Mocht Anderlecht op de valreep de landstitel hebben gepakt, het zou een lastiger terugkeer zijn geworden voor Silvio Proto. Want hoe zet je de doelman van de kampioensploeg terug naar de bank? De gemiste titel pakte slecht uit voor Davy Schollen. Na een al bij al niet zo overtuigend seizoen had hij weinig sportieve eisen te stellen. En dus begon Anderlecht aan de voorbereiding zonder onbetwiste titularis. Tot Schollen zich, met het galaduel tegen FC Genoa in aantocht, blesseerde aan de knie en Proto vanaf de eerste grote afspraken zomaar het nummer één werd. Nog niet echt overtuigend, zeker in het uitvoetballen en op hoge ballen, maar wel zonder kleerscheuren vooralsnog.
...

Mocht Anderlecht op de valreep de landstitel hebben gepakt, het zou een lastiger terugkeer zijn geworden voor Silvio Proto. Want hoe zet je de doelman van de kampioensploeg terug naar de bank? De gemiste titel pakte slecht uit voor Davy Schollen. Na een al bij al niet zo overtuigend seizoen had hij weinig sportieve eisen te stellen. En dus begon Anderlecht aan de voorbereiding zonder onbetwiste titularis. Tot Schollen zich, met het galaduel tegen FC Genoa in aantocht, blesseerde aan de knie en Proto vanaf de eerste grote afspraken zomaar het nummer één werd. Nog niet echt overtuigend, zeker in het uitvoetballen en op hoge ballen, maar wel zonder kleerscheuren vooralsnog. Silvio Proto: "Ik hoop het. Ik heb al genoeg pech gehad: ik brak mijn vinger, liep een zware knieblessure op en een enkelbreuk. Dat volstaat wel. Ik kan nu als titularis aan het seizoen beginnen en het is aan mij om die basisplaats te houden." "Tegen blessures sta je machteloos. Niemand kan weten waar ik had gestaan als ik hier niet na één seizoen al een operatie aan de knie had moeten ondergaan. Misschien was ik dan al vier jaar het nummer één van Anderlecht geweest en misschien ook de vaste doelman bij de Rode Duivels. Maar gedane zaken nemen geen keer. Ik bekijk de zaken positief. Ondanks alle perikelen heb ik toch twee titels en een beker aan mijn palmares toegevoegd." "Dat denk ik niet. Het gebeurde omdat ik het verdiende. Er waren toen weinig betere doelmannen dan ik." "Dat weet ik niet. Het is niet aan mij om te zeggen wie de beste doelman van België is." "Zo bekijk ik het ook. Maar als er een nieuwe coach aan de slag gaat, herbegint iedereen op nul. Ik hoop dat Dick Advocaat in eer en geweten een keuze zal maken." "Neen, ik denk dat het indertijd een verstandige keuze was om eerst te proberen door te breken bij een Belgische topclub. Maar niemand zal ooit weten hoe het had uitgepakt als ik een andere beslissing had genomen. Op een gegeven ogenblik had Arsenal een keepersprobleem en de club heeft dan voor Manuel Almunia gekozen. Had ik op dat ogenblik daar gespeeld, dan had ik misschien mijn kans gekregen en was ik nu een grote naam in de Premier League. Maar het had net zo goed gekund dat ik er was mislukt en met het schaamrood op de wangen na één jaar was moeten terugkeren naar België. Maar nogmaals, ik wil niet achterom kijken." "Een van de verschillen. Bij La Louvière speelde ik ook wedstrijden waarin ik weinig omhanden had en dan nog in de 90e minuut moest uitpakken met een redding. We hadden destijds een erg goede verdediging. "Wel een belangrijk verschil is dat bij een club als La Louvière de nederlaag gemakkelijker werd aanvaard. Als je er een keer in de fout ging, was dat uiteindelijk niet zo erg. Bij Anderlecht gaat het er natuurlijk heel anders aan toe. In de wedstrijd tegen Sivasspor pak ik bijvoorbeeld een heel moeilijke bal bij 3-0. Wordt het 3-1, dan krijgen we wellicht nog een heel andere wedstrijd. Misschien zouden sommige spelers dan wat krampachtiger beginnen te spelen. "Een doelman moet bij Anderlecht ook technisch anders spelen: veel hoger, in de rug van de defensie, om zo te kunnen anticiperen op de lange bal van de tegenstander. Ik denk dat ik de kwaliteiten heb om zo te keepen. Van de hele groep ben ik samen met Thomas Chatelle op de eerste tien meter de snelste in de spurt. Dat helpt bij het uitkomen. Bij La Louvière speelde ik veel meer op mijn lijn, omdat de verdedigers veel lager speelden. Ik stopte toen veel ballen dankzij mijn reflexen. Hoger spelen kan je ook wel leren, maar veranderen van stijl doe je niet van de ene dag op de andere." "Ik denk het wel, ja. Ik ben kalmer geworden. Ik ben ervan overtuigd dat een speler meer maturiteit krijgt naarmate de jaren vorderen. En ik begin toch al aan mijn achtste seizoen als prof." "Ik denk dat ik dat vier jaar geleden ook al was. Vóór mijn blessure had ik sterk gespeeld. Je moet ook wat geluk hebben en dat heb ik niet altijd gehad. Ik zal zeker nog fouten maken. Zo weinig mogelijk hoop ik, maar niemand is onfeilbaar." "Aanvankelijk had ik heel weinig zin om te vertrekken. Er was ook een contact geweest met de Spaanse tweedeklasser Murcia. Ik heb pas op 31 augustus 2008 beslist om op het voorstel van Germinal Beerschot in te gaan, omdat ik zag dat de speelkansen bij Anderlecht erg beperkt zouden blijven. Ik denk dat het seizoen in Antwerpen me goed heeft gedaan. Ik was mijn specifieke kwaliteiten niet verloren, maar ik moest matchritme kunnen opdoen om me ook mentaal weer een stuk beter te voelen. Je mag nog zo goed werken op training, dat is toch nooit hetzelfde als wedstrijden kunnen spelen. Als je twee jaar niet kunt spelen, verlies je toch een beetje voeling met de realiteit. Je kunt ook achteruitgaan op specifieke domeinen. Op het Kiel heb ik in ieder geval weer vertrouwen getankt." "Ik heb geen kristallen bol. Ik kon niet weten dat Daniel zich zou blesseren. Uiteraard heb ik er even aan gedacht, maar ik concentreerde me onmiddellijk weer op Germinal Beerschot." "Dat was maar een momentopname. Ik denk liever terug aan wedstrijden zoals tegen Club Brugge, waarin ik punten won voor mijn team als doelman en niet als doelpuntenmaker. Natuurlijk was die goal een uitzonderlijk moment, want ik zal misschien nooit nog een doelpunt maken." "Ik keerde terug uit een blessure. Jacobs heeft toen voor Jan ( Van Steenberghe, nvdr) gekozen. Als je hoort dat je op de bank moet plaatsnemen, zeker bij een bekerfinale, komt dat hard aan. Maar het is nu eenmaal aan de trainer om keuzes te maken. Jacobs is daarin altijd correct geweest. Eerst toen hij Zitka twee jaar geleden boven mij verkoos en nu met zijn keuze voor mij. Bij het maken van een keuze is er altijd iemand blij en iemand ontgoocheld." "Dat zijn nu eenmaal de wetten van de sport. Jacobs heeft me nooit cadeautjes gegeven. Ik verwacht die ook niet. Dat hij me nu zijn vertrouwen heeft geschonken, betekent dat hij vindt dat ik het verdien." "Het is niet altijd eenvoudig. Als je op de bank zit, probeer je geduldig te zijn en werk je hard om altijd klaar te zijn. Maar iedereen weet dat er grenzen zijn aan iemands geduld. Ik meen echter dat ik me als nummer twee zeer loyaal heb opgesteld tegenover Zitka. Ik heb nooit gemopperd en ik heb ook nooit laten uitschijnen dat ik hoopte op foutjes van hem om zijn plaats te kunnen innemen." "Men heeft me altijd gezegd dat een doelman zijn volle maturiteit bereikt rond zijn 29e. Als dat klopt, heb ik nog een mooie tijd voor me. Ik hoop dat ik ook nog progressie kan maken. Zonder blessures hoop ik nog een tiental jaren mee te draaien." door daniel devosNiet te geloven hoe zenuwachtig hij is. Pierre ThyssenIk ben kalmer geworden.