Twintig minuten na het afgesproken uur gooit Mémé Tchité met veel flair het linkerportier van zijn grijze Citroën C2 dicht. De motor van het stadsautootje hijgt nog even uit na een rit door de straten van de hoofdstad. Tchité is niet meteen van plan om zwaar te investeren in een nieuwe auto. 'Ik heb geen snelle bolide nodig om mij happy te voelen', vertelt hij. 'Bij Santander werd ik als een kwibus bekeken omdat ik niet met een Ferrari, Lamborghini of Range Rover rondreed zoals mijn ploegmaats, maar met een simpele Citroën C4. Mijn auto heeft zelfs de kranten gehaald. Rien à foutre. Ik heb andere prioriteiten in het leven. Auto's zijn maar machines, nietwaar?'
...

Twintig minuten na het afgesproken uur gooit Mémé Tchité met veel flair het linkerportier van zijn grijze Citroën C2 dicht. De motor van het stadsautootje hijgt nog even uit na een rit door de straten van de hoofdstad. Tchité is niet meteen van plan om zwaar te investeren in een nieuwe auto. 'Ik heb geen snelle bolide nodig om mij happy te voelen', vertelt hij. 'Bij Santander werd ik als een kwibus bekeken omdat ik niet met een Ferrari, Lamborghini of Range Rover rondreed zoals mijn ploegmaats, maar met een simpele Citroën C4. Mijn auto heeft zelfs de kranten gehaald. Rien à foutre. Ik heb andere prioriteiten in het leven. Auto's zijn maar machines, nietwaar?' Hij zegt het met een welgemeende glimlach. Bij WS Bruxelles heeft hij het zogeheten voetbalplezier teruggevonden. Dat was de voorbije twee seizoenen wel anders. Op vraag van Mircea Rednic ging hij in het tweede deel van het seizoen 2014/15 in op het aanbod van het Roemeense Petrolul Ploiesti. 'Enkele weken na mijn komst, nam Rednic al ontslag. Ik kon hem geen ongelijk geven. De voorzitter zat in de bak, de supporters boycotten de thuiswedstrijden en er waren geregeld betalingsproblemen. Wie ooit het Roemeense voetbal van dichtbij heeft gezien, kan wel tegen een stootje. Maar na drie maanden ben ik er vertrokken, goed wetende dat ze nog een deel van mijn salaris moesten uitbetalen.' Een illusie armer keerde Tchité dan maar terug naar Spanje, waar hij een huis heeft. In afwachting van een nieuwe club onderhield hij zijn conditie bij zijn ex-club Racing Santander. 'Door financiële problemen werd de club teruggezet naar derde klasse, maar ik kende de trainer Pedro Munitis - een oud-ploegmaat - en ik dacht: waarom niet? Beter dan thuis zitten niksen. Het rare is: ik heb een zaak lopen tegen Santander omdat ze mij nog geld moeten. Na tussenkomst van de rechtbank beloofde het bestuur de helft van mijn achterstallige loon uit te betalen, maar ze blijven het maar uitstellen. Waarom ik toch bij Santander ben gaan aankloppen? Als je in de penarie zit, dan moet je je trots opzijzetten. Ooit hoop ik mijn centen te zien. Ik ga er geen cijfer op plakken, maar Petrolul Ploiesti en Santander moeten mij een smak geld.' In november van 2015 versierde Tchité een spraakmakende transfer naar STVV. Na de winterstop was hij alweer overbodig geworden. Hij omschrijft die episode als merkwaardig. 'Een paar dagen voor het begin van de voorbereiding kreeg ik een telefoontje van manager Philippe Bormans. Hij vroeg mij of ik een handje wilde toesteken bij satellietclub Ujpest in Hongarije. Ik heb het een paar seconden overwogen, tot ik hoorde dat ik daar voor een aalmoes zou gaan voetballen. Ik had geen zin om mij te begraven in Boedapest en ik heb dus vriendelijk bedankt. Het antwoord van Bormans liet geen ruimte voor interpretatie: 'Als je niet gaat, dan speel je niet meer.' Ik heb daarna effectief weinig gespeeld. Terwijl de ploeg nood had aan een killer om de degradatie af te wenden. Ik heb nooit rechtstreeks contact gehad met Roland Duchâtelet, maar je moet niet gestudeerd hebben om te weten wie er achter dat manoeuvre zat... Ik zal je verbazen: ik heb veel respect voor Duchâtelet. Met alles wat er is gebeurd, weet ik niet of het wederzijds is.' Assistent-trainer Benny McCarthy nam het toen op voor Tchité. 'Hij kon het niet langer aanzien en is naar het bestuur gestapt: 'Het moet gedaan zijn met die stommiteiten, laat Mémé gewoon spelen.' Hij was zo gedegouteerd over wat hij had meegemaakt bij Sint-Truiden dat hij het op het einde van het seizoen zelf voor bekeken hield.' Van Chris O'Loughlin heeft Tchité geen al te hoge pet op. 'Hij was een bedrieger, een marionet van het bestuur. Tijdens een vertrouwelijk gesprek heeft hij toegegeven dat hij weinig te zeggen had over het sportieve. Kan je je dat inbeelden? Een trainer die niet mag kiezen welke spelers hij op het veld zet. Ik heb Yannick Ferrera niet meer meegemaakt bij Sint-Truiden, maar hij heeft zich wellicht niet laten doen. Je hebt trainers met ruggengraat zoals Ferrera en Michel Preud'homme en je hebt jaknikkers met een gebrek aan persoonlijkheid.' Wie Tchité na de winterstop nog aan het werk wil zien in het Edmond Machtensstadion zal zich moeten haasten. De ex-aanvaller van Standard, Club Brugge en Anderlecht lonkt opnieuw naar de Jupiler Pro League. 'Naar derde klasse afzakken was een manier om niet volledig uit beeld te verdwijnen, maar je begrijpt dat ik ambitieuzere doelen heb dan bij White Star te blijven. Komt er iets moois in januari, dan zou het logisch zijn dat ik vertrek. Ik heb het niveau om nog minstens vijf jaar op mijn gemak mee te draaien bij een topclub in eerste klasse. Ja, zelfs bij Anderlecht. Een aanvaller die dáár geen doelpunten kan maken, moet zich vragen stellen. En wie denkt dat mijn snelheid is afgebot, moet maar eens naar een wedstrijd van White Star komen kijken. Ik ben dit seizoen nog niet geklopt geweest in een spurtje - zelfs niet door gastjes van achttien jaar.' Tchité valt bijna achterover als we hem een vedette op zijn retour noemen. 'Vind je dat ik mijn leeftijd tegen heb? Timmy Simons staat op zijn veertigste bijna wekelijks op het veld. Waarom zou mij dat niet lukken? Ik weet dat Philippe Clement tijdens zijn drie laatste seizoenen in België mankte, maar hij heeft het tot zijn 37e kunnen rekken. Er zijn tal van voorbeelden uit het buitenland: Ryan Giggs, Francesco Totti, Antonio Di Natale... In Italië worden rijpe dertigers gekoesterd, in België word je op dezelfde leeftijd op voetbalpensioen gestuurd. Typisch Belgisch!' Ondanks een goed gevuld cv en een blakende gezondheid lopen de aanvragen niet binnen. Tchité heeft een donkerbruin vermoeden waarom. 'Ik ken veel spelers die tekortschieten voor eerste klasse, maar wel een contract konden versieren omdat ze met de juiste mensen bevriend zijn. Ons-kent-ons, weet je wel? Toen ik jaren geleden naar Europa kwam, werd je beoordeeld op je voetbalkwaliteiten en fysieke gestel. Nu is het een ordinaire business geworden.' Bijkomend probleem: Tchité heeft de reputatie een dure speler te zijn. In juli moest Cercle Brugge afhaken omdat het Tchité geen behoorlijk contract kon aanbieden. 'Ik besef dat mijn loonbriefjes uit het verleden sommige clubleiders kunnen afschrikken. Maar nu liggen mijn looneisen een pak lager. Ik heb twee jaar amper gespeeld, ik kan dus niet verwachten dat clubs hetzelfde betalen als in mijn beste periode.' DOOR ALAIN ELIASY - FOTO BELGAIMAGE'Ik zal je verbazen: ik heb veel respect voor Duchâtelet. Maar ik denk niet dat het wederzijds is.' - MÉMÉ TCHITÉ