Voor een snelcursus Bijbellezen kan je op de Bosuil niet beter zitten dan bij WilliamOwusu. Wanneer het woord God valt, raakt de Ghanees helemaal op dreef en grijpt hij zijn omstander lichtjes bij de keel. 'Tijdens je leven op aarde beslis je of je naar de hemel of naar de hel gaat. De dag dat je sterft, is het de dag des oordeels. Dan is het al te laat.' Zijn boodschap gaat door merg en been.
...

Voor een snelcursus Bijbellezen kan je op de Bosuil niet beter zitten dan bij WilliamOwusu. Wanneer het woord God valt, raakt de Ghanees helemaal op dreef en grijpt hij zijn omstander lichtjes bij de keel. 'Tijdens je leven op aarde beslis je of je naar de hemel of naar de hel gaat. De dag dat je sterft, is het de dag des oordeels. Dan is het al te laat.' Zijn boodschap gaat door merg en been. Owusu weet waarover hij praat. Hij is in zijn carrière vaak door de hel gegaan. Figuurlijk dan. Dat hij ooit zou worden opgeroepen voor de nationale ploeg van Ghana was enkele jaren geleden gewoon ondenkbaar. Hij had in die periode zelfs moeite om zijn eigen achterban te sussen. Zijn twee doelpunten in de play-offs tegen Beerschot Wilrijk en zijn beslissende treffers sinds de start van de competitie gaven hem voorgoed een ander statuut. 'De relatie met de supporters van Antwerp begon met een valse noot', aldus William Owusu. 'Ik scoorde in mijn eerste campagne ( 2014/15, nvdr) meteen twaalf doelpunten, maar het seizoen daarop liep het voor geen meter. De supporters hadden al jaren hun frustratie en ontgoocheling verbeten en ik kon niet brengen wat ze van mij verwachtten. Ergens begreep ik dus dat ze zich tegen mij keerden. Het had om het even wie kunnen overkomen.' Maar ze hadden het specifiek op jou gemunt. Terwijl jij het voorbeeld bent van de hardwerkende teamspeler. Waarom werd jij dan net uitgefloten? William Owusu: 'Dat vroeg ik mij ook af. Why only me? Wie het weet, mag het mij komen uitleggen. Er waren andere spelers die zeker niet beter presteerden dan ik. Soms dacht ik: was ik maar op een andere plaats. Uiteindelijk is het nog goed gekomen.' Je bent wel naar Roeselare moeten vluchten om op je gemak te kunnen voetballen. Owusu: 'Die periode in Roeselare was een echte opluchting. Alle voorwaarden waren ingevuld om mijn beste niveau op te pikken. Ik was gehuurd, maar ik had het gevoel: hier wil ik nog een tijdje blijven. Johan Plancke en Franky Van der Elst hebben gepusht om mij langer te houden, maar ik moest terug naar Antwerp.' Waarom is die transfer naar Roeselare toen niet doorgegaan? Owusu: 'Met Patrick Decuyper was er een klik en ik ben gebleven omdat ik van Vanderbiest de belofte had gekregen dat ik kansen zou krijgen. In de voorbereiding speelde ik alles, maar in de eerste match van het seizoen tegen Cercle Brugge was ik niet eens bij de 18. Die situatie is een tijdje blijven aanslepen en vanaf dan ben ik de dagen beginnen af te tellen naar het einde van mijn contract. Maar mijn collega's kunnen bevestigen dat ik hard ben blijven trainen. Je moet de mensen niet de opportuniteit geven om op jouw kap te zitten. Van John Bico kreeg ik later wél een eerlijke kans - hij was jammer genoeg niet populair bij de supporters.' Met zeven doelpunten in zeventien wedstrijden was je een van de sterkhouders in de kampioenenploeg van Antwerp. Tijdens de zomer waren er binnen de club opnieuw twijfels over jou. Is dat niet het verhaal van je carrière? Owusu: 'De context na het behalen van de titel was speciaal. Het nieuwe management had zijn eigen spelers binnengebracht en naar ons werd gecommuniceerd dat ze aan een jong team wilden bouwen. Voor ons, de mannen die de titel hadden afgedwongen, was er geen plaats meer. Ik had daarop geanticipeerd en ik had aanbiedingen op zak van Denizlispor en Elaz?gspor in Turkije. László Bölöni was zo tevreden over mij dat ik moest blijven. Een week voor het einde van de transferperiode mocht ik beschikken. Die Turkse ploegen hadden niet op mij zitten wachten en hun budget was op.' En dan was er jouw geflirt met Beerschot Wilrijk. Je zag er geen probleem in om over te stappen naar de erfvijand? Owusu: 'Ik heb dat zelf niet in gang gezet. Beerschot Wilrijk wilde mij er echt bij. Volgens de trainer was ik de speler die het team compleet zou maken en ik zou er financieel ook op vooruitgaan. Ik heb het voorstel voorgelegd aan Luciano D'Onofrio en hij beweerde dat hij een club in Portugal zou vinden waar ik nog meer zou verdienen dan bij Beerschot Wilrijk. Je kan al raden dat het niets geworden is met die Portugezen en bij Antwerp werd ik na de komst van Oulare, Touré en Ardaiz gedegradeerd naar vierde aanvaller.' In februari voorspelde je dat het jouw laatste seizoen zou zijn bij Antwerp. Maar je loopt hier nog rond. Owusu( knikt) :'Ik had op dat moment een aflopend contract met een optie op een extra jaar. In januari ben ik op gesprek gegaan bij het bestuur met de bedoeling om de samenwerking voort te zetten, maar uit hun voorstel kon ik niet afleiden dat ze vertrouwen in mij hadden. Ze hebben de optie dan maar eenzijdig gelicht. Zolang ik hier ben, zal ik mijn contract respecteren en mijn best doen.' Je werd tien jaar geleden ontdekt door Anderlechtscout Albert Martens. Wat weet je daar nog van? Owusu: 'Ik was een van de drie spelers die Albert tijdens een toernooi in Ghana geselecteerd had voor een test bij Anderlecht. Op de luchtaven werd ik overmand door heimwee - ik had helemaal geen zin om mijn familie achter te laten en op mijn 17de alleen naar Europa te gaan. Ik begon met de U18 te trainen en op een dag riep Franky Vercauteren mij op voor een oefematch met mannen als Mbo Mpenza en Mémé Tchité. Na drie maanden moest ik terug naar Ghana om mijn visum te verlengen. Maar je weet hoe dat gaat in Afrika: er duiken altijd problemen op. Er ging kostbare tijd verloren en bij Anderlecht dachten ze dat ik geen zin had om terug te keren. Op een dag dook er een scout van Sporting Portugal op bij de Ghanese ploeg waarbij ik trainde. Hij informeerde naar mij en ze vertelden hem dat ik bij Anderlecht zou tekenen. Die man schudde met zijn hoofd: 'Ik neem hem mee naar Portugal.' Een week later zat ik in het vliegtuig richting Portugal. Mijn papieren waren uiteindelijk in orde gekomen. Ik had een visum gekregen voor de hele Schengenzone, uitgereikt door de Belgische ambassade.' Je verhuisde van Real Tamale United, een kleine club in Ghana, naar een van de beste jeugdopleidingcentra ter wereld. Is er voor jou een andere wereld opengegaan bij Sporting Portugal? Owusu: 'De aanpassing was behoorlijk heftig. Mijn eerste trainer sprak geen woord Engels en ik kreeg er ook een andere positie toegewezen. Van aanvallende middenvelder ging ik naar de spits. Achteraf gezien was dat een goede zet. Ik scoorde twee keer in een oefenmatch tegen de reserven van Manchester United. Ole Gunnar Solskjær was toen coach en hij is mij na de match komen opzoeken: 'Als je nog geen contract hebt, mag je naar Engeland komen.' Ik heb vriendelijk bedankt. Ik zou het seizoen daarop toch naar het eerste elftal gaan. In het najaar van dat seizoen ging ik in een beslissende titelmatch van de B-ploeg tegen Benfica door mijn knie. Alles was kapot: de ligamenten, kruisbanden, de laterale gewrichtsbanden, de meniscus. De dokter die mij onderzocht, had in zijn carrière nog maar twee keer eerder zo'n afschuwelijke blessure gezien. In totaal heb ik negen maanden moeten revalideren, maar het geloof van de club in mij was zo groot dat ik een contract van vier jaar mocht tekenen. ' Vanaf dan werd je elk seizoen uitgeleend: aan Real Massama en Gil Vicente in Portugal, in België speelde je op huurbasis voor Cercle Brugge en Westerlo. Zat een terugkeer naar Sporting er nooit in? Owusu: 'Bij Sporting was het altijd crisis. Ofwel was er geen tijd om jongeren in te passen. Ofwel hadden ze geld nodig. Na mijn seizoen bij Cercle kon ik naar Hoffenheim. Sporting vroeg ongeveer een miljoen euro en Hoffenheim was bereid dat te betalen. Done deal dacht ik. Maar ik kreeg een verontrustend telefoontje van de sportief directeur: ze hadden een fax gekregen van een viertal makelaars, die allemaal claimden dat ik met hen samenwerkte. Ik kende die individuen van geen kanten, maar ik moest het oplossen van Hoffenheim. Mijn hoofd stond op ontploffen. De transfer viel in het water en ik zat ineens zonder club. Hoffenheim was niet meer geïnteresseerd, ik had geweigerd om bij Cercle te blijven en bij Sporting was ik niet meer welkom. Dankzij Jan Ceulemans vond ik alsnog onderdak bij Westerlo.' Als we Wikipedia mogen geloven, heb je ook een seizoen bij het Roemeense Corona Brasov gezeten. Owusu: 'Na mijn tweede seizoen bij Westerlo moest ik terug naar Sporting. Mijn contract van vier jaar liep dat seizoen af en ik kreeg een nieuw voorstel van vijf jaar dat ik geweigerd heb. Ik trainde mee met het Sporting B, maar ik mocht geen matchen spelen. In januari werd ik een tweede keer uitgenodigd voor een gesprek. Ze hadden een akkoord met Corona Brasov en ze wachtten op groen licht van mij. Ik ging het contract af en ik zag dat er in kleine lettertjes een clausule was opgenomen. Als ik de huurdeal tekende, zou mijn contract automatisch verlengd worden met drie jaar. Natuurlijk zag ik die constructie niet zitten. De clubadvocaat probeerde mij af te dreigen. Als ik bleef tegenspartelen, zou ik grote problemen krijgen. Bij Brasov waren ze op mij aan het wachten, maar ik heb nooit een voet in Roemenië gezet. Ik heb dat seizoen geen enkele officiële match gespeeld en het laatste half jaar werd ik niet meer uitbetaald. Ik wilde zo graag van mijn contract af dat ik geen klacht heb ingediend.' Antwerp wordt geassocieerd met gevechtsvoetbal. Begrijp je de kritiek? Owusu: 'Vorig seizoen lag de focus louter op verdedigen. Nu spelen we positiever voetbal - tegen Kortrijk en STVV was het meer dan degelijk. Bölöni verwacht van de middenvelders dat ze meekomen en iets forceren. Het defensieve werk blijft wel loodzwaar. In blok verdedigen, druk zetten. Ik denk dat we de ploeg zijn die het meeste loopt. Er is amper tijd om even op adem te komen.' Sinds de terugkeer naar eerste klasse won Antwerp 7 thuismatchen op 28. Is dat iets om je zorgen over te maken? Owusu: 'Hadden we vorig seizoen de helft van onze thuismatchen gewonnen, dan waren we erbij geweest in play-off 1. Bölöni heeft het ons onlangs nog eens voor de voeten geworpen: waarom winnen we thuis zo weinig? Ik denk dat we het soms benauwd krijgen op de Bosuil. Elke speler plooit zich dubbel - niemand wil het verwijt krijgen dat hij verantwoordelijk is voor puntenverlies - maar die atmosfeer weegt wel op de jongens. Op verplaatsing voetballen we meer relaxed, we voelen niet de druk van 10.000 zotte supporters.' De verplaatsing naar Anderlecht mag dus geen probleem zijn. Voor jou zou de cirkel rond zijn mocht je zondag voor het eerst scoren tegen Anderlecht. Owusu ( knikt): 'Ik zal nooit vergeten hoe de moeder van Oleg Iachtchouk zich over mij heeft ontfermd. Ze was mijn tweede mama. Op Anderlecht kreeg ik ook mijn eerste echte voetbalschoenen. Sporting Portugal lanceerde mijn voetbalcarrière, maar ik ben Anderlecht dankbaar dat ze mij naar Europa haalden.'