Z ola Matumona (28) werd op de Afrika Cup van 2006 in Egypte verkozen tot derde beste speler van het toernooi. Enkel Ahmed Hassan en Samuel Eto'o toonden zich beter. Op dat moment voetbalde Zola Matumona voor Vita Club Kinshasa, maar het was snel duidelijk dat zijn vedettestatus verzilverd moest worden. Zijn (toenmalige) manager Alfred Raoul regelde een transfer naar Stoke City, maar omdat het papierwerk in Engeland net iets strikter verloopt dan in ons land, diende Zola eerst een tussenstop te maken in Brussel. Althans zo werd hem verteld.

Groot was Zola's verbazing toen bij zijn aankomst in Zaventem bleek dat er van een deal met Stoke City geen sprake meer was en dat er een contract klaarlag bij FC Brussels. "Ik was uit Kinshasa vertrokken in de vaste overtuiging dat ik mijn contract in Engeland zou tekenen, maar plots bleek ik een afspraak te hebben met Johan Vermeersch voor een overgang naar FC Brussels. Omdat ik nog niet genoeg interlands had gespeeld, kreeg ik in Engeland geen werkvisum. Brussels was mijn enige optie", doet Zola het relaas.

Het is maar een van de vele onwaarschijnlijke verhalen die ertoe leidden dat de Congolese spelmaker de voorbije jaren slechts een figurantenrol vertolkte in onze Belgische competitie. "In Congo begreep niemand dat ik hier de voorbije jaren in tweede klasse speelde. En eerlijk: ik dacht dat het voor mij gedaan was hier in Europa. Ik wilde stoppen met voetballen en terugkeren naar mijn vaderland."

Maar zo ver kwam het dus niet. Mede dankzij Dimitri Mbuyu, sportief directeur van RAEC Bergen, die Zola nog kende van bij FC Brussels en wist wat die in zijn mars had. Na twee wisselvallige seizoenen bij Les Dragons toont Zola Matumona nu zijn hele arsenaal: snedige acties, een prima traptechniek, scherpe voorzetten en werkijver. Resultaat: volgens de wedstrijdquoteringen van onze redacteurs is hij momenteel de regelmatigste speler uit de Jupiler Pro League met een gemiddelde score van 6,40 per wedstrijd. Matumona: "Ik ben niet zo bezig met die punten, maar het is de trainer die me er onlangs op wees: kijk, Zola, je staat eerste!"

Nochtans was je verstandhouding met Dennis van Wijk aanvankelijk niet optimaal.

Zola Matumona: "Mijn eerste wedstrijd onder Van Wijk werd ik meteen uitgesloten met een rode kaart, nogal logisch dat hij niet goedgezind was achteraf. Ik verdween naar de bank, maar ik heb me rustig gehouden, geen domme uitspraken gedaan - hoewel journalisten daar gretig naar visten. In die periode trainde ik zelfs extra in mijn vrije tijd: 's nachts ging ik geregeld lopen in het park van Molenbeek, ik woon er nog steeds vlak aan het Edmond Machtensstadion.

"Anderzijds, als een trainer niet meer naar je roept, is het teken dat hij niet meer in je gelooft. Zo vertelde Dimitri mij althans. De trainer is ook wel wat veranderd, hij is rustiger geworden. In het begin riep hij veel, naar iedereen, omdat hij ook nog geen typeploeg had gevonden."

Dit is nu je derde jaar in Bergen, wat dacht je toen je hier tekende?

"Ik dacht dat we nooit uit tweede klasse zouden raken. Vooral de mentaliteit zat niet goed. Er liepen hier op dat moment nog veel jongens rond - Mounir Diane om er eentje te noemen - die genoeg verdienden en het niet nodig vonden om te knokken voor promotie. Maar de nieuwkomers verdienden amper iets, ik had zelfs geen wagen. Wij wilden wél vooruit. Geert ( Broeckaert, assistent-trainer, nvdr) heeft ons toen gezegd dat we geduld moesten hebben, dat de club bouwde aan een nieuwe ploeg. Hij kreeg gelijk."

Je bent een regelmatige speler geworden, terwijl dat tot nu toe altijd je grootste gebrek was. Hoe komt dat?

"Omdat ik nu enkel aan voetbal denk. Voordien deed ik wat ik wilde: ik lette niet op mijn voeding, ik ging veel op stap. Maar na die jaren in tweede klasse besef ik dat ik deze nieuwe kans in eerste klasse niet mag laten schieten."

Hoe kan het dat je dat niet eerder besefte?

"Ik was vooral gefrustreerd. Ik zag spelers met mindere kwaliteiten spelen bij grotere clubs, ik snapte niet dat men mijn kwaliteiten niet zag. Ik teerde op mijn flitsen. Nu speel ik veel geconcentreerder, en toch durf ik te zeggen: ik heb nog niet alles getoond. In eerste klasse zou dat makkelijker moeten gaan dan in tweede."

Wat opvalt tegenover je periode bij FC Brussels: je onderneemt veel meer, je bent veel aanweziger tijdens een match.

"Omdat ik nu op de flank speel, daar ben je verplicht veel acties te maken. Dat vraagt de trainer van mij. In mijn eerste jaar bij Bergen speelde ik nog als nummer tien. Ik scoorde meer dan nu, maar alweer: ik teerde te veel op die paar momenten."

Het belangrijkste is misschien dat je zelf hebt ingezien dat je niet per se een nummer tien bent.

"Bij de nationale ploeg nog wel, bij Bergen niet. Ik ben tevreden met hoe het gaat, het beste bewijs is die eerste plaats in jullie klassement. Als flankaanvaller kan ik misschien toch nog iets uit mijn carrière halen."

Misbruik van het bananenincident

Hoe kijk je terug op je tijd bij Brussels?

"Ondanks mijn aanvankelijke teleurstelling omdat Stoke niet doorging, verliep dat eerste jaar goed. Ik werd altijd correct betaald - in tegenstelling tot sommige andere jongens in de ploeg - en monsieur Vermeersch stopte me soms nog wat extra geld toe. Ik mocht dus zeker niet klagen. Maar het seizoen nadien degradeerden we en was er dat incident met Vermeersch." ( Brusselsvoorzitter Johan Vermeersch zei in een woede-uitbarsting dat Matumona minder aan bananen in een boom moest denken, nvdr)

Jij stapte toen op en dreigde zelfs met een proces.

"Dat was ik niet, dat waren bepaalde mensen rond mij ( advocaat Laurent Denis trad toen op als raadgever van Zola, nvdr). Ikzelf wilde eigenlijk alles zo snel mogelijk vergeten. We kenden Vermeersch en wisten dat hij soms verbaal kan uithalen, maar hij is zeker geen racist en geen slechte mens. Toen hij die uitspraken deed, herkende ik hem niet. We besloten de zaak intern te houden, maar iemand uit de groep - een jonge huurling van Genk die zelden aan spelen toekwam - heeft dat toch gelekt naar de media. Zo is de hetze begonnen. Mijn managers wilden van die situatie gebruikmaken om mijn vrijheid te bekomen en geld los te weken."

Na twee weken keerde je toch terug naar FC Brussels.

"Tijdens een gesprek met Vermeersch werden de plooien gladgestreken. En hij bood me nog een financiële compensatie van 10.000 euro. Ik herhaal het: Vermeersch mag ik eigenlijk niets verwijten. Hij geloofde in mij. Hij belde me ook constant om te horen waar ik zat of om me te motiveren. Zelfs nu heb ik hem nog geregeld aan de telefoon."

Je hebt wel wat in je entourage gesnoeid. Met name je oude managers José De Medina en Alfred Raoul werden ingeruild voor Luc Mangala, tevens raadgever van Derrick Tshimanga en Benjamin Mokulu.

"Ja, mijn vorige managers wilden te veel op mijn rug verdienen. Ze gingen bijvoorbeeld met de club onderhandelen zonder mijn medeweten. Daardoor verdween veel geld in hun zakken. Bij Brussels heb ik veel geld verloren. Beaucoup, beaucoup, beaucoup ... Ik heb daar niets van overgehouden. Onlangs nog heeft de belastinginspectie mij op het matje geroepen voor hetgeen ik verdiende bij Brussels: ik moest nog 30.000 euro belastingen betalen. Waar moet ik dat halen?! Gelukkig heeft monsieur Leone ( bedoelt Bergenvoorzitter Domenico Leone, nvdr) mij geholpen. J'ai beaucoup de respect pour lui."

Je hebt ook de band met je kameraden uit de Matongéwijk doorgeknipt. Hoe reageerden ze?

"In Brussel ken ik veel volk. Ik was nooit thuis. En als we iets gingen eten of drinken was altijd alles op mijn kosten. Zo gaat dat onder Afrikanen: de profvoetballer betaalt. Bij jullie blanken is dat anders, daar betaalt ieder zijn eigen rekening.

"Vorig seizoen, vlak voor het begin van de eindronde, is daar verandering in gekomen. Mede dankzij de goede raad van mijn vrouw, zij heeft me op mijn verantwoordelijkheid gewezen."

Je hebt een zoontje, Granodi, wat staat voor 'Grâce à notre Dieu'.

" GranodiL'International noem ik hem altijd. Hij moet de ster van de Matumona's worden. ( lacht breed) Ik ga later veel geld aan hem verdienen, net als vader Lukaku nu met Romelu. Roger heeft dat goed gezien!

"Eigenlijk heb ik drie kinderen, ik heb in Congo nog twee dochters uit een vorige relatie: Plamedy (9) en Mirvy (4). Ze wonen nu bij mijn moeder in Kinshasa, ik stuur hen elke maand geld. Maar ik hoop ze ooit naar België te krijgen, we zijn bezig met de papieren. Eerst nog die van mijn huidige vrouw in orde krijgen: sinds 2007 is ze niet meer teruggekeerd naar Congo, als ze dat zou doen, houden ze haar daar."

Begraven in tweede klasse

Heb je een grote familie?

"We waren thuis met acht kinderen, daar zijn er ondertussen al drie van gestorven. Nu heb ik nog een oudere broer in La Louvière, een zus in Frankrijk, een broer in Angola en nog een broer in Congo."

En je vader?

"Die is gestorven in 2008, toen ik nog bij Brussels zat. Vermeersch heeft toen mijn vlucht naar Kinshasa betaald. Ik ben er tien dagen gebleven, want ik raakte niet meer terug. Mijn paspoort was niet meer geldig en in Zaventem hadden ze dat voor mijn ogen verscheurd. Dat heeft Vermeersch weer allemaal in orde gebracht, hij is naar de ambassade gegaan. Daarom zeg ik dus: met Vermeersch heb ik geen problemen. Wel met andere mensen in die club. Die deden hun werk niet, hoe verklaar je anders dat ik nu nog een belastingbrief kreeg van 30.000 euro?"

Ook Bergenvoorzitter Leone is volgens je nieuwe manager Luc Mangala belangrijk voor je ontbolstering.

"Zeker. Hij steunt me en praat vaak op me in. Het is in feite dankzij hem dat ik ingezien heb dat mijn vroegere entourage van me profiteerde. Bij de onderhandelingen met Bergen waren Raoul en De Medina achter mijn rug met Leone gaan praten en blijkbaar vroegen ze daar onbehoorlijke bedragen, vooral voor zichzelf. Leone heeft ze buiten gegooid en antwoordde dat hij enkel nog wilde praten als ik erbij was. Ik ben toen samen met mijn broer bij Leone gaan onderhandelen. We waren er meteen uit."

Je was blij met die overeenkomst?

"Ja, vooral omdat net daarvoor een deal met Lokeren was afgesprongen. Ze wilden me testen, maar sorry, daar doe ik niet aan mee. Ik test niet. Ik was heel boos. Blijkbaar waren er enkele mensen van Brussels die slecht over me hadden gesproken en dat schrikte Lokeren af."

Dat denk je, of dat weet je?

"Dat zegden mijn managers toch. Zij beweren dat het door Vermeersch is dat ik niet bij Lokeren zit, hij heeft goede banden met Roger Lambrecht. Enfin, na die mislukte passage bij Lokeren zat ik in zak en as. Waar moest ik heen? Wie wilde me nog? Gelukkig was er toen Dimitri Mbuyu."

Wat verwacht je nog van dit seizoen?

"Als we spelen zoals in de heenronde dan halen we misschien play-off 1. Dat zou straf zijn, want vooraf vond men ons een degradatiekandidaat. En het zou ook goed zijn voor mij, dan praat men weer over mij. In tweede klasse was ik begraven. Daarom zeg ik: bedankt voor de aandacht en bedankt voor het interview."

Jij bent bedankt.

DOOR MATTHIAS STOCKMANS - BEELDEN: KOEN BAUTERS

Z ola Matumona (28) werd op de Afrika Cup van 2006 in Egypte verkozen tot derde beste speler van het toernooi. Enkel Ahmed Hassan en Samuel Eto'o toonden zich beter. Op dat moment voetbalde Zola Matumona voor Vita Club Kinshasa, maar het was snel duidelijk dat zijn vedettestatus verzilverd moest worden. Zijn (toenmalige) manager Alfred Raoul regelde een transfer naar Stoke City, maar omdat het papierwerk in Engeland net iets strikter verloopt dan in ons land, diende Zola eerst een tussenstop te maken in Brussel. Althans zo werd hem verteld. Groot was Zola's verbazing toen bij zijn aankomst in Zaventem bleek dat er van een deal met Stoke City geen sprake meer was en dat er een contract klaarlag bij FC Brussels. "Ik was uit Kinshasa vertrokken in de vaste overtuiging dat ik mijn contract in Engeland zou tekenen, maar plots bleek ik een afspraak te hebben met Johan Vermeersch voor een overgang naar FC Brussels. Omdat ik nog niet genoeg interlands had gespeeld, kreeg ik in Engeland geen werkvisum. Brussels was mijn enige optie", doet Zola het relaas. Het is maar een van de vele onwaarschijnlijke verhalen die ertoe leidden dat de Congolese spelmaker de voorbije jaren slechts een figurantenrol vertolkte in onze Belgische competitie. "In Congo begreep niemand dat ik hier de voorbije jaren in tweede klasse speelde. En eerlijk: ik dacht dat het voor mij gedaan was hier in Europa. Ik wilde stoppen met voetballen en terugkeren naar mijn vaderland." Maar zo ver kwam het dus niet. Mede dankzij Dimitri Mbuyu, sportief directeur van RAEC Bergen, die Zola nog kende van bij FC Brussels en wist wat die in zijn mars had. Na twee wisselvallige seizoenen bij Les Dragons toont Zola Matumona nu zijn hele arsenaal: snedige acties, een prima traptechniek, scherpe voorzetten en werkijver. Resultaat: volgens de wedstrijdquoteringen van onze redacteurs is hij momenteel de regelmatigste speler uit de Jupiler Pro League met een gemiddelde score van 6,40 per wedstrijd. Matumona: "Ik ben niet zo bezig met die punten, maar het is de trainer die me er onlangs op wees: kijk, Zola, je staat eerste!" Zola Matumona: "Mijn eerste wedstrijd onder Van Wijk werd ik meteen uitgesloten met een rode kaart, nogal logisch dat hij niet goedgezind was achteraf. Ik verdween naar de bank, maar ik heb me rustig gehouden, geen domme uitspraken gedaan - hoewel journalisten daar gretig naar visten. In die periode trainde ik zelfs extra in mijn vrije tijd: 's nachts ging ik geregeld lopen in het park van Molenbeek, ik woon er nog steeds vlak aan het Edmond Machtensstadion. "Anderzijds, als een trainer niet meer naar je roept, is het teken dat hij niet meer in je gelooft. Zo vertelde Dimitri mij althans. De trainer is ook wel wat veranderd, hij is rustiger geworden. In het begin riep hij veel, naar iedereen, omdat hij ook nog geen typeploeg had gevonden." "Ik dacht dat we nooit uit tweede klasse zouden raken. Vooral de mentaliteit zat niet goed. Er liepen hier op dat moment nog veel jongens rond - Mounir Diane om er eentje te noemen - die genoeg verdienden en het niet nodig vonden om te knokken voor promotie. Maar de nieuwkomers verdienden amper iets, ik had zelfs geen wagen. Wij wilden wél vooruit. Geert ( Broeckaert, assistent-trainer, nvdr) heeft ons toen gezegd dat we geduld moesten hebben, dat de club bouwde aan een nieuwe ploeg. Hij kreeg gelijk." "Omdat ik nu enkel aan voetbal denk. Voordien deed ik wat ik wilde: ik lette niet op mijn voeding, ik ging veel op stap. Maar na die jaren in tweede klasse besef ik dat ik deze nieuwe kans in eerste klasse niet mag laten schieten." "Ik was vooral gefrustreerd. Ik zag spelers met mindere kwaliteiten spelen bij grotere clubs, ik snapte niet dat men mijn kwaliteiten niet zag. Ik teerde op mijn flitsen. Nu speel ik veel geconcentreerder, en toch durf ik te zeggen: ik heb nog niet alles getoond. In eerste klasse zou dat makkelijker moeten gaan dan in tweede." "Omdat ik nu op de flank speel, daar ben je verplicht veel acties te maken. Dat vraagt de trainer van mij. In mijn eerste jaar bij Bergen speelde ik nog als nummer tien. Ik scoorde meer dan nu, maar alweer: ik teerde te veel op die paar momenten." "Bij de nationale ploeg nog wel, bij Bergen niet. Ik ben tevreden met hoe het gaat, het beste bewijs is die eerste plaats in jullie klassement. Als flankaanvaller kan ik misschien toch nog iets uit mijn carrière halen." "Ondanks mijn aanvankelijke teleurstelling omdat Stoke niet doorging, verliep dat eerste jaar goed. Ik werd altijd correct betaald - in tegenstelling tot sommige andere jongens in de ploeg - en monsieur Vermeersch stopte me soms nog wat extra geld toe. Ik mocht dus zeker niet klagen. Maar het seizoen nadien degradeerden we en was er dat incident met Vermeersch." ( Brusselsvoorzitter Johan Vermeersch zei in een woede-uitbarsting dat Matumona minder aan bananen in een boom moest denken, nvdr) "Dat was ik niet, dat waren bepaalde mensen rond mij ( advocaat Laurent Denis trad toen op als raadgever van Zola, nvdr). Ikzelf wilde eigenlijk alles zo snel mogelijk vergeten. We kenden Vermeersch en wisten dat hij soms verbaal kan uithalen, maar hij is zeker geen racist en geen slechte mens. Toen hij die uitspraken deed, herkende ik hem niet. We besloten de zaak intern te houden, maar iemand uit de groep - een jonge huurling van Genk die zelden aan spelen toekwam - heeft dat toch gelekt naar de media. Zo is de hetze begonnen. Mijn managers wilden van die situatie gebruikmaken om mijn vrijheid te bekomen en geld los te weken." "Tijdens een gesprek met Vermeersch werden de plooien gladgestreken. En hij bood me nog een financiële compensatie van 10.000 euro. Ik herhaal het: Vermeersch mag ik eigenlijk niets verwijten. Hij geloofde in mij. Hij belde me ook constant om te horen waar ik zat of om me te motiveren. Zelfs nu heb ik hem nog geregeld aan de telefoon." "Ja, mijn vorige managers wilden te veel op mijn rug verdienen. Ze gingen bijvoorbeeld met de club onderhandelen zonder mijn medeweten. Daardoor verdween veel geld in hun zakken. Bij Brussels heb ik veel geld verloren. Beaucoup, beaucoup, beaucoup ... Ik heb daar niets van overgehouden. Onlangs nog heeft de belastinginspectie mij op het matje geroepen voor hetgeen ik verdiende bij Brussels: ik moest nog 30.000 euro belastingen betalen. Waar moet ik dat halen?! Gelukkig heeft monsieur Leone ( bedoelt Bergenvoorzitter Domenico Leone, nvdr) mij geholpen. J'ai beaucoup de respect pour lui." "In Brussel ken ik veel volk. Ik was nooit thuis. En als we iets gingen eten of drinken was altijd alles op mijn kosten. Zo gaat dat onder Afrikanen: de profvoetballer betaalt. Bij jullie blanken is dat anders, daar betaalt ieder zijn eigen rekening. "Vorig seizoen, vlak voor het begin van de eindronde, is daar verandering in gekomen. Mede dankzij de goede raad van mijn vrouw, zij heeft me op mijn verantwoordelijkheid gewezen." " GranodiL'International noem ik hem altijd. Hij moet de ster van de Matumona's worden. ( lacht breed) Ik ga later veel geld aan hem verdienen, net als vader Lukaku nu met Romelu. Roger heeft dat goed gezien! "Eigenlijk heb ik drie kinderen, ik heb in Congo nog twee dochters uit een vorige relatie: Plamedy (9) en Mirvy (4). Ze wonen nu bij mijn moeder in Kinshasa, ik stuur hen elke maand geld. Maar ik hoop ze ooit naar België te krijgen, we zijn bezig met de papieren. Eerst nog die van mijn huidige vrouw in orde krijgen: sinds 2007 is ze niet meer teruggekeerd naar Congo, als ze dat zou doen, houden ze haar daar." "We waren thuis met acht kinderen, daar zijn er ondertussen al drie van gestorven. Nu heb ik nog een oudere broer in La Louvière, een zus in Frankrijk, een broer in Angola en nog een broer in Congo." "Die is gestorven in 2008, toen ik nog bij Brussels zat. Vermeersch heeft toen mijn vlucht naar Kinshasa betaald. Ik ben er tien dagen gebleven, want ik raakte niet meer terug. Mijn paspoort was niet meer geldig en in Zaventem hadden ze dat voor mijn ogen verscheurd. Dat heeft Vermeersch weer allemaal in orde gebracht, hij is naar de ambassade gegaan. Daarom zeg ik dus: met Vermeersch heb ik geen problemen. Wel met andere mensen in die club. Die deden hun werk niet, hoe verklaar je anders dat ik nu nog een belastingbrief kreeg van 30.000 euro?" "Zeker. Hij steunt me en praat vaak op me in. Het is in feite dankzij hem dat ik ingezien heb dat mijn vroegere entourage van me profiteerde. Bij de onderhandelingen met Bergen waren Raoul en De Medina achter mijn rug met Leone gaan praten en blijkbaar vroegen ze daar onbehoorlijke bedragen, vooral voor zichzelf. Leone heeft ze buiten gegooid en antwoordde dat hij enkel nog wilde praten als ik erbij was. Ik ben toen samen met mijn broer bij Leone gaan onderhandelen. We waren er meteen uit." "Ja, vooral omdat net daarvoor een deal met Lokeren was afgesprongen. Ze wilden me testen, maar sorry, daar doe ik niet aan mee. Ik test niet. Ik was heel boos. Blijkbaar waren er enkele mensen van Brussels die slecht over me hadden gesproken en dat schrikte Lokeren af." "Dat zegden mijn managers toch. Zij beweren dat het door Vermeersch is dat ik niet bij Lokeren zit, hij heeft goede banden met Roger Lambrecht. Enfin, na die mislukte passage bij Lokeren zat ik in zak en as. Waar moest ik heen? Wie wilde me nog? Gelukkig was er toen Dimitri Mbuyu." "Als we spelen zoals in de heenronde dan halen we misschien play-off 1. Dat zou straf zijn, want vooraf vond men ons een degradatiekandidaat. En het zou ook goed zijn voor mij, dan praat men weer over mij. In tweede klasse was ik begraven. Daarom zeg ik: bedankt voor de aandacht en bedankt voor het interview." DOOR MATTHIAS STOCKMANS - BEELDEN: KOEN BAUTERS