Moe werd hij ervan, Bert van Marwijk, de coach van Feyenoord. Moe van het mediagebeuren rond Shinji Ono, de 22-jarige Japanse middenvelder die in eigen land de status van een ster heeft. Toen Ono vorige zomer naar Feyenoord werd getransfereerd en in de Kuip op de fandag werd ingehaald met een helikopter, volgde in zijn spoor een kolonne Japanse journalisten die met een nooit geziene ijver en zin voor detail alle bewegingen van hun landgenoot vastlegden. Dagelijks werd Van Marwijk meermaals gevraagd wat hij nou van Ono vond, en elk woord werd gretig genoteerd. Bewegingen in de match werden uitvoerig beschreven, een doelpunt op training werd een item in de krant. Veertig of meer Ono-journalisten, het was geen uitzondering in die dagen.
...

Moe werd hij ervan, Bert van Marwijk, de coach van Feyenoord. Moe van het mediagebeuren rond Shinji Ono, de 22-jarige Japanse middenvelder die in eigen land de status van een ster heeft. Toen Ono vorige zomer naar Feyenoord werd getransfereerd en in de Kuip op de fandag werd ingehaald met een helikopter, volgde in zijn spoor een kolonne Japanse journalisten die met een nooit geziene ijver en zin voor detail alle bewegingen van hun landgenoot vastlegden. Dagelijks werd Van Marwijk meermaals gevraagd wat hij nou van Ono vond, en elk woord werd gretig genoteerd. Bewegingen in de match werden uitvoerig beschreven, een doelpunt op training werd een item in de krant. Veertig of meer Ono-journalisten, het was geen uitzondering in die dagen. Zes maanden later is Feyenoord op winterstage op Gran Canaria. De Nederlandse ploeg volgt er PSV op als deelnemer aan het toernooi in Maspalomas, dat dankzij Ono nu ook naambekendheid krijgt in het Verre Oosten, al valt het al bij al nog mee : slechts vier Japanse kranten stuurden een mannetje. Eline Swevels werkt voor de grootste. Oplage : twee miljoen. Een sportkrant, met ook showbizz-nieuws en naar Engels model een Page Three Girl. Ze is getrouwd met een Japanner, spreekt de taal en werd door de krant aangezocht om over het doen en laten van Ono te rapporteren. Zijn Europese goal tegen Freiburg was het voorlopige hoogtepunt. Groot voorpaginanieuws. Ono is big in Japan, ongestoord over straat lopen kan hij er naar verluidt niet. Een ster, nog niet zo groot als die van de in Italië spelende Nakata, maar dan toch in wording. Eigenaar van een schitterende techniek, lichaamsbeweging en baltoets, zo leert ons de openingswedstrijd van het toernooi tegen Kaiserslautern. Door de concurrentie met Jon Dahl Tomasson is hij niet de spelmaker waarvoor hij werd aangekondigd, zodat hij zelden dicht bij de goal komt. Maar zijn slimme steekpasjes zaaien in een matige wedstrijd toch verwarring bij de Duitsers. Van Marwijk laat hem links in de driehoek op het middenveld spelen, centraler dan bij de nationale ploeg, maar een buitenspeler is hij zeker niet, daarvoor mist hij de dribbel. De aanpassing verloopt vlotjes, zegt Shinji Ono, zowel aan het leven in Nederland als aan het voetbal. Het dient gezegd dat Feyenoord ook zijn uiterste best deed om het te laten lukken. Ono kwam over met zijn vriendin, en Feyenoord nam een bureau onder de arm dat hem de hele tijd begeleidde. Het schermde hem ook af van het mediacircus, maar stond toch vooral in voor zijn opvang, ging met hem winkelen, regelde zijn papieren. Ono : "Het is wel moeilijk als je de taal niet kent, maar het voordeel is : als je ergens lang bent, ga je ook de nadelen zien. Dit hier is voor mij allemaal nieuw, zodat ik ook de leuke dingen van het leven zie. Zoals dat ik leuk kan omgaan met spelers uit andere landen."Philippe Troussier, de Franse bondscoach van Japan, raadde Ono aan naar Europa uit te wijken om zijn spel beter te maken. "Ik kan niet echt zeggen dat ik hier of daar al wat beter ben geworden, maar vooral mijn zelfvertrouwen is wel gestegen." In Japan, zo vernemen we, gaat het allemaal een stapje trager en individualistischer toe. Bovendien hoeft hij bij Feyenoord niet meer echt vanaf de kant te spelen. "Op het middenveld heb je meer balcontact en dat vind ik prettiger. En wie weet, mocht Tomasson op het eind van het seizoen vertrekken, dan zit er nog iets anders in. Ik wil best op de nummer tien spelen, denk ook dat ik het kan, maar het is de trainer die beslist. Ik kan alleen mijn uiterste best doen." Of hij iets wil vertellen over zijn familie, zijn leven in Japan ? Het blijkt not done te zijn : Japanse voetballers praten niet over hun leven naast het voetbal. Maar Ono is te beleefd om niks te zeggen. Dus klinkt het : "Ik ben normaal opgevoed, zoals ieder andere jongen. Ging veel voetballen. Mijn ouders werkten in een bedrijf. Gewoon, normale mensen." Welk bedrijf zegt hij niet eens te weten. Maradona was zijn jeugdidool. "Waarom ik hem zo geweldig vind, weet ik niet, maar voetbal was voor mij al heel snel het leukste wat ik kon verzinnen. Dus ben ik gaan voetballen, ook al is baseball bij ons de grootste sport." Dat speelde hij zelf nooit. Zijn carrière tot dusver is indrukwekkend. Ono begon op zijn achtste te voetballen en kon, toen hij afstudeerde aan de High School, voor alle zestien eersteklassers in de J-League een profcontract tekenen. Hij koos voor de Urawa Red Diamonds, dat was december 1997. Als een komeet schoot hij vervolgens door het jaar 1998. Op 1 maart debuteerde hij als profspeler, op 1 april was hij al A-international tegen Korea, op het WK in Frankrijk zat hij in de selectie en viel hij in tegen Jamaïca, op het einde van dat jaar kreeg hij de titel van beste rookie en werd hij verkozen in het beste elftal van het jaar. In april 1999 leidde hij als aanvoerder van het jeugdelftal zijn ploeg in Nigeria naar zilver. Ook daar kreeg Ono een plaatsje in het dream-team van het toernooi. Het verklaart allemaal mee de enorme media-aandacht. "Ik vind het wel prettig om te proberen aan de verwachtingen te beantwoorden," zegt Ono, "maar ik vind mezelf heus niet zo'n grote ster. Wat de anderen van mij denken, staat hen vrij." Dat elke stap van hem van nabij wordt gevolgd, vindt hij wat overdreven. Tot Eline, die tolkt : "Ik word hardstikke doodmoe van jullie. Neen, dat meen ik niet. Het geeft wel aan hoe belangrijk dat WK straks wordt." Japanners zouden meer houden van de spelers dan van het voetbal zelf. Ono grijnst : "Wat anderen denken of voelen, daar laat ik me niet over uit, maar persoonlijk hou ik meer van voetballen dan van voetballers."Shinji Ono kreeg al zijn deel van de ellende, met onder meer een blessure aan de linkerknie. Zijn deelname aan de Olympische Spelen in Sydney gingen erdoor de mist in. "Ik was maar drie maanden echt out, maar het duurde bijna twee jaar voor ik terug op niveau was."De eerste Europese club die zich voor hem meldde, was Borussia Dortmund. Omdat het fysieke voetbal hem na die blessure wat afschrikte, koos hij voor Nederland. "Ik vermoedde dat het verzorgdere voetbal me beter zou liggen. Ik ben zoals alle Japanners vrij klein ( 1m75, ndvr), in de duels heb ik me aanvankelijk toch moeten weren. Taktisch pikte ik het allemaal vrij snel op." Dit moet hét jaar van Japan worden. Op het WK '98 in Frankrijk verloor het nog drie keer, maar dat was een eerste stap. Ono : "We waren nog niet lang genoeg in Europa om als voetballers te evolueren, maar als ervaring was het goed. We deden behoorlijk mee, maar scoorden moeilijk. Dat laatste lukt nu beter. Individueel zijn we allemaal verbeterd, als ploeg ook. Alleen is de vraag of dat straks allemaal zal leiden tot resultaten." Want dat zag hij toch ook al op tv : een Europacupwedstrijd is andere koek dan de Eredivisie en een WK anders dan winnen in de Kirin Cup van Joegoslavië of de finale van de Confederations Cup verliezen met 1-0 van wereldkampioen Frankrijk. Zijn groepswedstrijden won Japan toen van Kameroen en Canada en het speelden gelijk tegen Brazilië. In de halve finale won het vervolgens verrassend van Australië (1-0). Ono : "Het helpt, denk ik, dat er nu wat meer jongens in Europa spelen. We hebben een vrij degelijk team : atletisch, snel, technisch goed. Maar het blijft een vraagteken wat dat straks gaat opleveren." Japan opent zijn WK tegen België in het eigen stadion. "Vind ik best leuk, direct voor eigen publiek", zegt Ono. "Het kan een goeie wedstrijd worden, maar voor ons zeker een heel zware klus. Het publiek zal achter ons staan, ons misschien opjutten; ik besef dat het een tweesnijdend zwaard is. Maar we hebben genoeg zelfvertrouwen om daarmee om te gaan. Het enige wat wij missen, is competitie. Rusland, België, Tunesië : allemaal hebben ze er in de voorrondes moeten voor knokken om er te komen. Dat zal in hun voordeel spelen. Wij hebben dan weer de steun van het publiek en de individuele ambitie." Veel Japanse internationals, zegt Ono, dromen van een carrière in Europa. Een goed WK zou hen een eind op weg kunnen zetten. Want na het eerste succes is de eigen J-League op de terugweg. Minder volk, minder sponsors, minder sterren. "Voor ons volk is het fantastisch, al die spelers die ze alleen van tv kennen, komen nu naar Japan. Voetbal zal even heel populair zijn, maar of het een vervolg krijgt, valt af te wachten."door Peter T'Kint