Hernán Losada zullen we ons altijd blijven herinneren als de sierlijke middenvelder die Germinal Beerschot in de periode tussen 2006 en 2008 zo swingend liet voetballen. Op het ritme van de Argentijnse tango. Samen met zijn Latijns-Amerikaanse compañeros Gustavo Colman, Daniel Cruz, Ederson Tormena en Victor Figueroa. Die ploegmaats van toen zijn ondertussen allemaal naar de heimat teruggekeerd.
...

Hernán Losada zullen we ons altijd blijven herinneren als de sierlijke middenvelder die Germinal Beerschot in de periode tussen 2006 en 2008 zo swingend liet voetballen. Op het ritme van de Argentijnse tango. Samen met zijn Latijns-Amerikaanse compañeros Gustavo Colman, Daniel Cruz, Ederson Tormena en Victor Figueroa. Die ploegmaats van toen zijn ondertussen allemaal naar de heimat teruggekeerd. Niet zo voor Losada. Nadat hij in maart 2018 - vlak na de verloren promotiefinale tegen Cercle Brugge - besliste om te stoppen met voetballen, vond hij meteen een nieuwe uitdaging in ons land: trainer worden. En waar anders dan bij zijn Beerschot? De club waar hij in 2006 neerstreek en tot twee keer toe terugkeerde (2011 en 2015). Eerst een jaartje als beloftetrainer en assistent van hoofdcoach Stijn Vreven, sinds midden oktober als T1. Het gaat snel voor de Argentijn. Hernán Losada: 'Al in mijn vorige interview met Sport/Voetbalmagazine, toen ik afscheid nam als profvoetballer, zei ik dat ik ooit hoofdtrainer wilde worden bij Beerschot. Ik voel me heel erg op mijn plaats hier.' Geen schrik dat het te snel gaat? Losada: 'Neen. Wanneer ben je klaar voor iets? Voor kinderen, het huwelijk? Ik heb tijdens mijn trainerscursus en als beloftetrainer veel gehad aan Marc Noë, mijn mentor. Ik kan ook terugvallen op een gevarieerde en gemotiveerde staf, met jonge, enthousiaste mensen zoals Will Still en Pieter Jacobs, en meer ervaren gidsen als Frank Dauwen en Patrick Nys. Ik steek enorm veel op van hen. 'Het voorbije jaar heb ik bovendien de tijd en de mogelijkheid gehad om onze spelersgroep goed te analyseren. Ik ben ervan overtuigd dat er voldoende kwaliteit is en ik zie groeimarge, daarom heb ik ja gezegd toen ze me vroegen over te nemen van Stijn Vreven.' Als assistent kan je de vriend zijn van de spelers, als T1 moet je plots de knopen doorhakken en jongens teleurstellen. Hoe lastig is die omschakeling? Losada: 'Ook als assistent was die relatie al niet altijd evident, want met sommige spelers heb ik nog samengespeeld. Maar als je eerlijk bent in je communicatie en vaak de dialoog opzoekt, lukt dat best. Bij mijn aanstelling als T1 heb ik meteen met alle spelers in onze kern een individueel gesprek gevoerd. Ik wilde de klemtoon leggen op positivisme en durf. Op training probeer ik constant ondersteunend te zijn, zelfs als het niet loopt. Dat verlang ik ook van hen onderling. 'Je mag ook geen angst hebben om moeilijke beslissingen te nemen: voor mijn eerste wedstrijd als T1 zette ik Raphael Holzhauser ( de toptransfer en sterkhouder van Beerschot, nvdr) op de bank. Om even de druk van zijn schouders te halen. Het had een gunstig effect op hem en op de groep. Als coach moet je een groep laten samenspelen, maar ook spelers individueel beter maken.' Kan je begrijpen dat het voor Vreven niet evident was om een assistent te hebben, een publiekslieveling bovendien, die zijn ambities niet onder stoelen of banken stak? Losada: 'Zo was het niet. Mijn focus lag op de beloften en op mijn Pro License-opleiding, ik was lang niet bij alle trainingen van de A-kern aanwezig. Ik gaf wel mijn mening en heb Stijn altijd proberen helpen. Toen hij vorig seizoen niet zo sterk startte, hebben we hem met heel de staf verdedigd.' Je ex-ploegmaat Mo Messoudi, die deze zomer geen nieuw contract kreeg bij Beerschot, zei: het is logisch dat Losada zijn verantwoordelijkheid neemt, hij heeft mee beslist over de zomertransfers. Klopt dat? Losada: 'Ik heb geen zin om op alle uitlatingen van analisten in te gaan. Mijn mening wordt gevraagd over spelers, maar even goed over andere zaken binnen de club. Na negen seizoenen in dienstverband hier lijkt mij dat logisch.' Welke trainers hebben jou het meest geïnspireerd? Wij gokken Marc Brys, met wie je hier in je laatste jaren als speler fantastische momenten beleefd hebt. Losada: 'Of hij met mij. ( lacht) Ik noem niet graag één naam, want dan doe ik mijn andere coaches tekort. Het is natuurlijk zo dat Marc mijn eerste trainer in Europa was. In het begin speelde ik niet, ik had aanpassingstijd nodig. Het is bekend dat Marc een zeer veeleisende coach is, zeker op fysiek vlak. Onder hem heb ik serieuze stappen gezet als voetballer. Ook mentaal. Beseffen dat je soms moet knokken voor een plek in de ploeg. In onze tweede samenwerkingsperiode werden we los kampioen in eerste amateur en verloren we nipt de promotiefinale van Cercle Brugge. 'Een van de belangrijkste pijlers van mijn trainersfilosofie is flexibiliteit. Je past je tactiek aan je spelersmateriaal aan, niet omgekeerd. Ik heb te veel coaches gekend - zonder namen te noemen - die met een bepaald systeem naar een club kwamen, maar daarvoor de spelers niet bezaten.' Zoals Kompany nu ontdekt bij Anderlecht. Losada: 'Bijvoorbeeld. Je moet je spelerspotentieel goed analyseren. Je moet geen 4-3-3 willen spelen als je geen flankspelers bezit die hun mannetje voorbij kunnen.' Was dat niet het probleem van Beerschot bij aanvang van dit seizoen? Jullie hadden ingekocht voor 1A, maar het werd dan toch weer 1B. Een ander soort voetbal. Losada: 'Dat was vooral mentaal een flinke opdoffer. Zeker voor de spelers die naar hier waren gekomen om in eerste klasse te spelen. En ook bij de blijvers, die na twee verloren promotiefinales op een rij weer motivatie moesten vinden. 'Een week voor de competitiestart kregen we te horen dat we weer in 1B moesten voetballen omdat KV Mechelen toch mocht promoveren. Heel lastig om je dan weer op te laden. Voor spelers, maar ook voor staf, bestuur en supporters. 1B is geen aantrekkelijke competitie: je speelt vier keer tegen elke club. In plaats van tegen Club Brugge, Anderlecht of Standard, waar iedereen al van droomde.' 10 maart 2018 is een cruciale datum in de recente geschiedenis van Beerschot. Toen verloren jullie op Cercle Brugge met 3-1, nadat jullie de heenmatch van die promotiefinale met 1-0 hadden gewonnen. Het betekende het einde van een heus voetbalsprookje, waarin jullie vier keer op rij kampioen speelden. Hadden jullie daar gewonnen, was het Beerschotverhaal een ware hype geworden, nu verloren jullie een momentum. Akkoord met die analyse? Losada: ( knikt) 'Maar ondanks die opdoffer toen, mogen we niet vergeten dat Beerschot de voorbije zes jaar eigenlijk alleen maar hoogtepunten heeft gekend. Vier jaar op rij kampioen en dan twee keer de promotiefinale in 1B. Dat ís niet normaal en mag je niet onderschatten. Ik heb nog op de velden van Walhain en Ciney gestaan... ga daar maar eens sjotten, hè. Zo'n reeks neerzetten in de lagere afdelingen is absoluut geen vanzelfsprekendheid. En die finales in 1B, tja... dat komt aan op geluk, vorm van de dag en details. Dat onvoorspelbare maakt van voetbal net zo'n mooie sport. Leren omgaan met die mindere momenten maakt daar deel van uit. 'Die verloren finale tegen Cercle was voor mij ook een reden om te stoppen als voetballer. Ik was al bezig met de trainerscursus, Jan Van Winckel bood me de mogelijkheid aan om hier beloftetrainer te worden... ik besloot op die opportuniteit in te gaan. Zo kon ik zelf beslissen wanneer ik stopte, op mijn voorwaarden en op een hoogtepunt.' Mis je het voetballen? Losada: 'Er is niets mooiers dan op het veld staan. Zelf bepalend zijn met acties. Maar het tweede mooiste is toch het trainerschap. Het bezorgt me gevoelens die ik nooit voor mogelijk achtte. Als je langs die lijn staat en je merkt dat een situatie vanop training in de wedstrijd resultaat opbrengt: dat geeft een kick! Het voelt ook machtig om de leiding te nemen van een groep. Als speler ben je slechts één van de 22. Nu ben ik de baas. ( lacht) Wat ook betekent dat je iedereen tevreden en betrokken moet houden. Moeilijk, maar superboeiend.' Speel je soms nog mee op training? Losada: 'Ik heb dat onlangs voor het eerst gedaan en ik moet zeggen: dat ging geweldig. ( lacht) Het balgevoel ben ik nog niet kwijt. Ik was wel een beetje bang, want je wilt niet afgaan voor je groep, hè. Ik let nog op mijn voeding en ik ga vaak lopen. Ik heb dat nodig om mijn energie en spanning kwijt te kunnen.' Nog niet gedacht: ik zou ook op het veld nog iets kunnen betekenen voor dit Beerschot? Losada: 'Neen... ( zwijgt en lacht dan weer), allez, soms wel. Maar serieus, ik sta nog steeds honderd procent achter mijn beslissing om te stoppen met voetballen. En ik ben trots dat ik op zo'n korte termijn al sta waar ik wilde staan als coach. Timing is heel belangrijk in het leven. Maar dan moet je ook beslissingen durven nemen.' Beerschot is een woelige club waar altijd iets gebeurt. Jullie voorzitter Francis Vrancken bijvoorbeeld, die met een glas champagne poseert in de kranten en iets te voorbarig klinkt op promotie. Kan jij daar om lachen of wekt zoiets eerder irritatie op? Losada: 'Een moeilijke vraag. Enerzijds begrijp ik de club, omdat niemand ervan uitging dat KV Mechelen zou mogen promoveren. Met alle bewijslast die er tegen hen op tafel lag, begrijp ik nog steeds niet dat die club in 1A speelt nu. Anderzijds: op sportief vlak hebben we de promotie niet afgedwongen, daar moeten we eerlijk in zijn. 'Misschien is die onvoorspelbaarheid net een reden waarom ik zo van deze club houd. Hoe vaak zijn we hier al niet vanaf nul herbegonnen? Van de ups moet je genieten, van de downs leren. Ik vind wel dat we soms onze woorden wat meer mogen wikken en wegen. Geduld en realisme tonen.' Hoofdaandeelhouder van Beerschot is de Saudische prins Abdullah Bin Mosaad. Legt hij veel druk op? Losada: 'Integendeel. We hebben geregeld contact met de mensen in Saudi-Arabië, maar ze laten staf en spelers werken. We leren nog elke dag een betere club te zijn. Met visie en structuur. Maar niets moet. Ik heb geen garanties gevraagd en zij hebben me niets beloofd in geval van promotie. Dat wil ik ook niet.' Met wie uit het bestuur heb jij dan het meest contact? Losada: 'Jan Van Winckel. De prins heeft in het begin van het seizoen wel eens een training bijgewoond: een vriendelijke gast, heel normaal en een absolute voetbalfreak.' Van Winckel is sportief verantwoordelijke van Beerschot, maar hij spendeert het merendeel van zijn tijd in Dubai en moet ook nog met Sheffield United, die andere club van Prins Abdullah, bezig zijn. Dat geeft geen problemen? Losada: 'Hier lopen op de club voldoende mensen met knowhow rond. Jan is van alles op de hoogte en helpt waar nodig. Wekelijks overleggen wij.' Iedereen zal de naam Losada blijven koppelen aan het GBA van de periode 2006-2008. Toen je met Daniel Cruz, Gustavo Colman, Luciano, Figueroa en Ederson een geweldige Latijns-Amerikaanse episode in de geschiedenis van de club schreef. Heb jij met die mannen nog contact? Losada: 'Met Cruz en Luciano wel. Daniel Cruz begeleidt en scout jonge talenten. Zijn zoontje is trouwens een aardige speler. ( na dit interview geraakte bekend dat Beerschot een samenwerking opzet met América de Cali, de club waar Cruz aan verbonden is, nvdr) Van Colman, Ederson en Figueroa weet ik niets meer. Het is moeilijk contact te houden, zeker met ploegmaats die terugkeren naar Zuid-Amerika.' Heb jij niet overwogen om terug te keren naar Argentinië? Losada: 'Neen. Ik voel mij hier veel te goed. Ik kan mij volledig smijten op mijn passie: voetbal. Ik heb hier unfinished business, het is nog te vroeg om terug te keren naar Argentinië. Ik voel me trouwens Belg, heb hier mijn vriendenkring. Mijn familie woont nog in Argentinië, maar zij vinden het geweldig wat ik nu realiseer. Ze volgen al mijn wedstrijden via internet. En in de zomer of winter vlieg ik altijd even naar daar, om hen terug te zien en de batterij op te laden.' Over jou leeft de indruk dat je niet alles uit je spelerscarrière gehaald hebt, gezien je technische kwaliteiten. Probeer je dat nu te compenseren met een succesvolle trainerscarrière? Losada: 'Goh, niet alles uitgehaald... hangt ervan af hoe je dat bekijkt. Als Argentijn dertien jaren in Europa voetballen, dat is niet zoveel spelers gegeven. Ik heb toch nooit het gevoel gehad: hier zat meer in. Ik heb ook geen spijt van de keuzes in mijn carrière. Anderlecht bijvoorbeeld was op dat moment een logische stap. 'Ik ben dus niet aan de trainerscursus begonnen met het idee iets goed te maken. Maar ik wil altijd beter doen. Als voetballer, trainer of mens. Een leven zonder doelen, vind ik behoorlijk saai. Mijn doelen voor dit jaar zijn: mijn Pro License halen en met Beerschot een goede tweede periode spelen.' Ook Wouter Vrancken, trainer van KV Mechelen, zit in die Pro License-groep. Al pittige discussies gevoerd? Losada: 'Ik vind Wouter een geweldig persoon. Hij is een trainer die al overal waar hij werkte succes behaalde. Niet evident. Wij komen heel goed overeen. We wisselen zelfs vaak tips uit. ( plagerig) Hij heeft al oefenvormen van mij gepikt. ( lacht) Nee serieus, informatie delen met elkaar draagt juist bij tot onze vorming. Daar haal ik in feite het meeste uit. Jonas Ivens heeft met Philippe Clement gewerkt bij Waasland-Beveren en nu bij Club Brugge, Tom Van Imschoot maakte Champions League mee met KRC Genk, Vrancken en Dieter Vantornhout zorgden voor de promotie met KV Mechelen. Maarten Martens, Tim Smolders, Jimmy Dewulf: er zit veel jong talent in die cursus.' Met wat je nu weet als trainer: had je het dan anders aangepakt bij Anderlecht destijds? Losada: 'Helemaal. Toen ik naar Anderlecht getransfereerd werd, heb ik tijdens mijn zomervakantie weinig gedaan. Nu besef ik hoe belangrijk het is om tijdens vakantieperiodes je lichaam te onderhouden. Dat verschil heb ik goed gemerkt in mijn laatste jaren als speler bij Beerschot: ik vlóóg bij de competitiestart!' Dus je begrijpt ook niet dat Eden Hazard met overgewicht op de eerste training van Real Madrid verscheen? Losada: 'Neen, dat vind ik echt niet kunnen. Zelfs al denk je: na tien trainingen ben ik weer op mijn competitiegewicht, die achterstand sleep je lang mee. Je moet ten allen tijde als prof leven. Zeker op het einde van je carrière zal je lichaam je dankbaar zijn en pluk je daar de vruchten van.' Al heel je leven staat in het teken van voetbal, tot je 36ste als speler en dan meteen als coach. Heb je dan nooit behoefte aan afstand van het spelletje? Losada: 'Uiteraard. Je moet af en toe kunnen ontkoppelen, anders houd je dit niet vol. Dan ga ik lopen in het park of trek ik naar de fitness. Ik spreek ook geregeld af met de vrienden. Maar eerlijk: ik kan mij geen leven zonder voetbal inbeelden. Na een lange dag op de club kom ik thuis en begin ik meteen weer wedstrijden te bekijken of statistieken uit te pluizen - daar ben ik tegenwoordig dol op. Zit ik hele nachten data te analyseren op Instat. Razend interessant.' Mis je nooit het gezinsleven? Losada: 'Neen. Ik voel me gelukkig zoals het nu loopt. Hoeveel mensen kunnen zeggen dat ze hun geld verdienen met hun passie? Op het veld staan en training geven aan een enthousiaste groep, het zonnetje schijnt, de frisse lucht... daar ben ik zeer tevreden mee. Dit is wat ik wilde sinds ik klein was. Voor een gezin is er later nog tijd.'