Traag, heel traag, komt Xavier Malisse de trap naar de Players Lounge op. Hand in hand met Kathy, zijn nieuwe - Belgische - vriendin. Ze zal tijdens het gesprek niet van zijn zijde wijken. Sereniteit is wat Malisse uitstraalt. Sinds enige weken is hij weer de beste Belg op de ATP-ranking. Zijn antwoorden klinken eerlijk, hij maakt nergens bochten.
...

Traag, heel traag, komt Xavier Malisse de trap naar de Players Lounge op. Hand in hand met Kathy, zijn nieuwe - Belgische - vriendin. Ze zal tijdens het gesprek niet van zijn zijde wijken. Sereniteit is wat Malisse uitstraalt. Sinds enige weken is hij weer de beste Belg op de ATP-ranking. Zijn antwoorden klinken eerlijk, hij maakt nergens bochten. Bij IMG, je managementsbureau, denken ze dat je niet tevreden bent over het imago dat je in België hebt. Klopt dat ?Xavier Malisse : Ik ben daar niet echt meer mee bezig. Een paar jaar geleden was ik enorm bekommerd om wat de mensen van me dachten. Nu probeer ik me daarvan los te koppelen. Ik weet dat de meeste mensen geloven dat ik voortdurend op zwier ga en de ene stommiteit na de andere uitsteek. Soms kan ik me daar kwaad over maken, omdat het een verkeerd beeld is. Maar tegenwoordig laat me dat veeleer onverschillig. Ik weet hoe ik leef, ik ken mijn leven. Wat anderen daarover denken, heeft niet veel belang. Ik voel me momenteel gelukkig, ik ga dat goede gevoel niet verzuren door te pogen te achterhalen wat sommige leden van de Belgische tennisfederatie van me denken. Ik heb wel andere dingen te doen. Toch ben je bij het publiek, bij je eigen supporters zelfs, op veel onbegrip gebotst.Sommige fans hebben zich vragen gesteld, dat is zeker. En dat is logisch ook. Ze lazen artikels waarin stond dat ik elke nacht ging stappen. Die verhalen keerden zo vaak terug, dat ze ze op de duur begonnen te geloven. Dat is menselijk. Bovendien, ik zat in de Verenigde Staten, dus kon ik me niet verdedigen.Je gaf ook niet de indruk dat je je wilde verdedigen. Je weigerde stelselmatig interviews.Het is waar, ik heb geprobeerd me te isoleren. Voor een deel omdat sommige Belgische journalisten niet aarzelden om B te schrijven, terwijl ik A had gezegd. En voor een ander deel omdat ik me niet zo goed in mijn vel voelde. Daarom gaf ik er de voorkeur aan om de dingen op hun beloop te laten en te wachten tot het rustiger werd.Maar ving je ook in de Verenigde Staten echo's op van wat er in België over je verteld werd ?Een beetje wel. Soms beantwoordde ik de telefoon niet, ik liet hem maar rinkelen. Ik veranderde ook constant van telefoonnummer. In het begin was het werkelijk moeilijk. Daarna heb ik stilaan geprobeerd me weer aan het werk te zetten.En hoe zit je nu in je vel ?Ik ben kalm nu. Ik ben veel kalmer dan vroeger geworden. Ik weet dat ik fouten gemaakt heb. Maar dat is nu gedaan, en het zal me niet meer overkomen.Over welke fouten heb je het ? Want daar kan iedereen zich van alles bij voorstellen.Professionele fouten. Uitgaan de avond voor een wedstrijd. Op de court komen zonder rackets. Me fysiek niet goed voorbereiden.Dat zijn fouten, maar dat zijn geen stommiteiten. In België dachten we dat je aan drugs of aan alcohol zat.Nee, dat heb ik nooit gedaan. Nooit. Wanneer ik ging stappen, dronk ik me nooit lazarus. Dat bedoel ik niet met stommiteiten. Ik heb me op een onprofessionele manier gedragen, op en naast de court. En in mijn privéleven heb ik een aantal verkeerde beslissingen genomen. Tegenwoordig doe ik er alles aan om mijn topniveau te bereiken.Zijn er momenten geweest dat je vreesde dat je niet meer zou kunnen reageren, dat je definitief in het zwarte gat zou verdwijnen ?Ja, dergelijke momenten zijn er geweest. Vorig jaar ging alles heel erg slecht. Maar ik heb kunnen reageren. Dat is nu negen, tien maanden geleden. Ik heb me kunnen herpakken. Ik maakte de balans op : ik besefte dat ik ongelooflijk ongelukkig was en dat het zo niet verder kon.Had je de indruk dat iedereen je liet vallen ?Ja, die indruk had ik wel, maar dat vond ik een goede zaak. Want, als iedereen me van dichtbij was blijven volgen, had ik meteen ook het recht op nederlagen verloren. De druk zou te groot geweest zijn. Terwijl ik nu helemaal op mezelf aangewezen was en op mijn eentje mijn comeback kon beheren. Ik kon zelf de challengertoernooien kiezen die ik zou spelen. Er was toch bijna geen belangstelling voor mijn prestaties meer. Vanaf het moment dat ik weer challengertoernooien ging spelen, wist ik dat het in de goede richting ging. Dat was in oktober 2000.Heeft IMG je in de steek gelaten ?Ja en neen. Ja, want vanzelfsprekend werden ze het moe dat ik telkens verkeerde beslissingen nam. Langs de andere kant is mijn manager me altijd blijven steunen. Het komt erop neer dat ze geen wildcards meer voor me wilden zoeken, omdat ik me onvoldoende professioneel toonde om dat te verdienen. Dat kon ik hen ook niet kwalijk nemen. In 2000 was ik gewoon geen cent waard.Nu sta je op de 34ste plaats. Ongetwijfeld duiken er mensen op die beweren dat ze altijd in jou zijn blijven geloven.Inderdaad. Er zijn mensen die naar mijn ouders bellen; mensen van wie ik nog nooit in mijn leven gehoord heb. Maar ik ben nu rijper dan vroeger geworden. Ik denk dat ik bekwaam ben om te onderscheiden wie mijn echte vrienden zijn.Is die lijdensweg van zestien maanden ergens goed voor geweest ?Oh, absoluut. Ik heb veel geleerd. 2000 was echt een zwart jaar. Ik was niets meer waard. Minder dan niets, eigenlijk.Had je niet sneller moeten reageren ?Ik kon niet. Ik zat gevangen in een vicieuze cirkel. Ik was niet bij machte om te reageren. Ik was net een zombie. Ik liet me leven, ik liet alles maar gebeuren zonder te beseffen wie ik was, waar ik was en wat ik wilde. Altijd was ik alleen, altijd nam ik de verkeerde beslissingen. Ik lag in ruzie met mijn ouders, met mijn broer. Ik was een ander mens geworden. Na drie of vier maanden begreep ik al dat het verkeerd liep, en toch heeft het nog tien maanden geduurd voor ik kon terugvechten. Ik heb zes maanden geleefd zonder dat ik me ergens bewust van was. Als een zombie, zo kan ik dat jaar nog het beste samenvatten.Je spreekt nu over de periode dat je samen was met Jennifer Capriati. Sinds je met haar brak, stijgt je tennisniveau. Is dat toevallig of heeft het een met het ander te maken ?Dat oorzakelijk verband bestaat beslist. Dat is normaal. We trainden voortdurend samen. Dat was goed voor haar, maar slecht voor mij. Als ik bij haar was, was ik als een hond. Alles wat ik deed was voor haar, het was nooit voor mij.Ze heeft je gebruikt ?Zonder twijfel. Ze heeft me ongelooflijk gebruikt. In het begin heb ik daar niet op gereageerd omdat... wel, precies omdat het nog het begin was. Maar na enkele maanden werd ik gewaar dat dit onmogelijk zo voort kon gaan. Eigenlijk had ze me moeten betalen voor alles wat ik voor haar gedaan heb. Als relatie was het niet vol te houden. Zowel op de court als daarbuiten waande zij zich de baas. Ik was echt niet gelukkig met haar.Toch geraakte je moeilijk van haar los.Dat is waar. Ik zat in een diep zwart gat en ik luisterde naar niemand. Mijn ouders en mijn broer probeerden me te waarschuwen maar ik wilde zelfs niet horen wat ze me te zeggen hadden.Hoe is de kentering er gekomen ? Wat is er gebeurd dat je je herpakte ?We waren samen sinds februari. Eind maart al werd ik gewaar dat het klote was. Maar ik voelde me zo slecht dat ik al die tijd bij haar gebleven ben. Het duurde maanden voor ik erin slaagde mijn evenwicht te hervinden. In december 2000 heb ik het uitgemaakt.Sinds je tennist stapel je de conflicten op. Waar komt dat rebels karakter vandaan ?Ik weet het echt niet. Mijn karakter is altijd zo geweest. Op puur tennisvlak heb ik altijd gedacht dat ik nooit zou verliezen. Ik vond dat ik altijd en overal de beste moest zijn. Dat is natuurlijk volslagen idioot.Heeft het feit dat je België verliet, in de Verenigde Staten bij Bollettieri ging werken en een vet contract bij Adidas kon tekenen, je van de realiteit losgekoppeld ?Ik denk het niet. Ik weet dat ik een goed contract had, maar ik heb me nooit een ster gevoeld.Dat is wel het imago dat je hebt in België.Ja, maar in België vinden ze al dat je de allures van een vedette hebt zodra je een zonnebril draagt. In de Verenigde Staten dragen de mensen een zonnebril omdat de zon schijnt ( lacht). Ik voel me helemaal geen vedette. Ik ben een mens zoals alle andere mensen. Maar wel een mens met een onbetwistbaar charisma.Misschien is dat zo, maar ik wil beide voeten op de grond houden en altijd dezelfde persoon blijven, ook als ik veel toernooien win.En veel geld verdient ?Ik weet dat je geld nodig hebt, maar ik heb ervaren dat geld niet gelukkig maakt.Christophe Rochus verklaarde niet veel meer dan een jaar geleden dat het zijn ambitie was twintig miljoen frank per jaar te verdienen. Vind je dat een shockerende uitspraak ?Nee. Dat is zijn mening en ik respecteer die. Maar als je tennis speelt, houdt dat niet op op het moment dat je twintig miljoen verdiend hebt. Natuurlijk speel je onder meer voor het geld, maar ook vanwege het plezier dat tennis je verschaft.Hou jij je bezig met het geld dat je verdient ?Nee, dat doet IMG voor mij. Ik heb een bankrekening in de Verenigde Staten en een in België, en ik weet welke bedragen daar op staan. Maar ik ben niet geobsedeerd door prize-money. Soms denk je eens aan de cheque die er op het spel staat, maar dat overkomt me toch heel zelden. Je komt uit een heel gewone familie : niet rijk en niet arm. Is het voor jou en je familie dan niet moeilijk om om te gaan met de gedachte dat je miljonair in dollars zou kunnen worden ?Daar hebben we het niet zo dikwijls over, daarmee houden we ons in de familie niet bezig. Dat heeft tussen mijn ouders, mezelf en mijn broer nog nooit tot conflicten geleid.En waar gaat jouw leven nu naartoe ?Het leven dat ik momenteel leid, vind ik redelijk goed gevuld. Ik leer nog elke dag bij, maar ik weet dat ik in de goede richting evolueer. In vergelijking met vorig jaar is alles veranderd. Ik zal niet meer verkondigen dat ik onderweg ben naar de toptien van de wereld. Ik neem de toernooien zoals ze komen. Ik ben ervan overtuigd : als ik goed speel en me goed amuseer, dan haal ik de top wel.Geeft het voldoening om de beste Belg te zijn ?Dat geeft zeker voldoening, maar mocht Olivier Rochus als vijftigste geklasseerd staan en ik vijf plaatsen achter hem, dan zou ik ook tevreden zijn. Maar akkoord, het geeft een goed gevoel om als beste Belg genoteerd te zijn. Heb je het als een revanche ervaren toen je eerste Belg werd ? Een wraak tegenover al die mensen die niet meer geloofden dat je zo ver zou geraken ?Nee, als een revanche heb ik het nooit aangevoeld. Maar ik ben er heel tevreden over. Precies omdat de meeste mensen me al afgeschreven hadden. Men vergeet een beetje vlug dat ik nog altijd maar twintig jaar ben. Ik heb nog tijd.In 1998 won je bijna van Pete Sampras. Achteraf bekeken was het misschien negatief dat je toen al zo in de belangstelling verscheen.Het was een goede ervaring. Maar je hebt gelijk. Achteraf zwaaiden ze van alle kanten met contracten en wildcards naar me. Na die match dacht iedereen dat ik niet meer kon verliezen tegen een speler van een lager niveau. Ik heb enorm genoten van die match. Ik vind het alleen jammer dat ze nu nog altijd aan die wedstrijd refereren. Want ondertussen zijn er drie seizoen verstreken en heb ik tal van andere dingen meegemaakt. Zowel goede als slechte dingen.Waar liggen de "finest moments" voor een tennisser ?Het zaligste moment is wanneer je in de Daviscup een beslissende wedstrijd kunt winnen. De match tegen Federer in de Daviscup tegen Zwitserland is voor mij het mooiste moment uit mijn carrière. Raar dat je dat zegt. De meeste mensen geloven net dat je - om het zacht uit te drukken - niet zo hoog oploopt met België.Het is niet omdat ik in de Verenigde Staten woon, dat ik me niet gedeeltelijk Belg zou voelen. Binnenkort ga ik trouwens mijn tijd verdelen tussen Florida en Kampenhout, waar ik met Kathy ga samenwonen.Kan je nog genieten van het leven in het tenniscircuit ?Pfff, ik hou niet zo van de show die er rond de spelers gemaakt wordt. Toen ik zestien, zeventien jaar was, vond ik dat allemaal geweldig. Toen kwam ik pas kijken, natuurlijk. Tegenwoordig irriteert het me. Daarom ben ik ook altijd zo vlug mogelijk weg.Zijn het de media die je irriteren ?Nee, tenzij ze de waarheid niet schrijven en ze zich systematisch negatief opstellen. En er zijn ook journalisten die dicht bij de federatie staan en geen begrip opbrengen voor de situatie van de spelers.door Bernard Ashed