Eendracht Aalst heeft de competitie schitterend ingezet. In korte tijd kneedde Manu Ferrera van een bonte verzameling nobody's een hecht collectief. Vooral de metamorfose die Patrick Dimbala (19) onderging, sloeg de buitenwereld met verbazing. Hemzelf verrast het niet, want de Belgisch-Congolese aanvaller is sterk overtuigd van zijn kunnen. Nu zijn studies boekhouden achter de rug liggen, kan hij zich volop op het voetbal concentreren. Vorige dinsdag liet hij zijn contract met drie seizoenen openbreken.
...

Eendracht Aalst heeft de competitie schitterend ingezet. In korte tijd kneedde Manu Ferrera van een bonte verzameling nobody's een hecht collectief. Vooral de metamorfose die Patrick Dimbala (19) onderging, sloeg de buitenwereld met verbazing. Hemzelf verrast het niet, want de Belgisch-Congolese aanvaller is sterk overtuigd van zijn kunnen. Nu zijn studies boekhouden achter de rug liggen, kan hij zich volop op het voetbal concentreren. Vorige dinsdag liet hij zijn contract met drie seizoenen openbreken. Patrick Dimbala : "Over het verleden wil ik het eigenlijk niet te veel meer hebben. Ik kijk liever vooruit. ( Lange stilte) Ik ben afkomstig van Kinshasa, maar herinner me nog weinig van mijn jeugdjaren. Mijn land verkeerde in een burgeroorlog, wat het leven niet altijd even aantrekkelijk maakte. Op mijn vijfde of zesde heb ik mijn vader in de oorlog verloren. Een harde klap voor mijn familie, maar door mijn leeftijd besefte ik er de draagwijdte niet van. Natuurlijk ben ik verdrietig, omdat ik weinig herinneringen aan hem overhoud. Maar iedereen vertelt me dat ik heel goed op hem gelijk, en daar ben ik best fier op. "Eigenlijk ben ik een straatvoetballer. Wij speelden constant met de vrienden buiten. Het plezier stond voorop. We speelden ook niet met een bal, mais avec des petits trucs qu'on fabriquait. Daar heb ik mijn winnaarsmentaliteit gekweekt. In onze wijk voetbalden we constant tegen oudere jongens. Het kwam er op aan je mannetje te staan. Als je een van de ouderen te grazen nam met een bruggetje, moest je opletten voor de reacties. Toch deed ik niet liever ( gniffelt). Dat zijn herinneringen voor het leven. "Het is pas sinds ik naar België verhuisde, dat ik ben beginnen nadenken over een loopbaan als profvoetballer. In eerste instantie door Yves Essende, die mijn schoonbroer is en naar wie ik altijd enorm heb opgekeken. Ik wou zijn voorbeeld volgen, maar mijn idool is en blijft Romario. J'adore son style de jeu. Ondanks zijn kleine gestalte is hij door zijn snelheid en onvoorspelbare lichaamsbewegingen vaak ongrijpbaar voor de tegenstander. Bovendien beschikt hij over een ongelofelijke techniek en een groot scorend vermogen." "Eigenlijk viel het afscheid van mijn vrienden niet zo zwaar. We moesten ginder absoluut weg. Hier kwam ik op mijn elfde in een totaal andere wereld terecht. We spraken alleen Frans, maar werden perfect opgevangen. Ik was zodanig gefascineerd door het voetbal, dat ik na twee weken alle trainingen van Asse volgde. Het terrein bevond zich op vijf minuten wandelen van ons thuis. Eric Vanderwilt overhaalde me om een aansluitingskaart te tekenen. Mijn moeder wist van niks, maar ze liet me de vrije keuze. "Het voetbal was een ideale uitlaatklep. Hoewel ik geen woord Nederlands begreep, vlotte het al snel op het veld. C'était l'ambiance familiale. We beschikten over een uitstekende miniemenlichting en speelden de concurrentie op een hoopje. Het eerste seizoen verloren we geen enkele wedstrijd en werden we zelfs Belgisch kampioen. Wonnen we bijvoorbeeld met 10-0, dan scoorde ik zesmaal. Het ging vaak zo gemakkelijk dat ik soms als libero speelde. L'amusement, tu sais. Toen ik weer eens een bruggetje maakte, werd de trainer bijna gek ( lacht). "Op mijn veertiende deed Eendracht Aalst me een aanbieding. Normaal was ik tweedejaarsscholier, maar bij Asse zou ik mogen meetrainen met de eerste ploeg. Ik koos voor Aalst, omdat ze meer ambitie hadden en ikzelf als voetballer nog vooruitgang wilde boeken. Ik kwam in contact met Rudy Denijs. Un coach, mais aussi un grand ami. Un chic type. We werden meteen kampioen van België. Niet te geloven. We wonnen met 0-5 op Anderlecht en speelden 2-2 gelijk op Club Brugge. Een uitzonderlijke generatie voetballers, met Kristof Kestens, Tim Aelbrecht, Karel Verhulst en Kevin Franck. "De doorstroming naar de eerste ploeg volgde onder Barry Hulshoff. Een goede trainer, die wist dat bij mij de school altijd voorrang genoot. Mijn moeder hechtte veel waarde aan een diploma. Dat was mijn prioriteit. Na mijn eerste trainingsweek moest ik mee naar Sint-Truiden. Een droom die werkelijkheid werd. De bekroning volgde met een basisplaats tegen Anderlecht. Toen ik scoorde, was dat een fantastisch, onbeschrijflijk gevoel. "Vorig seizoen moest de bevestiging volgen, maar de combinatie met school woog te zwaar. Wim De Coninck gaf de voorkeur aan Gunter Thiebaut, die alle trainingen meemaakte. Ik verwijt hem dat zeker niet, want hij deed een goed woord voor mij bij Hulshoff. Hij zag me graag bezig en wilde me dit seizoen een kans geven. In die moeilijke periode vond ik steun bij Freddy De Saedeleer en Maurice Coopman. Ze kennen me al heel lang en wisten dat ik het niveau aankon. Ik moest alleen hard werken en geduld hebben." "Tijdens de voorbereiding speelde ik tegen Omonia Nicosia een sterke eerste helft. Ik scoorde en kreeg meteen het vertrouwen van Manu Ferrera. In het verleden had ik het vooral mentaal lastig. Ik heb veel steun nodig. Wanneer iemand op mij loopt te roepen, maak ik me nerveus. Na de tegenslagen van vorig seizoen niet meer. Met Damir Stojak klikte het direct. Vanaf de eerste training deden we alle oefeningen samen. Damir is meer een centrale spits, die heel sterk is met de rug naar doel en die de bal goed kan afschermen. Ik zwerf er liever rond. "Onze successen komen niet onverwacht. Als iedereen zijn beste niveau haalt, kunnen we alle ploegen aan. We teren nu nog veel op ons enthousiasme. Iedereen werkt keihard voor de ander, waardoor we moeilijk te ontwrichten zijn. We lijken vaak meer op een bende schooljongens dan op een eersteklasseploeg. Als je iets verkeerd doet, moedigen de anderen je aan in plaats van je af te blaffen. "Ik word nu door God beloond voor al mijn inspanningen. God moet me helpen om naam te maken in het voetbal, want ik wil altijd de beste zijn. Maar dat vraagt tijd. Als ik op zondag niet moet voetballen, ga ik met mijn moeder naar de kerk. Ook voor en na de wedstrijd bid ik. Uit die momenten put ik kracht. "Ik heb ook gelezen dat er interesse was van Vitesse en Anderlecht, maar ik ben nog te jong om op de bank te zitten. Aalst gaf me de kans om te ontwikkelen. Ik beschouw het als een teken van dankbaarheid dat ik bijteken, maar dat betekent nog lang niet dat ik hier blijf. ( Droomt even weg) Ik ben altijd een fan geweest van Manchester United, weet je. Maar eerst moet ik nog hard werken aan mijn kopspel. Avec ma taille, c'est catastrophique." door Frédéric Vanheule