebreid ontbijt, scheert u, neemt een stortbad, en fietst blij gezind naar het dorp om een paar kranten te kopen. U leest deze kranten. U doet een paar karweitjes in huis, en maait in de tuin het gras. Hierna gebruikt u een beperkte lunch, worstelt u zich door enkele hoofdstukken van een aanbevolen boek, en knoeit u vloekend en zuchtend een kastje van Ikea in elkaar. U kleedt zich nu om, en rijdt naar Luik om daar een vriend te bezoeken die in het ziekenhuis ligt. Tijdens de terugrit stopt u in Tienen, gaat een glas drinken, en doet enkele boodschappen. U maakt een kort wandelingetje door de stad, ontmoet nog een paar oude bekenden die u opnieuw naar een terras meetronen, en daarna verlaat u Tienen. U stopt in Leuven omdat u een bloemetje voor een bezoek later op de avond was vergeten. U laat ook uw haar snijden, en loopt de bank binnen om enkele openstaande rekeningen te vereffenen. In de eerste plaats met de bankmanager, in de tweede met een handvol hardnekkige crediteuren. Het is warm en dus gunt u zichzelf een ijsje met drie bollen. U gooit de bekeuring van de immer alerte Leuvense politie in de vuilnisbak, en tuft met een gezapig vaartje weer naar huis. Hier zet u opnieuw de televisie aan. Wel : WUYTS EN DE CAUWER ZIJN NOG ALTIJD AAN HET ZAGEN ! Nog veertig kilometer. Volgens Dave Bruylandts was het de schuld van de diëtist, en volgens Christophe Brandt moet het gebeurd zijn toen de apotheker met een met methadon besmet stampertje zijn voedingssupplementen bereidde. "Ik kan zelf niets anders bedenken", voegde Christophe daar volgens het dagblad enigszins dubbelzinnig aan toe. Het is erg gesteld met onze renners. Waar is de eeuwige hoestsiroop ? Waarom zou niet iemand iets in de drinkbus hebben gedaan ? En wat is er mis met de vuile WC-bril ? Wie dacht dat een fiets bestond uit een kader, twee wielen en een ketting, is alle grond onder de voeten kwijt door het co-commentaar van Frank Hoste. Wat die allemaal vertelde, was de hogeschool van de cyclomechanica. Over carbonnen manivellen, die overhoeks op de braquet-as moesten worden gelijmd omdat bij de Shimano-derailleurs met negen kamwielen de metalen schroefjes op de pions van 27 millimeter anders in de weg zouden zitten van de... En dan kwam de Wuyts en die wist dat het bij Campagnolo geen metalen maar titanium schroefjes waren, van vier millimeter draad, waardoor de dikte van de pions tot 34 millimeter kon oplopen en het... Hoste heeft een fietsenwinkel. Wuyts was schooldirecteur. door Koen Meulenaere'Ik heb altijd gemengde gevoelens gehad.'