Opdracht volbracht, punt uit ! De hoofden van de Rode Duivels zaten al een tijdje vol met zon, zand en zee. Een balletje trappen op het strand kreeg bij een enkeling misschien nog net een plaatsje in de gedachten, maar wellicht voor de meesten zelfs dat liever niet.
...

Opdracht volbracht, punt uit ! De hoofden van de Rode Duivels zaten al een tijdje vol met zon, zand en zee. Een balletje trappen op het strand kreeg bij een enkeling misschien nog net een plaatsje in de gedachten, maar wellicht voor de meesten zelfs dat liever niet.Helaas, er moest nog gevoetbald worden. Oké, twee keer min of meer tegen Janneke en Mieke, maar wel twee keer een wedstrijd met inzet. Op hun tandvlees brachten de Rode Duivels die twee opdrachten tot een goed einde. De naakte feiten leren dat het Belgisch team inmiddels al een jaar lang geen nederlaag meer leed, de laatste uitschuiver dateert van die onzalige EK-match tegen Turkije. In de partijen tegen Letland en San Marino viel de spelers van bondscoach Robert Waseige trouwens weinig te verwijten. Aan ijver, doorzettingsvermogen en beroepsernst ontbrak het ze telkens niet. In het geval van Marc Wilmots waren die haast aandoenlijk. De kapitein liep rond met een kapotte enkel maar verzaakte zijn plicht op geen enkel moment. Twee keer voorbeeldig professioneel acteerde ook Eric Van Meir. De allure van een Amerikaanse sprinter zal hij gezien zijn leeftijd (33 jaar) nooit vertonen, maar zijn ervaring, positiespel, kopspel en traptechniek compenseren veel en dat volstaat voor Van Meir. En kennelijk volstaat het ook voor Michel Preud'homme: tussen de twee interlands door zette Van Meir zijn handtekening onder een contract met Standard. In de cijfers werd het verschil met San Marino nog redelijk riant uitgedrukt, maar qua niveau was de prestatie amper aanvaardbaar, weet ook Van Meir. "Vooral de eerste helft was verre van briljant. San Marino had in Brussel een rammeling gekregen, we wisten van tevoren dat ze uitgesproken defensief en met veel engagement voor de dag zouden komen. Meteen na die 0-1 was er die ongelooflijke kortsluiting in onze verdediging. Het kan eigenlijk niet dat een hele verdediging zich laat rollen door één aanvaller. San Marino putte uit de gelijkmaker extra krachten. En met hun vedette Andy Selva, een kleine maar getalenteerde, beweeglijke en moeilijk te bespelen spits, maakten ze het ons knap lastig." Daartegenover waren er bij de Belgen te veel haperingen in de balcirculatie en de lange ballen kwamen niet aan. Van Meir : "De wedstrijd is in ons voordeel gekanteld omdat we na de rust veel beter over de vleugels speelden. San Marino had twee muren van vier spelers opgetrokken met daarachter nog een libero. Om die te ontmantelen moesten we veel ruimte maken en ze zo vermoeien. Eens we weer op voorsprong geraakten, volgde de rest vanzelf. Globaal bekeken was het niet goed. Maar de overwinning is binnen, laten we die bladzijde nu maar omdraaien. Aan onze goede wil lag het zeker niet. Dat we tegen Schotland en Kroatië beter zullen moeten voetballen, dat weet een kind." De Schotse bondscoach Craig Brown verklaarde dat hij Kroatië veel meer vreest dan België. "Ik heb dat ook gelezen. Nu, die man liet zich de laatste tijd wel op meer ongelukkige uitspraken betrappen. Zo'n verklaringen kunnen ons alleen maar extra motiveren. Hoewel, eigenlijk houden we ons niet bezig met wat er bij de andere ploegen gebeurt."Maar in de loop van oktober veranderde de sfeer. "De voorzitter maakte een fout door zich in de pers veel te streng over de spelers uit te laten. Hij heeft het recht om dat te denken, maar het diende tot niets om olie op het vuur te gieten terwijl het seizoen amper begonnen was. Op het einde heeft hij de hele boel doen ontploffen na onze thuisnederlaag tegen Moeskroen. De bekeruitschakeling tegen Geel had daar gedeeltelijk mee te maken. Ik weet wel, de voorzitter staat niet op het veld, maar soms kan een wedstrijd toch verloren gaan door de entourage van de ploeg." Lierse was te gulzig volgens Van Meir. "Lierse is het slachtoffer geworden van een te grote financiële honger. Raar, want meestal gaan ze in die club zeer voorzichtig te werk. Nu zat de clubleiding op die transfer van Hans Somers naar Standard te vlassen, en gaf ze in afwachting daarvan al veel geld uit. Uiteindelijk ging die transfer niet door. Dat zorgde voor veel druk. De club wilde koste wat het kost spelers verkopen om de toestand aan te zuiveren. Dat is voor iedereen begrijpelijk, maar de spelersgroep is niet verantwoordelijk voor fouten in de bestuurskamer." Lierse wordt niet meer zoals vroeger door sportieve ambities verteerd. "Met een plaats in de middenmoot zijn ze nu al tevreden. Niet dat ik langs de achterdeur vertrokken ben, maar de manier waarop Lierse zich van mij ontdaan heeft, is me toch niet erg bevallen. Ik wil niet pretentieus overkomen, maar ik vind dat ik meer respect verdiende. Het is natuurlijk ook een gevolg van het veranderde klimaat in de clubs. De relatie tussen club en spelers is verstoord. Eerst dreigden de spelers dat ze hun toevlucht tot de wet van 1978 zouden nemen om hun vertrek te forceren. Maar tegenwoordig doet zich het omgekeerde voor. De clubs verkopen spelers voor ze aan het einde van hun contract zijn. Op die manier krijgen ze geld in de clubkas. De speler die niet in de logica van de club wil stappen, wordt naar de B-kern verwezen." Trabzonspor had ook belangstelling voor Van Meir, maar de transfer ketste af. "Ik heb de ambitie om aan de eindronde van de Wereldbeker in Japan en Korea deel te nemen. Door in Turkije te gaan voetballen, zou ik mezelf buitenspel gezet hebben, want uit het oog is uit het hart. Momenteel stelt Robert Waseige vertrouwen in mij en ik had geen zin om de kans op deelname aan een derde wereldbeker te verknallen. Ik zag het evenmin zitten om me in Turkije te gaan opwinden over achterstallige betalingen. Maar vooral de nationale ploeg gaf de doorslag. Trabzon is Istanbul niet. Het ligt bijna in Rusland. En hoe belangrijk geld ook is - zeker op mijn leeftijd - ik wou vooral niet uit beeld verdwijnen. "Ik heb geen enkele keer met Regi Van Acker, de nieuwe trainer van Lierse, gesproken. Ik wist niet of er in zijn plannen een plaats voor mij was. Toen ik zei dat ik in Lierse wilde blijven omdat ik daar nog een contract van een jaar had lopen, zag ik de ontgoocheling in de ogen van de bestuursleden. Toen wist ik het wel: ze wilden me helemaal niet houden. Een transfer zou ze vijf miljoen frank opbrengen. Geen fortuin maar het gewicht van mijn contract speelt natuurlijk ook mee. Gelukkig is Standard aan mijn deur komen kloppen. Daardoor raakte alles in een stroomversnelling. Die mensen hadden een heel andere discours dan Lierse : Michel Preud'homme maakte me duidelijk dat hij me er per se bij wou. Ik heb voor twee jaar getekend en ik ben tevreden. Met Lierse won ik twee belangrijke trofees maar Standard geeft me de kans om eindelijk eens voor een grote club te spelen. Want Standard, met zijn verleden, zijn stadion, zijn prestige, zijn publiek, de druk die daar is : dat is toch een andere dimensie." Van Meir weet dat hij geen superklassespeler is "Die gedachte heeft me altijd gestimuleerd om keihard te werken. Op 33-jarige leeftijd weet een voetballer wat hij kan en wat niet. Dat is een groot voordeel. Een speler met louter kwaliteiten, dat bestaat niet. Ik heb mijn gebreken, ik ken ze beter dan om het even wie. Maar ik maak wel elk seizoen mijn tien doelpunten. Garanties heb ik niet gekregen. Die wil ik ook niet, dat betekent niets in het moderne voetbal. De beste spelers spelen, de anderen moeten zich maar in de ploeg proberen te knokken. De rest is literatuur." Van de druk heeft hij geen schrik. "Ik denk dat ik bij Standard twee seizoenen tegemoet ga waarin ik me goed zal voelen. Preud'homme wil een ploeg kweken naar het beeld van zijn eigen uitstraling als speler. In dat opzicht doet hij me aan Erik Gerets denken. Ik zeg niet dat hij al de evenknie van Gerets is, daarvoor heeft hij meer tijd nodig. Toch zie ik veel punten van gelijkenis : charisma, inzet, de wil om te winnen. Niet dat ik het door mijn problemen bij Lierse goed heb kunnen volgen, maar hij zette Standard in de tweede helft van het seizoen toch goed op de rails." Noch Van Meir, noch Van Buyten staat bekend als een supersnelle verdediger. Een probleem ? Van Meir : "We zullen wel zien, ik heb er alle vertrouwen in. Met mijn sterke punten kan ik veel compenseren. Twee snelle centrale verdedigers zijn nog geen garantie voor een goede defensie. Je moet over een goede mix beschikken. In luchtduels zullen we alleszins sterk staan. Voor stilstaande fasen moeten ze volgend seizoen bij Standard niet bang zijn, denk ik. Ik ben tevreden omdat ik constateer dat mijn carrière nog altijd in stijgende lijn gaat. Destijds ben ik bij Charleroi weggegaan omdat ik hogere ambities koesterde. Ik heb veel aan Charleroi te danken, het gaf me de kans om door te breken in de eerste klasse. Maar in 1996 wist in Charleroi niemand wat de toekomst zou brengen. Toen nam Lierse contact op. Het had al Stanley Menzo en Filip Haagdoren gekocht, dat leek me te wijzen op een gezonde ambitie en dus ben ik daarnaartoe gegaan. Bij Lierse heb ik dan Erik Gerets ontmoet : een geweldige ervaring." Bij Lierse is Van Meir niet uit vrije wil vertrokken, laat hij aanvoelen. "Ze hebben me in een andere richting geduwd. Ik had bij Lierse kunnen uitbollen, maar ik wou iets anders, een nieuwe uitdaging. En opnieuw is het stap vooruit, Standard is de meest ambitieuze club waarvoor ik in mijn carrière gespeeld heb. Ik voel me extreem gemotiveerd. De afstand vormt ook geen probleem. Ik verhuis weldra naar Grobbendonk, van daar is het negentig kilometer naar Luik. Op 16 juni vertrek ik met mijn vriendin voor een paar dagen naar Cannes. Een weekje aan de Middellandse Zee zal me deugd doen. Over veertien dagen vatten we het seizoen aan met een stage in Aix-les-dans. Daar heb ik nu al zin in. Ik debuteerde pas op 24-jarige leeftijd in de eerste klasse, ik denk dat ik daarom nu nog zo gretig ben. Van mij mogen de trainingen morgen herbeginnen. Ik tel de dagen af."Pierre Bilic