Niet elke voetballer rekent voortdurend op een transfer. Beste bewijs: Brian Hamalainen (23) en zijn vriendin hadden deze zomer net een huis gezocht en gevonden in de regio van Waregem. Tot de telefoon plots rinkelde. "De overstap kwam als een complete verrassing," zegt hij, "voor mij nog het meest. Er was geen enkel bod binnengelopen, tot Genk kwam aankloppen. Het spijt me wel dat alles zo snel gegaan is, want ik heb nog niet echt afscheid kunnen nemen in Waregem. Vooral met oudere spelers als Olafur Skulason, Davy De fauw en Karel D'Haene was ik erg close."
...

Niet elke voetballer rekent voortdurend op een transfer. Beste bewijs: Brian Hamalainen (23) en zijn vriendin hadden deze zomer net een huis gezocht en gevonden in de regio van Waregem. Tot de telefoon plots rinkelde. "De overstap kwam als een complete verrassing," zegt hij, "voor mij nog het meest. Er was geen enkel bod binnengelopen, tot Genk kwam aankloppen. Het spijt me wel dat alles zo snel gegaan is, want ik heb nog niet echt afscheid kunnen nemen in Waregem. Vooral met oudere spelers als Olafur Skulason, Davy De fauw en Karel D'Haene was ik erg close." "Ik ben opgegroeid in Allerød, een klein stadje op zo'n 30 kilometer ten noorden van Kopenhagen. Bij mijn eerste clubje was mijn vader mijn coach, daarna ben ik naar Lyngby getrokken, waar Zulte Waregem mij komen halen is. Mijn allereerste wedstrijd op het hoogste niveau zal ik nooit vergeten. We speelden voor de beker op het veld van FC Kopenhagen. Bij de rust stonden we al 2-0 achter, en toen mocht ik invallen. Niet veel later had ik een owngoal op mijn rekening en daarna maakte ik ook nog een penaltyfout. Een horrordebuut dus - waar mijn Deense vrienden mij uitgebreid aan herinnerd hebben toen ze wisten dat ik mijn eerste wedstrijd voor Genk ging spelen. (lacht) Ondanks die twee fouten was ik niet ontevreden, omdat ik het voor de rest wel behoorlijk gedaan had. Mijn mentale kracht is altijd een sterkte geweest. Ook als ik even niet speelde, ben ik altijd hard blijven werken. Je ziet veel spelers afglijden als ze in die situatie komen. Verder kan ik ook niet klagen. Ik ben nog maar één keer zwaar ontgoocheld geweest, bij de beloften van Denemarken was dat. Vanaf de U16 werd ik altijd geselecteerd bij de nationale jeugd. Alleen op het EK voor beloften vorig jaar in eigen land hoorde ik er plots niet meer bij. Dat was een harde klap, zeker als je het hele parcours mee hebt afgelegd en dan op de finish uit de boot valt. "Verder heb ik een ideale weg afgelegd, altijd gespeeld en op het juiste moment stappen gezet. We hadden een heel goede groep in Lyngby, met veel enthousiaste jonge spelers. Zelfs de oudere spelers voelden zich niet bedreigd, integendeel: door ons voelden ze zich een paar jaar jonger. Het was meer dan voetbal, we trokken ook daarnaast heel vaak met elkaar op. Ook op het veld kwam dat onderlinge vertrouwen weer terug. De sfeer in Denemarken is heel relaxed, dat is wel typisch. Enerzijds is dat een voordeel, anderzijds moeten we dat misschien wat loslaten als we vooruit willen met onze clubs. "Het nationale elftal doet het wel goed voor een landje met 5,5 miljoen inwoners, dat is waar. Hoe dat komt? Ik ben geen kenner van het Belgisch elftal, maar ik heb wel het gevoel dat het er bij jullie iets individualistischer aan toegaat. En dat het geheel daardoor niet altijd groter is dan som van de delen, zoals bij ons. Bij Denemarken staat of valt alles met teamwork, ook wel noodgedwongen, want jullie hebben op elke positie betere spelers. Dat groepsbelang wordt er ook al op jonge leeftijd ingepompt. 'Speel als een team, help elkaar op het veld', krijg je bij elk jeugdploegje te horen. Voor mij gaat dat nog altijd op. Ik kan niet tegen arrogantie, tegen mensen die hun eigen belang boven dat van anderen plaatsen. En in het voetbal krijg je daar vaak mee te maken, inderdaad." In Waregem was de Deense linksachter vorig jaar al van in de voorbereiding een vaste waarde. Hij eindigde het seizoen met de op één na meeste speelminuten, na kapitein Davy De fauw. Francky Dury roemde Hamalainen meermaals als een van de beste linksachters van België. Al is de liefde wel moeten groeien: in de eerste wedstrijd van zijn terugkeer, op 15 januari in Genk, zette Dury Hamalainen op de bank. Door het vertrek van Rémi Maréval naar AA Gent één dag later kwam de Deen toch weer in de basis. Met dank ook aan Bart Buysse, toen nog bij Twente, die zijn neus ophaalde voor een terugkeer naar Waregem. Hamalainen: "Natuurlijk was ik wat ongerust toen ik hoorde dat ze Buysse wilden halen. Uiteindelijk had ik het geluk dat hij niet geïnteresseerd was en dat Maréval vertrok. Anders had ik waarschijnlijk de rest van het seizoen op de bank gezeten en zat ik nu niet bij Genk. Het begin onder Dury was niet gemakkelijk, hij maakte het mij lastig op training. Achteraf gezien was dat misschien een test, om te zien of ik niet zou kraken onder de druk. Ik voel dat ik in vergelijking met vorig jaar enorm gegroeid ben, tactisch, maar ook fysiek ben ik veel sterker. Met elke wedstrijd die ik speelde, groeide mijn vertrouwen. Dat zag je ook aan mijn vrije trappen. Tegen Mechelen ging er één heel mooi in, en kort daarna tegen Lokeren opnieuw. Dat toonde dat het geen geluk was. Door die goals kwam ik zelf wat meer in de aandacht. Normaal is dat inderdaad minder het geval. Erg vind ik dat niet, je hebt verschillende types nodig om een team te doen draaien. Ik ben eerder de werker die anderen rond zich beter maakt. Als ik zelf naar voetbal kijk, let ik daar ook altijd op. Als er op rechts gescoord wordt, is dat vaak omdat er eerst iemand op links de ruimte getrokken heeft, dat soort dingen. Een coach in wording? Ik ben 23, dat is nog veel te vroeg. Maar ik sluit het zeker niet uit, ooit." "Mijn transfer naar Genk was nogal overweldigend. Ik was woensdagavond in Rijsel naar Lille-Kopenhagen gaan kijken, in de kwalificatieronde voor de Champions League. Daar kreeg ik van mijn manager te horen dat er iets kon gebeuren. De volgende ochtend had ik pas mijn ontbijt op toen bleek dat de clubs er al uit waren. Diezelfde avond nog zat ik in de tribune bij Genk-Luzern. Daar kwamen allerlei mensen me feliciteren met de plaatsing voor de Europa League. Een heel dubbel gevoel was dat, want het contract was toen nog niet getekend. Stel dat er nog iets zou mislopen... Een paar weken later was het dan toch mijn beurt om Europees te mogen spelen. Dat deed me echt iets, ook al was Videoton niet de meest gereputeerde tegenstander. Het gevoel voor de aftrap, de spanning die er hing, het was allemaal net iets meer en groter dan bij een andere wedstrijd. Vlak voor de match heb ik nog even over mijn schouder gekeken naar de beker op ons truitje, om zeker te zijn dat het wel echt was. "Natuurlijk droom ik van meer zulke grote wedstrijden, ook met het Deense elftal. Voorlopig is dat er nog niet van gekomen, ook al woont bondscoach Morten Olsen in Brussel. Hij heeft eens aan Francky Dury gevraagd hoe ik het deed, maar daar blijft het voorlopig bij. En het lijkt het mij niet dat hij nog veel gaat experimenteren tijdens de kwalificatiematchen voor het WK. Ik hoop dat ik met Genk meer in beeld kom, dat zeker. Daarom is het belangrijk dat ik hier veel speel. Garanties heb ik nochtans niet gekregen. Technisch directeur Gunther Jacob heeft mij tijdens de onderhandelingen gewaarschuwd dat de concurrentie groot is met Tshimanga en Anele. Toch heb ik ondertussen wel het gevoel dat de linksachter mijn plek is, it's my place to lose." "Op training bij Genk merk je snel dat er heel veel kwaliteit is. Benjamin De Ceulaer en Thomas Buffel zitten nu plots in mijn ploeg, dat zijn meteen al twee lastige tegenstanders minder. ( lacht) Ook de jongere jongens, die nog wat minder aan spelen toekomen, hebben echt veel in huis. Limbombe, Ayub, Croux... Als die hun talent nog wat beter leren te gebruiken, gaan ze een mooie carrière tegemoet. Nu proberen ze het soms te mooi te doen op momenten dat het niet kan. Als verdediger moet je hier echt voortdurend op je hoede zijn, want ze doen niets liever dan je met een panna voorbij te dribbelen. Na een tijdje begin je hun favoriete bewegingen wel te kennen. Als je dan goed anticipeert op hun eerste beweging, ben je al half gewonnen. Want dat wil zeggen dat je in hun hoofd kruipt. En dan kiezen ze voor iets anders, maar dat is vaak al met minder overtuiging. Dat maakt het als verdediger lastig om te beginnen bij een nieuwe club: het duurt even voor je weet hoe iedereen speelt. Daarom ben ik best tevreden met mijn eerste maand bij Genk. "Wat ik dit team kan bijbrengen? Ik denk dat ik ons verdedigend stabieler moet kunnen maken. Vooral in een-tegen-eensituaties kan ik goed uit de voeten en ik verlies zelden de organisatie. Voorlopig focus ik me op mijn defensieve werk. Na verloop van tijd moet ik ook aanvallend steeds meer toevoegen, want nu ben ik daar nog wat zoekende. Het grootste verschil met Zulte Waregem is dat we minder volk achter de bal houden, alleen Khaleem Hyland eigenlijk, dus moet je je momenten kiezen om mee op te rukken. Als het helemaal klikt, zie ik dit team ver raken. In de Europa League zijn we geen favoriet, maar op een goede dag zijn we zeker niet kansloos tegen Sporting en FC Basel. Ook in de competitie moeten we ver kunnen gaan, al is Waasland-Beveren een goede les geweest. We mogen niet te veel bezig zijn met het resultaat, als we ons focussen op ons spel komen die drie punten vanzelf wel. "Als alles goed gaat, hoop ik ooit in een van de grote competities te raken. Ik droom van Spanje, maar misschien is Duitsland realistischer. Ik ben in ieder geval al een stuk opgeschoven naar de Duitse grens ( lacht), dat is al iets." DOOR JENS D'HONDT"De Ceulaer en Buffel zitten nu plots in mijn ploeg, dat zijn al twee lastige tegenstanders minder." "Ik kan niet tegen arrogantie, tegen mensen die hun eigen belang boven dat van anderen plaatsen."