Hij loopt er dezer dagen opnieuw goedgezind bij, Felipe Gedoz (22), de speelse Braziliaan van Club Brugge. Twee handen op één buik met José Izquierdo, zijn Colombiaanse maatje. Oké, de enkel - een blessure opgelopen tijdens het trainingskamp - doet nog een beetje vervelend, maar de overbelasting van de buikspieren is weg. Die hield hem ruim zes maanden van de velden. Gedoz: 'Laat ons hopen dat dit een blessurevrij jaar wordt. Dat mag wel eens, want ik heb nu gemerkt wat het met iemand doet, lang niet kunnen spelen.' (lacht)
...

Hij loopt er dezer dagen opnieuw goedgezind bij, Felipe Gedoz (22), de speelse Braziliaan van Club Brugge. Twee handen op één buik met José Izquierdo, zijn Colombiaanse maatje. Oké, de enkel - een blessure opgelopen tijdens het trainingskamp - doet nog een beetje vervelend, maar de overbelasting van de buikspieren is weg. Die hield hem ruim zes maanden van de velden. Gedoz: 'Laat ons hopen dat dit een blessurevrij jaar wordt. Dat mag wel eens, want ik heb nu gemerkt wat het met iemand doet, lang niet kunnen spelen.' (lacht) FELIPE GEDOZ: 'Oscar (Duarte, nvdr) heeft er ook mee gesukkeld. Hij zei nog, één maand voor het echt pijn begon te doen: 'Voel je wat? Stop! Stop direct!' Maar je wilt dat niet, ik wilde spelen. Vroeger Rafa, Tom, Brandon. Ik heb het nog tegen José gezegd: als je drie maanden langs de kant moet blijven om een operatie te vermijden, doe het! Verzin niks om nog te blijven spelen, want het komt toch terug in je gezicht. Zoals bij mij. Ik denk dat ik het ritme niet aankon. Te veel wedstrijden, vliegtuigreizen met de olympische ploeg. Het probleem was ook dat ik zo graag op dat veld wilde staan. Toen ik me aan de enkel blesseerde, zei ik nog: kom, we doen verder. 'Ben je gek?', antwoordde de dokter. Rust. Alleen voetballers weten hoe erg het is plots niet meer te kunnen spelen. Het is het enige in mijn leven.' GEDOZ: 'Uiteraard. Ik wilde spelen, moe of niet, pijn of niet. Het is moeilijk om zelf tegen de trainer te gaan zeggen: sorry, ik ga eruit. Je wilt niet van dat veld. Het is als een kind dat zijn speelgoed afgepakt ziet. Het begint met een detail, een klein letsel, maar dat wordt steeds erger. Ik kwam slechtgezind naar de club, omdat ik wist dat me weer een dag in de fitness te wachten stond. Niet naar buiten kunnen maakte me triest. (lacht) Het was ook zo'n rare blessure. Twee dagen voor de operatie - wellicht van de zenuwen - voelde ik plots niks meer, voelde ik me super. Zelfs thuis, ik kon rennen. Ik riep tegen de familie: kijk, kijk, wat ik kan. Ontkenning... Maar soms was zelfs slapen de hel, dat moest dan zittend, vanwege de pijn. Er waren dagen dat de pijn geen moment verdween, niet zittend, niet staand. Ik nam pillen, kreeg inspuitingen. Ik trok zelfs naar Bologna voor de mening van de beste arts in deze materie. Hij zei dat een behandeling van één maand zou volstaan om van de problemen af te raken. Op de club zei de trainer: volgens mij is een operatie wél nodig. Ik zeg dit om je te helpen voor de rest van je carrière. Thuis hebben we die meningen naast elkaar gelegd. Misschien had die Italiaanse dokter gelijk, maar welke garantie had ik dat ik niet zou hervallen? Uiteindelijk hebben we besloten te opereren.' GEDOZ: 'Iemand van 21 die nog niks had meegemaakt... Ik sliep er niet van. Ik heb de anesthesist die me in slaap deed vastgegrepen.' (lacht) GEDOZ (knikt):'Mijn eerste vraag aan de dokter was: kan ik reizen? Hij antwoordde: 'Neen!' Gelukkig was de familie overgekomen en konden we samen hier ook wat vakantie nemen. Uiteindelijk kon ik nog twee weken terug naar huis.' GEDOZ: 'Ja. Met inspuitingen, een pak! Tegen Besiktas ben ik thuis ingevallen na de rust en ging het uitstekend. Ginder viel ik ook in, viel het ook mee, maar de scheidsrechter had amper afgefloten of ik kreeg ontzettend veel pijn. Maar toen we in Brussel de eerste training voor de bekerfinale afwerkten, ging het wéér uitstekend. Er was zelfs nog even discussie of ze me zouden opstellen bij de start of niet. In de finale kwam ik erin, maar vervolgens kon ik amper bewegen. Zo op en af ging het.' GEDOZ: 'Toen ik hier aankwam, was alles anders. Nieuwe lucht, spelers die me niet kenden, tegenstanders die je kon verrassen. Tactisch was er weinig nieuws, we speelden ongeveer hetzelfde systeem als ik in Uruguay gewoon was. De trainer gaf me veel vertrouwen, hij zette me in de ploeg, zei wat ik moest doen en liet me spelen. Niemand die dat verwachtte, ik nog het minste. Het waren vijf mooie maanden, de beste uit mijn voetbalcarrière, samen met het laatste jaar in Uruguay, toen ik de revelatie van de Copa Libertadores was. Dat niveau trok ik hier door.' GEDOZ: 'In Uruguay speelde ik centraal, maar wat ik het liefste doe, is voetballen vanaf de linkerflank om vervolgens alle opties open te hebben.' GEDOZ: 'Claro. Duidelijk. Hij is ook veel sneller dan ik. Ik heb mijn techniek, hij zijn snelheid en diepgang. Ik ben een man van de voorbereiding, van de pass.' GEDOZ: 'Claro!' GEDOZ: 'Ik geraak snel verhit op het veld. Als iets niet lukt - een actie, een dribbel, een pass - dan explodeer ik in mezelf, borrelt woede naar boven. Zo ben ik. Hier levert dat geregeld een kaart op. In Uruguay indertijd zelden.' GEDOZ: 'Dat ook, ja. Ik praat veel op het veld.' GEDOZ: 'Neen, vorig jaar was het ook al zo, het is eerder mijn karakter dan wat anders.' GEDOZ: 'Neen, waarom? Om die kaarten te vermijden? Neen. Ik ben wie ik ben.' GEDOZ: 'Sterk thuis, wat onregelmatiger buitenshuis, waar we punten verloren door eigen schuld. Door zélf de fouten te maken. Veel kansen krijgen en niet afwerken.' GEDOZ: 'Ik weet niet of we daar de oorzaak moeten zoeken. Een ploeg bestaat niet uit drie, vier spelers. Als ik er niet ben, of José is er niet, kan een ander wel hetzelfde brengen als wij. Ik zie daar weinig verschil. Misschien zal het voetbal wat anders zijn als wij op het veld staan, maar wie de trainer opstelt heeft altijd de kwaliteiten om voor Club Brugge te spelen. Daar zie ik het probleem niet.' GEDOZ: 'Ja. Dat is het grote probleem voor de ploeg die bovenin staat. Wij vorig seizoen, Gent nu. Ik heb er geen moeite mee om te zeggen dat Gent nu de beste is. Vorig jaar praatte iedereen over Brugge: bekerwinst, eerste plaats, kwartfinale in de Europa League. Nu praat iedereen over Gent en dat verdienen ze. Maar dat garandeert niks.' GEDOZ: '... is er weinig verschil tussen Gent en Club. Als je de competitie op voetbalvlak analyseert, is Gent favoriet, net zoals wij vorig seizoen. Dat is de realiteit van vandaag, wij moeten niet het tegenovergestelde zeggen. Maar wie dat morgen is, weet niemand. Niemand kan voorspellen hoe die tien wedstrijden verlopen.' GEDOZ: 'Om eerlijk te zijn: we gaan hem hard missen. Hij was de man die de bal in het middenveld opeiste en de ploeg stuurde. Het spel bepaalde. Hans Vanaken doet dat ook, zeer goed, maar Víctor dacht snel, zag het snel. Nog voor de bal hem bereikte, wist hij al wat hij zou doen. Nu is het aan Hans om dat te doen, laat ons hopen dat het lukt.' GEDOZ: 'We verstonden elkaar goed. Zonder woorden. Niet alleen vanwege de taal, maar ook omdat het iemand was die je aan het lachen maakte. Maar zo is het voetbal. Víctor vertrok, Tom is vertrokken. Tom was ook een schitterende vent in de kleedkamer, die je voortdurend deed lachen. Het geld dat hij daar aangeboden kreeg, kon hij onmogelijk afwijzen. Víctor evenmin. En als ze mij morgen een fantastische som aanbieden, ben ik ook weg. En dan mag het zelfs Azerbeidzjan zijn.' GEDOZ: 'Voor het geld zou ik dat toch overwegen. Ik moet niet alleen aan mij denken, maar aan de hele familie.' GEDOZ: 'Als die over tien jaar voorbij is, wat doe ik dan? Je weet nooit wat de dag van morgen brengt. Je kunt een plan hebben en zeggen: die ploeg biedt me zo veel, maar dat past nu niet, ik wijs ze af. Maar ondertussen gaat het leven door. Komt er over twee, drie jaar nog een kans? Ik heb de neiging om te zeggen dat ik nog maar 21 ben en tijd zat heb, maar ik ben er al 22! Een carrière is kort. Uiteraard ga ik nu nog niet naar een land waar ik uit beeld verdwijn, maar je moet toch uitkijken naar wat goed is voor mij én voor de club. En als de familie me steunt...' GEDOZ: 'Niet dat ik weet.' GEDOZ: 'We zien wel, ik ben daar niet mee bezig. Zij weten wat ze doen, mijn zaakwaarnemers ook. Ik moet alleen denken aan Club en aan goed spelen. En als ik vertrek, zal het zijn omdat iedereen er beter van wordt, niet omdat ik weg wil.' GEDOZ: 'Goed. Niks te klagen. Ik hou van de rust, mijn familie is hier graag. In Zuid-Amerika moet je toch altijd wat uitkijken als je ergens heen gaat, hier is het veel veiliger. Wat me minder ligt en me slecht doet voelen, is de taal. Ik ben hier nu al een jaar, maar Nederlands... Ik zal het nooit spreken. Het is toch niet hetzelfde als wanneer ik een jaar in Italië of Spanje zou leven. Ik zou er meer begrijpen. Als je dan geblesseerd bent en de hele dag in je huis opgesloten zit, dan moet je echt heel sterk zijn.' GEDOZ: 'Alleen leven is voor mij nooit een probleem geweest, dat ben ik inderdaad al jaren gewoon. Mijn mama weende indertijd toen ik wegging, maar ik joeg mijn doel na, mijn toekomst. Alleen leven schrikte me niet af. Het enige probleem is die taal.' GEDOZ: 'Ja. Ik ben niet gek, ik ga hier niet alleen leven. Als er geen vriend of vriendin op bezoek is, komt er wel familie. (lacht) Als je alleen bent, moet je alles zelf doen. Als je bezoek hebt en je komt thuis, is je bed opgemaakt, je huis aan de kant. (lacht nog harder) En als er niemand is, is er nog de hond. Max. José heeft er ook eentje. Lucho.' GEDOZ: 'Te groot. Een paard! Veel te groot voor een appartement. Die zou mij voorttrekken in plaats van ik hem. De hond die ik nu heb, is veel kleiner.' DOOR PETER T'KINT - FOTO'S KOEN BAUTERS'In Zuid-Amerika moet je altijd uitkijken als je ergens heen gaat, hier is het veel veiliger.' - FELIPE GEDOZ