Milan Jovanovic zal altijd voor- en tegenstanders hebben", zegt hij zelf, terwijl hij proeft van een pannenkoek met chocoladesaus. Zijn drie kinderen vullen het huis met vreugde. Het leven gaat zijn gang, het gezin is samen en gelukkig. Jova heeft zijn koffers gepakt. Maar zonder zijn souvenirs en trofeeën uit België. Hij heeft gewoon een beetje rust nodig om zijn gedachten te ordenen en zijn ambities te overdenken. Hij glimlacht even voor hij in zijn gebruikelijke stijl uitlegt: "Ik heb de commentaren van mijn criticasters gehoord. Talrijk zijn ze wel niet, de jaloerse mensen die watertanden als ze aan mijn salaris denken. Maar het zijn wel degenen die straks, als ik zou vertrekken, zullen zeggen: 'Anderlecht is geen kampioen geworden omdat Jova en Dieumerci Mbokani weg zijn'..."
...

Milan Jovanovic zal altijd voor- en tegenstanders hebben", zegt hij zelf, terwijl hij proeft van een pannenkoek met chocoladesaus. Zijn drie kinderen vullen het huis met vreugde. Het leven gaat zijn gang, het gezin is samen en gelukkig. Jova heeft zijn koffers gepakt. Maar zonder zijn souvenirs en trofeeën uit België. Hij heeft gewoon een beetje rust nodig om zijn gedachten te ordenen en zijn ambities te overdenken. Hij glimlacht even voor hij in zijn gebruikelijke stijl uitlegt: "Ik heb de commentaren van mijn criticasters gehoord. Talrijk zijn ze wel niet, de jaloerse mensen die watertanden als ze aan mijn salaris denken. Maar het zijn wel degenen die straks, als ik zou vertrekken, zullen zeggen: 'Anderlecht is geen kampioen geworden omdat Jova en Dieumerci Mbokani weg zijn'..." Milan Jovanovic: "De ploeg van Francky Dury heeft een uitzonderlijk parcours afgelegd. Dat heb ik hem ook gezegd bij die laatste en beslissende wedstrijd van dat onding dat play-offs heet. Ik heb altijd beweerd dat Anderlecht alleen maar geklopt kon worden door Anderlecht. Eén ploeg is erin geslaagd om het ons tot op de laatste speeldag van de play-offs lastig te maken en dat is Zulte Waregem: chapeau! Onze vreugde-uitbarsting zegt alles over de spanning die er was, over het belang van deze titel voor de club, voor de spelers, de jongeren en de anderen. Mijn emoties waren overweldigend en ik ga je iets heel belangrijks vertellen..." "Die pannenkoeken zijn fantastisch lekker, echt fenomenaal!" "Het is de vierde titel uit mijn carrière in België. Twee met Standard, twee met Anderlecht. Niet slecht, en bovendien met vier verschillende coaches: Michel Preud'homme, László Bölöni, Ariël Jacobs en John van den Brom. Ik weet niet of dat uniek is, maar het is alleszins niet slecht. Daarom dat de echte kenners mij ook naar waarde schatten: een nuttig element in de jacht op een titel. Zij weten wat mijn bijdrage is." "Mbokani en Jovanovic." "Maar dat zegt toch alles! Onze bijdrage aan die vier titels is toch duidelijk. Wij hebben ons weten aan te passen, dat betekent dat we op het veld van nut kunnen zijn, ook voor de anderen, omdat we het collectief begrijpen. Iemand die alleen aan zichzelf denkt - zoals men dat van mij heeft beweerd - zou nooit vier titels gewonnen hebben met vier verschillende trainers. Ik weet dat mijn criticasters graag met cijfers en andere statistieken schermen. Wel, ik zal hen er enkele geven: vier titels, drie supercups, Gouden Schoen, Profvoetballer van het Jaar, meeste assists van het seizoen. Kritiek op zich stoort mij niet en ik apprecieer die zelfs als ze gefundeerd is. Ik ben geen Lionel Messi hé, maar ik heb een palmares, ik kan een mooi visitekaartje voorleggen. Ik heb vijftien assists gegeven dit seizoen, dat betekent dat ik bij heel veel goals betrokken was." "Ik vergelijk niet graag trainers, ze hebben elk hun verdiensten. Preud'homme maakte indruk door zijn harde werk en zijn bekwaamheid om een teamspirit te creëren. Bölöni is van niets of niemand bang. Hij keek Liverpool en Everton recht in de ogen. In zijn plaats zouden velen gebeefd hebben, hij niet. Liverpool kreunde en Everton begaf. En het trok nadien Marouane Fellaini aan. Wat Jacobs bij Anderlecht presteerde, was het werk van een vakman. Hij heeft nu de titel gewonnen in Denemarken en ik ben heel erg blij dat iemand die zo gek is van voetbal zulke diensten heeft bewezen aan Anderlecht. En achter de vakman was er ook de mens Jacobs. Ik ben oprecht blij dat ik zo'n mooie mens heb mogen kennen. Het ontroert me echt over hem te praten... En Van den Brom staat aan het begin van een mooie carrière. Ja, er was druk dit seizoen, zelfs meer dan ik bij Liverpool meemaakte. Hier telt maar één plaats: de eerste. Tweede worden betekent een sportieve en financiële ramp. In de grote landen hoef je geen kampioen te spelen om aan de Champions League te mogen deelnemen. Van den Brom heeft dat mogen ervaren en toch zijn stempel weten te drukken." "Ja, en dat is goed. Jeugd betekent energie, en dat heeft hij. Van den Brom heeft ons Nederlandse ideeën bijgebracht, met offensieve accenten: hoog spelen, een verdediging die snel voor de omschakeling zorgt. Hij schrikt er niet voor terug om jongeren het vertrouwen te geven. Dat is in meerdere opzichten belangrijk. Als je op je achttiende goed bent, dan moet je spelen, punt, ook al zullen er wel dipjes komen. In het hedendaagse voetbal is de jeugd goud waard. Jacobs lanceerde Romelu Lukaku, die voor veel geld werd verkocht aan Chelsea. Er is hier heel wat knowhow aanwezig, al moet je opletten de jeugd niet alleen op te leiden vanuit een financieel perspectief. In eerste klasse zie ik drie grote beloften: Dennis Praet, MassimoBruno en Maxime Lestienne. Dennis is een geboren spelverdeler: stelt zich goed op, heeft doorzicht, is slim zoals een Luka Modric. Bruno schiet geweldig snel uit de startblokken en heeft een goede voorzet. Thorgan Hazard is ook sterk, maar Lestienne staat al verder in zijn ontwikkeling. Hij is twee jaar ouder dan Praet en kent de eerste klasse beter. Lestienne heeft een geweldige linkervoet: grote, grote klasse!" "Ja, natuurlijk! Ik heb me op een voetbalveld nog niet vaak zo gelukkig gevoeld als in december. We speelden op de helft van de tegenstander, aanvallend, soepel, zonder angst, zonder stress. Daardoor hebben we ook een goeie Europese campagne gespeeld. Anderlecht had het potentieel om door de poulefase van de Champions League te raken. Wat we dan toch te kort kwamen? Een goaltje hier of daar, meer niet. Met Matías Suárez erbij was dat gelukt, zeker weten." "Eerlijk: ik weet het niet." "Dat is blabla. Er is misschien wel een soort mentale moeheid geweest na vijf ongelooflijke maanden. Je moet dat toch allemaal verwerken en niet toelaten dat er voldoening in je hoofd sluipt. Voor mij was het vooral iets dat in het kopje zat. Een tennisser kan ook de ene na de andere ace slaan en dan, plotseling, kan zijn opslag beginnen te stokken. De tennisser is daarom niet slechter, maar hij twijfelt en vanaf dan moet hij zijn kopje bij de match houden. De inbreng van een psycholoog kan nuttig zijn om wat druk af te laten. Van den Brom heeft ook getwijfeld, maar ik vind dat de tandem John van den Brom en BesnikHasi een schitterend parcours heeft afgelegd. Hasi heeft me veel geholpen bij mijn gesprekken met de T1. Van den Brom is een grote trainer, een vernieuwer. Maar ondanks alles had Anderlecht al kampioen moeten zijn voor het begin van play-off 1..." "In de Belgische eerste klasse moet Anderlecht altijd met twee spitsen spelen. Toen Mbokanien TomDe Sutter samen vooraan stonden, had Anderlecht meer troeven en was het dreigender voor doel." "Neen, dat zijn uitspraken van mensen die zich in de pers een naam proberen te maken op mijn rug. Ik vind dat niet erg: men is jaloers op iemand die succes heeft. Het betekent dus alleen maar dat ik geslaagd ben. Wat mij interesseert, is de mening van de club en van de coach. En zij kijken naar de statistieken. Hoe kan je seizoen mislukt zijn als je de meeste assists van eerste klasse op je naam hebt staan? Dat moet je me eens uitleggen. Volgens mij is dat onmogelijk: als je je wegsteekt, kun je geen assists geven. "Maar ik ben anders, misschien is het dat wat de mensen stoort." "Ik zing graag. Niet in een koor, dat is het gemakkelijkst. Ik heb een mooie stem, gemaakt om solo te zingen. Daar ben ik dan ook niet bang voor." "Snap je 'm? Ik ben een collectieve speler, maar ik ga mijn verantwoordelijkheden niet uit de weg. Ik ben kritisch voor mezelf. Ik stond er in het begin van het seizoen en op het einde, hoewel ik niet alle wedstrijden in play-off 1 gespeeld heb. Migraine heb ik in ieder geval niet gehad. Als ik een klein deel van de pers moet geloven, was mijn dipje volledig te wijten aan mezelf. Als anderen een aantal slechte wedstrijden op een rij speelden, werden zij niet met de vinger gewezen. Goed, ik weet dat ik betaald word om het verschil te maken. Op links, soms bijna als linksachter, is dat niet zo eenvoudig..." "Dat heb ik nooit gezegd. Ik ben Gouden Schoen geworden toen ik samen met Mbokani in de spits speelde. En ja, ik heb op links gestaan in Europese wedstrijden, bij de nationale ploeg van Servië trouwens ook." "Men beoordeelt je vooral op je doelpunten, dat is gewoon zo. Ondertussen vergeet men dat ik nu een middenvelder ben. In een systeem met één aanvaller moet ik vaak te ver terugzakken. Ik leg twaalf kilometer op een match af. Met twee man vooraan, die de verdediging van de tegenstander lamleggen, zou ik gemakkelijker de linkerflank kunnen afgaan. Maar geloof me: ik ben tevreden met mijn assists. Er wordt trouwens over gesproken in andere landen." "Die fles in Limassol, dat was niets." "Ik heb niemand geblesseerd en ik heb altijd de hand van de coach gedrukt. Van mijn charge op Opare heb ik wel spijt, dat heb ik ook gezegd. "In play-off 1 heb ik niet genoeg gespeeld, maar ik heb niks gezegd tegen de trainer. Want wat telde er? De rust, de titel. Ik wenste dat Herman Van Holsbeeck toe, de club en vooral Van den Brom, een jonge T1 die dit nog nooit meegemaakt had en die het nodig had om zichzelf te ontwikkelen. Maar als ik naast de ploeg was gevallen in januari of februari, zou ik een uitleg geëist hebben. Ik ben tevreden over mijn seizoen, hoor: een vierde titel in België, dat wil toch iets zeggen." "Ik heb met niemand problemen. Ik leef en werk als een prof. Wat men vertelt, is zever. Ik help de jongeren, ik geef alles wat ik in me heb. Als ik voel dat men mij vertrouwt, dat ik geliefd ben, dan geef ik tien keer zoveel terug." "Ja." "Dat blijft tussen hem en mij. Het was interessant maar privé." "Dat gerucht stoelt echt nergens op. Van Holsbeeck is niet zo: hij is een klasbak, dat is echt zijn niveau niet. We hebben kwaliteitsvolle gesprekken gehad, vooral wanneer het dossier voor beide partijen van belang was. Anderlecht is een grote club, het respect is wederzijds. Dat contract voor één jaar had ik allang kunnen ondertekenen. Ik ben met Herman gaan praten en we hebben het over de toekomst gehad. Heel rustig. Dat heeft mijn achting voor Anderlecht alleen maar doen stijgen." "Zo simpel is het niet." "Het is ingewikkelder dan dat. Je bent aan het vissen, hé. De pers heeft een kristallen bol en een bedrieger op het internet antwoordt in mijn plaats. Neen, ik zit niet op Facebook, laat dat duidelijk zijn. "Het seizoen is lang, stresserend en vermoeiend geweest. Een beslissing nemen in een flits, dat kan ik niet. Ik ben 32 en mijn gezin is ook betrokken bij mijn keuze. Ik heb mezelf een tiental dagen gegeven om uit te rusten in Servië, alles eens rustig op een rijtje te zetten en te beslissen. Ik begrijp het standpunt van Anderlecht - een contract van één jaar - terwijl ik twee jaar wil. Olympiacos gaat eerder die richting uit en speelt volgend seizoen in de Champions League, maar tussen een bevestiging en een getekend contract is er nog speelruimte. Er zijn ook andere pistes. "Op mijn leeftijd stelt een speler zich de vraag: heb ik alles goed bekeken? Willen de mensen een ander gezicht zien? Zal er volgend seizoen nog meer druk op de ketel zitten? Zou het niet interessant zijn, zoals je zegt, om in schoonheid te vertrekken? Is het niet het moment om een andere club te ontdekken en andere uitdagingen aan te gaan? Of is alles wat me bindt aan Anderlecht sterker dan dat? "Ziedaar waarmee ik in mijn hoofd zit. Ik ga er mijn tijd voor nemen en ondertussen het volgende seizoen voorbereiden. Ik lach wel in mijn vuistje als ik sommigen hoor vertellen dat ik minder snel ben dan vroeger. Dat zullen we nog wel eens zien..." DOOR PIERRE BILIC - BEELDEN: IMAGEGLOBE"Met Matías Suárez erbij waren we door de poulefase van de Champions League geraakt, zeker weten." "In play-off 1 heb ik niet genoeg gespeeld, maar ik heb er niks van gezegd. Want wat telde er? De rust, de titel." "Maxime Lestienne heeft een geweldige linkervoet: grote, grote klasse!"