Pardon ? ' Bonjour ... laat na de beep je naam, ge- slacht, burgerlijke staat en lichaamsmaten achter en misschien bel ik je binnen een uur, dag of week terug.' Welkom op de voicemail van François Sterchele : levensgenieter, grappenmaker, playboy en tussendoor ook veelscorende spits bij Germinal Beerschot. In de woonkamer van zijn Antwerpse appartement prijkt een paars-wit truitje ... van Fiorentina. Meer bepaald van Luca Toni, een van Sterchele's grote inspiratiebronnen (zie ook het handgebaar dat hij maakt na ieder doelpunt). "Gekregen van de supporters", zegt Sterchele. Het is niet gehandtekend, maar dat komt nog. "Wellicht gaat Toni voor Bayern München spelen, ik vraag bij de nationale ploeg wel eens aan Daniel Van Buyten dat hij mijn truitje meeneemt." Het toont aan in welke mate de efficiëntste Belgische spits van het moment zich, ondanks de flair en zelfverzekerdheid die hij uitstraalt, toch nog underdog voelt. Misschien komt daar na deze zomer wel verandering in, wanneer Sterchele voor een topclub gaat voetballen. Keuze genoeg voor de 25-jarige Waal : Anderlecht, Standard, Club Brugge en misschien zelfs Genk wanneer Kevin Vandenbergh daar zou vertrekken.
...

Pardon ? ' Bonjour ... laat na de beep je naam, ge- slacht, burgerlijke staat en lichaamsmaten achter en misschien bel ik je binnen een uur, dag of week terug.' Welkom op de voicemail van François Sterchele : levensgenieter, grappenmaker, playboy en tussendoor ook veelscorende spits bij Germinal Beerschot. In de woonkamer van zijn Antwerpse appartement prijkt een paars-wit truitje ... van Fiorentina. Meer bepaald van Luca Toni, een van Sterchele's grote inspiratiebronnen (zie ook het handgebaar dat hij maakt na ieder doelpunt). "Gekregen van de supporters", zegt Sterchele. Het is niet gehandtekend, maar dat komt nog. "Wellicht gaat Toni voor Bayern München spelen, ik vraag bij de nationale ploeg wel eens aan Daniel Van Buyten dat hij mijn truitje meeneemt." Het toont aan in welke mate de efficiëntste Belgische spits van het moment zich, ondanks de flair en zelfverzekerdheid die hij uitstraalt, toch nog underdog voelt. Misschien komt daar na deze zomer wel verandering in, wanneer Sterchele voor een topclub gaat voetballen. Keuze genoeg voor de 25-jarige Waal : Anderlecht, Standard, Club Brugge en misschien zelfs Genk wanneer Kevin Vandenbergh daar zou vertrekken. François Sterchele : "Ik woon graag in Antwerpen. Hier heerst een beetje de sfeer van Luik. Enkel in Charleroi, het Zwarte Land, was het wat moeilijker om me thuis te voelen. Ik heb al zowat overal in België gewoond, ik hou wel van verandering, eigenlijk." "De beslissing valt pas na de laatste speeldag, maar ik wil er meteen bij zeggen dat het me niet zou tegensteken bij Germinal Beerschot te blijven. Mijn contract loopt nog drie jaar, vertrekken is geen obsessie. Maar als zowel de club als ik er beter van word, zullen we wel weer zien.""Er is interesse uit het buitenland, maar minder concreet dan uit België.""Ik kijk uit naar telkens nieuwe uitdagingen. Bij Charleroi voelde ik aan het eind van het eerste seizoen dat ik nood had aan iets nieuws. Maar bij Germinal Beerschot voel ik me momenteel goed, dus waarom zou ik niet blijven ?""Ik zoek dat niet bewust, maar telkens kon ik een stap vooruit zetten. Financieel én sportief.""Misschien wel. Je mag het ook niet onderschatten, hé, elk jaar opnieuw verander je van omgeving en dien je weer nieuwe vrienden te maken en je mentaliteit te veranderen. Gelukkig heb ik daar weinig problemen mee, mijn aanpassing verliep altijd heel natuurlijk. Ook als kind was dat al zo. Indertijd bij Kelmis, dat in Duitstalig België ligt, was het evenmin evident om als Luikenaar te aarden. Op dat gebied ben ik een echte Belg, ik schuim alle regio's af.""In de eerste plaats ben ik Belg, daarom droeg ik ook het shirt van de Rode Duivels, maar de roots van mijn familie liggen in Italië. Sommige trekjes zie je misschien terug in mijn spel, in het discussiëren met de scheidsrechters bijvoorbeeld. ( grijnst) Of in mijn eetgewoontes : de Italiaanse keuken, heerlijk ! En in mijn passie voor AC Milan, natuurlijk." "Bij Charleroi werd mijn naam ook al zo uitgesproken, omdat er in die streek veel Italiaanse supporters wonen. Maar bij Germinal Beerschot vroegen de journalisten mij ineens waarom dat zo uitgesproken moest worden. Enkel bij Leuven noemde men mij 'Stersjèl', of 'Çoike'. Die bijnaam vond ik eigenlijk nog wel passen. Zowel bij mij als bij de familiariteit die binnen die club heerste. De Italiaanse uitspraak van mijn achternaam is ook een soort hommage aan mijn Italiaanse grootvader, die ik nooit gekend heb. Hij emigreerde destijds naar België om hier in de mijnen te werken, maar hij stierf nog voor ik geboren werd.""Ja, vroeger ben ik zeven jaar op rij met vakantie naar Rimini getrokken, de streek waar mijn grootvader opgroeide. Een kwestie van de band met mijn verre afkomst niet te vergeten.""Ben je er nooit geweest ? Zonde jongen, koop een ticket en neem het eerstvolgende vliegtuig ! Nee serieus, de streek is vooral gekend voor zijn stranden.""Ja. Nonkels, tantes, neven. Maar nu ben ik er eigenlijk al een tijdje niet meer geweest. C'est impossible." "Neen. Niemand van de oudere generatie speelde ooit voetbal, enkel mijn grootvader van moeders kant was geïnteresseerd in het spelletje.""In het hedendaagse voetbal zie je nog weinig tieners doorbreken, tenzij ze gevormd zijn bij grote clubs zoals Standard. In de jeugdcategorieën zat ik eigenlijk heel vaak op de bank. Ik was nogal klein en frêle, tot ik op een jaar plots twaalf centimeter groeide. Vanaf dan mocht ik alle wedstrijden meedoen. Achteraf bekeken was het misschien niet slecht dat ik zo laat doorbrak. Op die manier ben ik nu, op mijn 25ste, niet helemaal versleten. Ik ben, denk ik, frisser.""Goh ... als je bijvoorbeeld naar de carrière van Jurgen Cavens kijkt : die draait op zijn 28ste al meer dan tien jaar mee in het topvoetbal, het lijkt me normaal dat je zoiets in je lichaam voelt. Topvoetbal zorgt voor blutsen en builen. Niet voor niets werd hij al tweemaal geopereerd, een keer aan de knie en een keer aan de enkel, terwijl ik nog nooit een zware blessure opliep." "Neen, al veel vroeger. Ik heb nooit zomaar gevoetbald om te voetballen. Ik geloofde in mijn toekomst. Mijn grootvader volgde me overal, zelfs in de periodes dat ik steeds op de bank startte en vijf minuten voor tijd mocht invallen.""Ja, dat was samen met Marco Ingrao. Dan doken we achter een boom om zo een rondje over te kunnen slaan. Ik haatte rondjes lopen. Profvoetbal is een serieuze aangelegenheid, maar er moet voldoende ruimte voor amusement zijn." "Neen, waarom ? Als ik te veel ga nadenken, zal dat mijn spel niet ten goede komen. Ik heb het nodig om speelvreugde te beleven, dan durf je veel meer op een veld.""Welke druk ? Ik houd dat allemaal op een afstand. Ik heb nog nooit in mijn leven druk gevoeld.""Maar neen. Als die transfer er komt, is dat goed ; als ik bij Germinal Beerschot blijf, is dat even goed. Geen probleem.""Toen ik als twaalfjarige van een club uit provinciale naar FC Luik overstapte. Dat wilde toch zeggen dat er bepaalde mensen iets in me zagen, zelfs al was ik klein. Ik speelde op het middenveld, als nummer tien. Ingrao was daar ook bij.""Ja, dat klinkt redelijk paradoxaal. Je hebt talent en geluk nodig om de top te halen. Meer moet je daar niet achter zoeken.""Dat klopt. Maar ik weet dat het mij niet zal veranderen indien ik bij een topclub speel. Ik kan dat aan. In Portugal raakte ik uiteraard even onder de indruk van de 50.000 supporters die tégen ons schreeuwden, maar eens je bezig bent, zet je dat van je af.""Dat overkomt zelfs de beste spitsen ter wereld. Na die misser heb ik rustig mijn wedstrijd verder gespeeld en nadien kon ik me nog een paar keer tonen. Dat is juist mijn kracht. Anders had ik voor de rest van die match geen bal meer geraakt. En wees gerust, ik zal in de toekomst nog kansen missen. Dat hoort erbij voor een aanvaller.""Men heeft mij altijd verteld dat ik indruk maakte op de tegenstanders door zo kalm te blijven voor doel, maar ik denk niet bewust aan mijn ademhaling op zo'n moment. Dat zit in je genen, volgens mij kan je dat niet aanleren.""Wanneer Jurgen in het begin van de wedstrijd een kans mist, wordt het voor hem moeilijk om een goede partij te spelen. Dat weet je. In de match houd ik rekening met zijn mentale broosheid en zal ik opletten wat ik zeg en probeer ik positief te zijn. Op training doe ik net het omgekeerde, dan jen ik hem met de kansen die hij mist. Dan zie je hem panikeren ... ( lacht) en roept de trainer meteen : 'François, rustig !' Ik lach daar graag mee ..." "Omdat we te weinig dicht bij elkaar konden spelen. We stonden steeds te ver van elkaar. Op training zag je nochtans dat het klikte. Spijtig dat Cruz, Cavens en ik niet wat vaker konden samenspelen, want ik denk dat het een sterk offensief trio zou zijn. Ik speel liefst met twee aanvallers, waarbij ik kan zwerven rond een diepe spits. Zoals tegen Club Brugge, waar je zag dat Cavens en ik elkaar blindelings vonden." "Omdat we in onze thuiswedstrijden geen antwoord vonden op de defensieve instelling van onze tegenstanders. Ploegen als Lokeren en Lierse bijvoorbeeld toonden geen enkele intentie om eruit te komen.""Dat besef ik, maar daar ben je omringd door vier of vijf spelers die iets kunnen forceren.""Dat klopt. Ineens werd ik het idool van het publiek, de supporters op het Kiel houden van spectaculaire voetballers. De Argentijnen noemden mij op training al Riquelme. Ik had die beweging al heel vaak geoefend, ik wist dat ik ze ooit zou uitvoeren. In die wedstrijd voelde ik me goed en we stonden ook al op een veilige voorsprong. Daarom kon het. Op training probeer ik altijd fantasietjes uit, daarvoor dient een training toch ? Het houdt bovendien je techniek scherp." "We kunnen nog punten pakken. Trouwens, ik zal je niet zeggen waar ik tegenwoordig op oefen, want dan weten de tegenstanders het al, hé. ( lacht) Ik hoorde van een aantal supporters dat die dribbel me heel wat respect opleverde. Niet veel spelers in België durven zoiets te doen. Er zijn er veel die het kunnen, maar die hebben schrik om zich belachelijk te maken als het mislukt. Het heeft te maken met vertrouwen. Kijk naar wat Hassan elke week brengt, of Boussoufa, die tegen Genk op de bal ging staan. J'aime ça. Al begrijp ik dat verdedigers er een hekel aan hebben. ( grijnst) Maar zulke acties lokken de mensen naar het stadion." "De scheidsrechters trekken nu veel sneller een kaart wanneer ze denken dat je je liet vallen. Dan vraag ik me af : waarom zou je dan nog een-tegen-eenduels aangaan als aanvaller. Je riskeert bijna elke keer een gele kaart. Alles hangt af van de kijk van één man.""Als ik werkelijk zo'n sublieme acteur zou zijn, dan had Germinal Beerschot dit seizoen toch meer dan twee strafschoppen gekregen, niet ? Ik merkte duidelijk dat er dit seizoen andere richtlijnen zijn gesteld aan de scheidsrechters. Ik kan moeilijk kalm blijven wanneer ik onrechtvaardigheid bespeur. Binnen de familie krijg ik daarvoor ook vaak op mijn kop. Ik zal er toch rekening mee moeten leren houden, want door die gele kaarten loop ik schorsingen op en het zou stom zijn om zo'n topaffiche te moeten missen.""Dit keer was het minder dan andere seizoenen. Mijn mindere vorm viel altijd samen met een dipje van de hele ploeg. Maar bij Charleroi was dat zeker het geval : ik maakte acht goals in de heenronde en slechts één in de terugronde. Voor zo'n terugval was ik dit seizoen heel beducht. Daarom ben ik in december op vakantie gegaan, zo kon ik eens even het hoofd leeg- maken.""Vast en zeker, al had ik mee in de top van het klassement willen spelen. Individueel gezien ben ik tevreden over mijn campagne, maar op collectief gebied was het onvoldoende. Vooral de vroege bekeruit- schakeling tegen KV Mechelen kwam hard aan. We eindigen ook niet in de top vijf, dat is een ontgoocheling.""Neen, het mag geen obsessie worden. Ik ben geen egoïst.""In de lagere reeksen liep en werkte ik minder. Ik rekende erop dat de verdedigers me zouden vergeten en dat ik ze zo zou kunnen verrassen. Maar dat lukt in de eerste klasse niet meer. Het zijn slimmere verdedigers, je moet meer tussen de lijnen leren lopen. Jacky Mathijssen heeft me bij Charleroi meermaals op de flank geposteerd, juist om mij te leren mee te verdedigen en beter tussen de lijnen te laten lopen. Ik heb veel van mijn evolutie te danken aan Mathijssen. Achteraf bleek dat hij me al volgde van toen hij nog Sint-Truiden trainde en ik bij Kelmis voetbalde." "Ah, dat wist ik niet. Ik was wel op de hoogte van de interesse van Genk en andere eersteklassers toen ik bij OH Leuven speelde.""Proficiat, dik verdiend.""Ach, we zien wel, momenteel is er niets concreet."( lacht) "Dat mag." door matthias stockmans