Het is altijd fijn praten met Nicolas Lombaerts, op een boot langs de kanalen van Sint-Petersburg, in een trendy restaurant in Gent of in de gekende Brasserie aan het Brugse Zand, amper tien minuten rijden van zijn Belgische uitvalsbasis in Ruddervoorde. Je haalt een onderwerp aan, en de geboren Bruggeling heeft er wel iets over te zeggen, of het nu om de nationale ploeg, de kwaliteit van het leven in Rusland of de Belgische politieke situatie gaat.
...

Het is altijd fijn praten met Nicolas Lombaerts, op een boot langs de kanalen van Sint-Petersburg, in een trendy restaurant in Gent of in de gekende Brasserie aan het Brugse Zand, amper tien minuten rijden van zijn Belgische uitvalsbasis in Ruddervoorde. Je haalt een onderwerp aan, en de geboren Bruggeling heeft er wel iets over te zeggen, of het nu om de nationale ploeg, de kwaliteit van het leven in Rusland of de Belgische politieke situatie gaat. Slechts één keer glijdt er een spoor van emotie in zijn stem, wanneer zijn situatie bij de Rode Duivels ter sprake komt. Net voor het gesprek begint, licht zijn telefoon op. Hij kijkt even naar het schermpje. "Mijn manager!" Nicolas Lombaerts: (lacht) "Ginder weten ze het meteen als ik hier iets zeg. Een paar dagen geleden belt een journalist van Het Nieuwsblad me met de melding dat hij uit goede bron weet dat Anzji me wil. Ik val uit de lucht en zeg: 'Interessant, dat is het eerste wat ik daarvan hoor.' 's Anderendaags al bellen Russische journalisten me met de vraag wat ervan aan is dat ik naar Anzji ga. "Alles speelt zich boven mijn hoofd af. Van de interesse van Juventus wist ik wel, maar verder reageert men bij Zenit niet als mijn manager vraagt over welke transfersom gepraat kan worden. Ik hoor dat vaag geïnteresseerde clubs er al van uitgaan dat ik toch te veel verdien, maar wie zegt dat ik niet een beetje wil inleveren?" "Zodra je in Rusland zit en het gaat goed, is het niet makkelijk om daar weg te raken. Maar vijf miljoen euro - de prijs die ze voor me betaalden - is niet veel geld voor een goeie Duitse of Engelse club. Ik weet ook niet of Zenit me weg wil. Ze hebben al zo veel spelers op mijn positie gehaald die veel meer kostten, maar die ondertussen al weg zijn... "Ik denk dat Rusland op dit moment beter betaalt dan Spanje of Italië. Als ik lees dat de spelers van Cagliari drie maanden niet betaald zijn... Ik ben nog nooit een maand te laat betaald! Als een Russische club niet meer kan betalen, wordt ze gewoon opgedoekt, zoals FC Moskou en Saturn. Beter zo." "Niet per se. Liever Sint-Petersburg dan pakweg Newcastle. Dit is een leuke stad en een leuke club, ook na bijna zes jaar. Ik heb hier nu zelfs meer Belgische dan Russische vrienden. Mijn beste vriend is een West-Vlaming die de Belgische tak van een bouwbedrijf runt. We leerden mekaar kennen tijdens een handelsmissie van prins Filip en prinses Mathilde toen alle Belgen van Sint-Petersburg, een man of dertig, uitgenodigd waren." "Ik kan nu mijn plan trekken. De eerste jaren moest ik voor alles naar de teammanager bellen, ook omdat hier bijna niemand Engels praat. Nu versta ik al genoeg Russisch om mezelf te behelpen. Ik ben assertiever geworden, omdat dat hier de norm is." "Nee, dan kom ik hier gewoon als toerist. België zal toch altijd mijn vaderland blijven. Een keer gewoon naar de bakker of de slager gaan, dat mis ik in Sint-Petersburg wel. Je kan er alles kopen, maar dan in de supermarkt. En sneeuw is leuk, maar geen vijf maanden naeen. Het wordt in de winter ook nooit echt helder. Ik snap dat mensen daar depressief van worden. Gelukkig zijn wij in die barre maanden op stage in het buitenland. Je kan dan wel ijsvissen. Een gat in de dichtgevroren rivier boren en dan maar zitten wachten tot de vis bijt. Mijn ploegmaats hebben me al eens gevraagd om mee te gaan, maar ik zag me nog niet meteen 's nachts over zo'n put gebogen zitten. Maar als ze het nog eens vragen, ga ik het doen." "De mensen zijn gesloten op straat, maar heel open en warm zodra je ze kent. Het zijn ook echte chauvinisten. Voor iedere match wordt het Russische volkslied gespeeld en staat iedereen met de hand op het hart met het hoofd naar de vlag. Ik betrap mezelf erop dat ik het Russische volkslied ook al meezing, omdat ik het al zo vaak gehoord heb. De tekst ken ik al bijna van buiten." "Véél. Italiaanse trainers besteden veel aandacht aan tactisch trainen. Bij ons wordt er heel hard op de verdediging gefocust, zonder dat we verdedigend spelen. De automatismen voor de verdedigers worden tot in het kleinste detail ingestudeerd. Zo leren we hoe we met vier verdedigers moeten schuiven. Alleen al aan onze lichaamshouding wordt continu geschaafd. Zodra de tegenstander nu de kans heeft om de bal over onze verdediging te spelen, ga ik al schuin staan, zodat ik meteen de juiste richting uit kan lopen. Af en toe trainen we met de verdediging en de verdedigende middenvelder apart, we hebben ook een specifieke trainer voor de verdediging. "Spalletti reikt voor alles een oplossing aan. Veel trainers halen wel aan wat je fout doet, hij voegt eraan toe hoe je dat kan oplossen. Tactisch is hij zeker de beste trainer met wie ik gewerkt heb. Op onze eerste stage met hem trainden we twee en een half tot drie uur, en dat twee keer per dag. Nog nooit heb ik zo afgezien als toen. Vervolgens verloren we in de competitie niet meer tot de voorlaatste speeldag. Nu zitten de automatismen erin, dus trainen we minder lang." "Op het eind van mijn carrière wel, maar nu niet, nee. Ik ben wel voor minder begonnen ooit. Toen ik uit België vertrok, zal het ongeveer zoiets geweest zijn dat ik verdiende. Ik denk niet dat er bij Zenit spelers zo weinig verdienen, op een paar jonge gasten na die net van de tweede ploeg overkomen." (lacht) "Ik ook niet. Was het maar waar..." "Zeker niet bij de toppers. Daar wordt niet over gesproken onder de spelers. Ik weet echt niet wat een ploegmaat verdient." "Zo erg is het er bij ons niet aan toegegaan. Ik vind dat allemaal opgeblazen. Denisov - om hem te noemen - heeft nooit iets tegen Witsel of Hulk gezegd of geweigerd om hen de hand te geven. Als ik het vraag aan Axel, beweert hij dat hij hier graag is. "Het klopt dat Russen en buitenlanders aan aparte tafels eten, maar dat is al zes jaar zo, en ik zit al zes jaar bij de buitenlanders, ook al heb ik een goed contact met de Russen. Witsel heeft veel geld gekost, maar ik denk niet dat hij zo veel meer verdient dan Denisov, Kerzjakov of Sjirkov. Ik denk niet dat die mannen op financieel vlak veel te klagen hebben." "Nee, want het loopt er vol van. Wij zijn de meest Russische ploeg, en dat is onze sterkte. Je moet vier Russen in de basis hebben per wedstrijd, maar soms hebben wij er zes, zeven of al eens acht. In andere ploegen ligt dat anders. Doorgaans speel ik tegen buitenlandse, vaak zwarte spitsen." "Verre van." "Ik kan dat niet geloven. Je moest eens weten hoeveel fans mij aanklampen voor een handtekening van Hulk of Witsel..." "Hij trekt veel op met de Portugees sprekenden. Zo veel zien we mekaar niet buiten het voetbal. Hij is meer de man van PlayStation, mij interesseert dat niet zo." "Zonder Denisovs verwijzing naar de B-kern hadden we nu op de eerste plaats gestaan (Zenit staat nu derde, nvdr). Ik vind Denisov het hart van de ploeg, onze belangrijkste speler. Da's een pitbull, die lost nooit. Hij loopt veel, recupereert ballen en verdeelt toch het spel. In de maand dat hij weg was, pakten we enkel punten omdat we tegen mindere ploegen speelden, maar in de Champions League heeft dat wel een rol gespeeld." "Anderlecht heeft een unieke kans gemist, maar in normale doen hadden wij met Málaga om de eerste plaats gestreden. Spelen wij op niveau, dan moeten wij twee keer winnen van Milan." "Het frappeerde me dat ze van achteruit zo mooi opbouwden. Met Bram Nuytinck hebben ze wel een goeie aankoop gedaan. Lucas Biglia heeft me ook verrast. Had je me twee jaar geleden gezegd dat die naar een grote competitie wilde, zou ik dat na die twee matchen niet geloofd hebben. Toen vond ik hem te veel breed spelen. Nu vond ik hem rustig aan de bal, goed opbouwend en meer de diepte opzoeken. En dan die nieuwe jongens - Praet, Bruno - chapeau. Ze durven acties te maken. Als dit Anderlecht geen kampioen wordt, zal het alleen aan henzelf liggen." "Dat klopt. Vroeger was er altijd wel iemand geblesseerd: Kompany of Vermaelen. Als ik nu nog zou spelen, zou het eerder als linksback zijn, maar daar staat nu Vertonghen. Terwijl ik bij Zenit iedere week speel." "Ook bij Gent speelde ik altijd. Ik raak niet gewend aan het bankzitten bij de Duivels, maar ik kan daar niets op zeggen: de resultaten zijn goed, ook de spelers op mijn positie doen het goed. Als linksback ben ik niet op mijn best, maar Vertonghen benadrukt ook iedere keer dat het niet goed is voor zijn ontwikkeling, net als Vermaelen. Dat ik me te zeer afgezet zou hebben tegen die linksachterpositie, daar heeft het dus niets mee te maken. "Marc Wilmots heeft me ook een kans gegeven als linksachter, maar toen viel ik geblesseerd uit. In Engeland mocht Vertonghen dan linksback spelen, en hij deed dat goed. Intussen is hij al kapitein als Vermaelen en Kompany geblesseerd zijn. Dat geeft wel aan dat Wilmots voor hem zal kiezen, en centraal voor Vermaelen." "Het is zeker geen voordeel voor mij. Ik denk niet dat iemand namens de bond me al één keer komen scouten is in Rusland. Nooit iemand gezien. Ze gingen komen kijken, uiteindelijk zijn ze niet gekomen." "Eerlijk? Ja! Ben ik daardoor gefrustreerd? Nee. Uiteindelijk ben ik toch verkozen tot beste buitenlander in de Russische competitie, waar toch wat grote namen rondlopen." "Nu kan het niet meer, maar had ik nooit voor België gespeeld, zou ik het wel overwogen hebben, hoor. Ploegmaats en andere Russen hebben me al vaak gezegd dat ze me er graag bij gehad zouden hebben. Centraal in de verdediging liggen er daar wél mogelijkheden." "Nee. Ik vind dat ik nu al voor een topclub speel. En ik denk niet dat de bondscoach zijn sportieve keuze zou aanpassen omdat ik plots bij een andere club terechtkom. Dat zou niet echt geloofwaardig zijn." "Ja, toen klikte het niet tussen de oudere en de jongere spelers. Ik voelde jaloersheid bij de ouderen. Zodra er iets verkeerd liep, werd er zogezegd niet hard genoeg gewerkt. Dat is nu weg. We zijn generatiegenoten en Timmy Simons is op en top prof, die amuseert zich met ons. Hij was het niet die vroeger klaagde. Franstaligen en Vlamingen, dat is geen onderscheid meer. We blijven na het eten langer aan tafel zitten. Als er nog eens iemand te laat komt, krijgt die ostentatief applaus, vroeger ging er dan meteen iemand klagen. Toen ik vroeger hoorde van mijn Kroatische ploegmaat bij Zenit hoe er bij die mannen wijn op tafel kwam en hoe ze samen op stap gingen na een interland, vond ik dat zo ongewoon. Bij ons was dat totaal niet het geval. Nu ga ik met plezier naar de nationale ploeg, ook al speel ik niet altijd." "Ik heb onlangs nog aan Guillaume Gillet gevraagd waar die nu speelt: bij de Luikse vierdeklasser Sprimont. Toen ik die eerste keer aan de aftrap kwam, zat ik nog bij Gent, samen met Grégoire. Wij deden afwisselend de flank, hij had een goeie voorzet. Ik vond dat een goeie speler. Er zijn er zo nog. Ik ben nog gestart met Björn De Coninck, plots was die ook helemaal weg uit het topvoetbal. Ik denk dat hij nu niet meer speelt, hij is schilder of zoiets. Tegen Finland zat het stadion ook niet vol hoor. In die tijd werden wij een beetje aangezien als..." "Zoiets. Toen mocht je nog met tickets gooien en er kwam nog niemand kijken. Niemand klampte me daar toen voor aan." "Maar we hebben meer ervaring en we spelen in grotere competities. Twee jaar geleden zag ik ons nog niet in Servië winnen. We voetballen rustiger, de spelers worden beter. Vroeger was het van: oei, tegen Nederland! Oei, tegen Frankrijk! Je durft ook meer naarmate je meer zelfvertrouwen krijgt. Vroeger speelden we interlands tegen grotere ploegen, nu spelen we tegen spelers met wie we samen trainen. Nu vraagt men me: 'Hoe is het om tegen Samuel Eto'o te mogen spelen?' Zes jaar geleden had ik wel naar hem opgekeken, nu doet het me niets." "Alleen van mezelf, omdat ik weet dat mensen daarnaar vragen. Als je elke keer wisselt, heb je geen truitje meer van jezelf. Van Milan heb ik er een gekregen, ik heb dat aan Karel Geraerts gegeven voor een goed doel." "Bah, als hij achteraf zou zeggen: ik heb nog nooit tegen zo'n goeie verdediger gespeeld als jij, en hij zou écht om mijn truitje vragen, ja dan misschien." (denkt na) "Waarschijnlijk wel. Dick Advocaat zou dat ook gedaan hebben, mocht hij langer gebleven zijn. In het begin pasten we ons te veel aan, zoals thuis tegen Kazachstan, ook al was ik er toen zelf niet bij. Onder RenéVandereycken waren we nog altijd de kleinere Belgen. Toen was de kwaliteit er ook niet zoals nu. De GeorgesLeekens van bij Gent paste zich ook sneller aan de tegenstander aan dan de Leekens bij de nationale ploeg." "Dat kan niet anders. Als je me vraagt of België splitst, denk ik van niet. Heel die toestand rond BartDe Wever wordt zo ge- hypet... Ik vind dat België niet veranderd is in die zes jaar. Ik snap wel niet dat ElioDi Rupo de andere Vlaamse partijen waarmee hij werkt in de voet schiet en de N-VA alleen maar groter maakt. Voor mij moet het land niet opgesplitst worden. Geloof me maar: België bestaat straks nog." "Ik houd me niet bezig met Twitter en zo. Ik vind dat gevaarlijk, ik heb niet de behoefte om overal mijn mening te willen meedelen." DOOR GEERT FOUTRÉ - BEELDEN: KOEN BAUTERS"Het klopt dat Russen en buitenlanders aan aparte tafels eten, maar dat is al zes jaar zo." "Racisten? Je moest eens weten hoeveel van onze fans mij aanklampen voor een handtekening van Hulk of Witsel."