Het verhaal van Gail Devers is een sprookje, een verhaal over een uniek doorzettingsvermogen ook. In de aanloop naar de Olympische Spelen van 1988 ontpopt de kleine maar razendsnelle kleurlinge zich tot een kanshebster op eremetaal op de 100 meter horden. Maar Devers faalt, ze bereikt zelfs de finale niet. Waaraan het ligt, is een raadsel. De stress denkt haar omgeving. Tot ze ernstig ziek wordt. Hevige gewichtschommelingen, haaruitval, uitpuilende ogen, huidschilfers, opzwellende voeten : Devers lijdt aan de zeldzame ziekte van Graves. De dokters vrezen zelfs even dat ze haar voeten moeten amputeren.
...

Het verhaal van Gail Devers is een sprookje, een verhaal over een uniek doorzettingsvermogen ook. In de aanloop naar de Olympische Spelen van 1988 ontpopt de kleine maar razendsnelle kleurlinge zich tot een kanshebster op eremetaal op de 100 meter horden. Maar Devers faalt, ze bereikt zelfs de finale niet. Waaraan het ligt, is een raadsel. De stress denkt haar omgeving. Tot ze ernstig ziek wordt. Hevige gewichtschommelingen, haaruitval, uitpuilende ogen, huidschilfers, opzwellende voeten : Devers lijdt aan de zeldzame ziekte van Graves. De dokters vrezen zelfs even dat ze haar voeten moeten amputeren. Veertien jaar later is Devers tweevoudig olympisch kampioene op de 100 m, drievoudig wereldkampioene op de 100 meter horden en op haar vijfendertigste nog altijd de absolute wereldtop op dat nummer. Dankzij God, daar is ze van overtuigd. Goedlachse Gail, ster zonder sterallures.Gail Devers : Ik denk dat hij zich Don King waande ( lacht). Eerst liet hij me tegen de meisjes lopen en toen ik die verslagen had, mocht ik het opnemen tegen de jongens. Ik bleek opnieuw de snelste. Parenthesis maakte in die tijd ook van die gekke parkoersen, waarbij ik over dozen moest springen en zo. Ik deed het allemaal, because my big brother told me. Mijn hordetechniek was nog niet zoals het moest, maar ik ontwikkelde toch al wat sprongkracht. Je zou kunnen zeggen dat hij mijn eerste coach was ( lacht). Yes, mean, mean ! ( grijnst) Bob was erg veeleisend en kon ook heel nors zijn. Dat betekende meestal dat je iets deed op een andere manier dan hij het voor ogen had. En hij maakte dat dan ook meteen duidelijk. Maar als alles liep zoals het moest, kon hij ook heel opgewekt en vrolijk zijn, hoor. Erg zwaar. Op een moment dat ik als jonge vrouw de leeftijd bereikte waarop ik verondersteld werd vrolijk en opgewonden het leven tegemoet te zien, vroeg ik me af : wat doe ik hier in deze wereld. Ik kampte met een zware depressie. Ik haatte mezelf. Nee, aan zelfmoord heb ik nooit gedacht. Daarvoor had ik gelukkig het lef niet.Nee, maar ik zag er ook echt niet uit. Mijn gezicht, toch het eerste wat mensen zien, vertoonde eerst open wonden, die vervolgens roofjes kregen. Die roofjes kwamen los, maar ik kon ze niet verwijderen omdat ik dan opnieuw zou beginnen bloeden. Ik had over heel mijn lichaam schilfers, geen haar om te kammen : I could not stand the way I looked. Ik bedekte alle spiegels in mijn huis. Dat was voor mij een mirakel : God had ervoor gezorgd dat ik mijn voeten nog had. Dat ik nu nog altijd loop, is enkel om Hem te bedanken. Zo dacht ik er ook over bij mijn comeback : ook al hou ik er eigenlijk niet van om te lopen, God heeft mij een talent meegegeven met het doel daar gebruik van te maken. He will bless me for that. Ik heb altijd lerares willen worden en ik vond het vroeger jammer dat ik daarin niet geslaagd was. Als ik nu naar mijn leven kijk, zeg ik : ik ben lerares ! Mijn klaslokaal is alleen wat groter. Door wat ik presteer en door daarover te spreken, kan ik het leven van sommige mensen een andere wending geven. Ik kan mensen doen inzien dat hun leven wel degelijk zin heeft. Ik zal medicatie moeten nemen tot mijn laatste dag. Ik moet wel geregeld van dosis of zelfs van medicatie veranderen, omdat mijn lichaam er snel aan gewoon raakt. Daar zal ik mee moeten leren leven. Maar ik ken mijn lichaam ondertussen zo goed dat op een moment dat bepaalde symptomen, vooral vermoeidheid, weer de kop op steken, ik mijn dokter bel : hello, Mike, it's time to check my medicine. Dat deerde me niet. Ik geraakte niet meer vooruit, mocht er sprake zijn van stimulerende middelen, dan zou ik erg snel moeten lopen. In datzelfde jaar liep ik nog 12.61 op de 100 m horden, terwijl ik in Seoel 13.87 klokte. Zo'n enorme terugval valt niet te verklaren door dopinggebruik. Het betekende wel degelijk dat er iets aan mijn gezondheid schortte.Een ongelooflijk gevoel, erg moeilijk te verklaren. Het was : waw ! Ik pakte goud op het grootste sportevenement ter wereld, terwijl ik niet lang daarvoor vreesde nooit meer te kunnen lopen....toen viel ik ( lacht). Ik heb er nooit een traan voor gelaten. Het heeft allicht met mijn geloof te maken : alles gebeurt met een reden. Ik strompelde over de finish en greep naast de prijzen, maar het meisje dat won, bracht een gouden medaille mee naar Griekenland. Eremetaal op een atletieknummer voor een land dat daar zelfs niet van durfde te dromen. Hoe kon ik ontgoocheld zijn over iets wat zo fantastisch was voor dat Griekse meisje ? Had ik gewonnen, dan was ik waarschijnlijk gestopt met topsport. Dan zat ik nu niet hier naast jou, op mijn vijfendertigste en met mijn beste jaren nog voor me. Ik vind dat niet meer dan normaal. Eerst voelde ik me even verdwaasd, zo van : oeps ik ben gevallen ( lacht). Maar ontgoocheld ? Nee, dat niet. Ik dacht meteen : leuk voor haar.. Nee, dat ik al goud pakte op de 100 m, had niets te maken met het niet teleurgesteld zijn. Als je alleen de olympische geschiedenis raadpleegt, zou je het nooit weten ( lacht), maar ik ben een hórdeloopster. Het goud van de 100 m legde ik gewoon opzij en ik wendde me voor dat de 100 m horden m'n enige kans was om een medaille te winnen. Weet je, ik zou willen dat er meer atleten hun sport konden relativeren. Ik bekijk mijn medailles zelden, pas onlangs vond ik er een plaatsje voor. Vertel het alsjeblief niet verder, maar voordien lagen ze in een lade bij ... ( kuchje) de leiband van mijn honden ( lacht). Het stoorde mij dat iedereen dat altijd zei. De media vonden het geweldig om twee rivales tegen elkaar op te zetten. Maar ik ben iemand die geen vijanden heeft. Telkens ik haar zag, vroeg ik hoe het met haar man en kind was, zo zit ik in elkaar. Op de piste ben ik uiteraard honderd procent gefocust op de race en daar zal je mijn game face zien. Maar na de wedstrijd heb ik met niemand problemen. De druk op haar lag natuurlijk wel hoger : de Olympische Spelen vonden plaats in Atlanta, haar thuishaven. Eigenlijk had ik met haar te doen, want ze legde bepaalde verklaringen af, die de pers telkens weer oprakelde. Daarom probeer ik jonge mensen nu mee te geven : geef niet zómaar een uitleg. Denk na vooraleer je iets zegt. Want wat je zegt, kan je blijven achtervolgen, laat een blijvende indruk achter. Voor Gwen was dat een negatieve indruk en dat vond ik jammer, want ze is een goed mens. Ik vernam het pas op de persconferentie. Een journalist stelde me dezelfde vraag : wat vind je van die uitspraak ? Ik vroeg hem : welke uitspraak bedoel je ? Toen hij het me vertelde, kreeg ik niet eens de tijd om te antwoorden, want mijn coach reageerde. Ik weet alleen dat ik op mijn carrière zal kunnen terugblikken met de wetenschap dat hetgeen ik bereikte, enkel en alleen het resultaat is van de gave die ik van God heb gekregen. Weet je, ik begrijp zelfs niet waarom mensen naar doping grijpen. Ik heb nooit een glas gedronken in mijn leven, geen sigaret aangeraakt. Zo zit ik in elkaar, op school vonden ze me een saaie meid.Noem het de ironie van het lot. Ik beschouw mijn leven als een bewijs dat je in jezelf moet geloven en niet in wat anderen je zeggen. Ze zeiden me dat ik geen 100 m loopster was, maar ik behaalde wel twee gouden olympische medailles op dat nummer; ze zeggen me dat ik de leeftijd heb bereikt waarop het alleen nog bergaf kan gaan, maar ik loop sneller dan ooit tevoren. Natuurlijk gaat het gaat niet enkel om wat je gelooft, ook om wat je bereid bent ervoor te doen. In 1988 had ik misschien wel kunnen zeggen dat ik tot mijn vijfendertigste zou lopen, maar ik denk niet dat ik de wíl zou gehad hebben. In 2000 was ik waarschijnlijk gestopt als ik goud had gehaald op de Olympische Spelen. Maar ik geloof dat God de hordes als een bengelend worteltje voor me houdt. Hij weet dat ik het voor bekeken hou op het moment dat ik dat worteltje te pakken krijg. ( lacht) Zo ver kijk ik niet vooruit. Ik kan je zelfs niet bevestigen of ik volgend jaar nog aan het WK in Parijs zal deelnemen. Het enige wat ik met zekerheid kan zeggen, is dat ik zeker dit seizoen volmaak. Pas nadien maak ik een evaluatie en beslis ik of ik volgend jaar nog loop. Er komt hoe dan ook een dag dat ik mijn spikes definitief opberg, er zijn immers zoveel andere dingen die ik graag doe en waarvoor ik mij engageer. Met het Force-programma ga ik in scholen langs - Force staat voor Focus on Respect, Commitmentand Excellence. Daarop berust mijn levenswijze en die filosofie wil ik overbrengen. Daarnaast probeer ik ook fondsen te werven om de sterk verouderde piste van mijn high school, die in een erg arme wijk gelegen is, te vernieuwen en er een mooi stadion te bouwen. Hoewel ik uit een negatieve omgeving kom, denk ik dat ik een positief product ben van die omgeving. Ik zou dan ook graag als voorbeeld fungeren voor kansarme jongeren uit die buurt. Het zou fantastisch zijn, mocht er daar bijvoorbeeld ooit een nationaal scholenkampioenschap gehouden worden. Ssst, ssst ( lacht) Ja, absoluut. Ik had drie rottweilers, grote, prachtige honden. Ze leefden bij mij, binnen in huis, gingen alleen maar buiten om hun gevoeg te doen. Had ik ze geleerd hoe ze naar het toilet moesten gaan, dan hadden ze allicht nóoit een poot buiten het huis gezet. Echte huisdieren, in de letterlijke zin van het woord. Nu heb ik een heel klein hondje, Kaleb, wat 'trouw' betekent. En hij ís trouw, hij is zelfs mijn trainingspartner. Ja hoor ( lacht), hij springt over de staanders van de hordes. Als ik roep : on your mark, get set, go ! Dan begint hij te lopen, en hij stopt pas als ik stop. Ik neem hem overal mee, maar tijdens de wedstrijden moet hij wel in het hotel blijven, want telkens hij me ziet lopen, wil hij meedoen. ( lacht luid) Ik heb apen altijd fascinerende dieren gevonden. Als kind wilde ik al een aapje houden, maar ik mocht niet van mijn moeder : you can have a dog. Ik heb altijd een hond, een aap en een paard gewild. Wel, mijn rottweilers waren zo groot als een paard en gedroegen zich als apen : ik kreeg dus wat ik wou ( lacht). Barbiepoppen en pluchen beesten. Mijn ouders konden het zich niet veroorloven echte barbiepoppen te kopen. Daarom wellicht dat ik ze nu verzamel. Ik heb een pluche aapje dat even oud is als ikzelf en toen ik dit jaar in Oslo liep, kreeg ik twee reuzegrote pluche konijnen. Ik nam ze mee op het vliegtuig : de mensen bekeken me maar raar.Afgeknipt in maart. Jammer, hé. ... Maar zoals je ziet, groeien ze snel. Toen ik ziek werd, duurde het drie lange jaren vooraleer ze ontdekten waaraan ik precies leed. Ik zei tegen mezelf : nu laat ik mijn nagels drie jaar lang groeien. Het was een teken voor mij dat ik genas. Zo bouwde ik een cyclus in, die ik nu wat vroeger onderbrak omdat mijn nagels deze keer anders echt wel té lang zouden zijn. door Roel Van den broeck'Op een moment dat ik verondersteld werd vrolijk en opgewonden te zijn, vroeg ik me af : wat doe ik hier in deze wereld.''Tot voor kort lagen mijn medailles in een lade bij de leiband van mijn honden.'