Krasniów, een klein gehucht in de omgeving van Krakau, in het zuiden van Polen. Daar liggen de roots van Paulo Dybala. Zeventig jaar geleden beslist een zekere Boleslaw om het door de Tweede Wereldoorlog verwoeste land te verlaten. Zonder adres en zonder contactpersoon vertrekt hij richting Argentinië op zoek naar een beter leven. Pure, harde immigratie. Hij vestigt zich in Laguna Larga, een dorp met 8000 zielen in de buurt van Córdoba.
...

Krasniów, een klein gehucht in de omgeving van Krakau, in het zuiden van Polen. Daar liggen de roots van Paulo Dybala. Zeventig jaar geleden beslist een zekere Boleslaw om het door de Tweede Wereldoorlog verwoeste land te verlaten. Zonder adres en zonder contactpersoon vertrekt hij richting Argentinië op zoek naar een beter leven. Pure, harde immigratie. Hij vestigt zich in Laguna Larga, een dorp met 8000 zielen in de buurt van Córdoba. Zijn eerste zoon, Adolfo, ontpopt zich tot een van de sterren van de plaatselijke voetbalclub. Hij krijgt als bijnaam El Chancho, het varken, vanwege zijn harde interventies. Adolfo begint als rechtsbuiten maar wordt omgevormd tot centrale verdediger. Volgens getuigen had hij een veel mooiere carrière kunnen uitbouwen, als hij zich wat meer had geprofileerd. Dan maar proberen met zijn drie zonen. Gustavo mislukt, Mariano slaagt bijna, maar het is de jongste, Paulo, die naam zal maken. Van jongs af aan, vanaf het moment dat Paulo een voetbal ziet, laat hij die niet meer los. In een documentaire van Mateusz Swiecick zal Paulo Dybala later zeggen: 'Het is, denk ik, in de eerste plaats dankzij de volharding van mijn vader, en niet die van mij, dat ik onze gemeenschappelijke droom kon realiseren.' Op zijn achtste test Paulo met veel succes bij Newell's Old Boys, maar het aanbod overtuigt zijn vader niet. Adolfo ziet zijn zoon liever bij Instituto de Córdoba, waar hij slechts tien minuten nodig heeft om zijn handtekening te zetten. Onder het goedkeurend maar vooral ook veeleisend oog van zijn vader is Paulo goed voor gemiddeld twee doelpunten per wedstrijd. 'Maar dat was niet genoeg voor papa. Hij bekommerde zich voornamelijk om wat ik fout deed. Hij wilde dat ik bijleerde en zo snel mogelijk beter werd.' De hechte vader-zoonband komt abrupt tot een einde wanneer Paulo Dybala vijftien jaar oud is en zijn vader getroffen wordt door pancreaskanker. 'Ik word nog soms wenend wakker als ik van hem droom', aldus Dybala jaren later. De steun van zijn moeder en twee broers zijn cruciaal, want hij heeft zin om er volledig de brui aan te geven. Uiteindelijk sluit hij zich - figuurlijk - op in het jeugdcentrum en krijgt de bijnaam El Pibe de la pensión. Het isolement loont, want Dybala zal in de voetsporen treden van Osvaldo Ardiles en Mario Kempes, legendarische Argentijnse voetballers die ook hun loopbaan begonnen bij Instituto de Córdoba en met hun land wereldkampioen werden in 1978. Op zeventienjarige leeftijd debuteert Dybala in het eerste elftal. Coach Dario Franco geeft hem een basisplaats in de eerste wedstrijd van het seizoen. Instituto de Córdoba neemt het in die openingswedstrijd van de Argentijnse tweede afdeling op tegen Huracán. Dybala in het Italiaanse sportmagazine Guerin Sportivo: 'Heel de busreis heb ik geen woord gezegd, in de kleedkamer ook niet. Een voor een spraken de oudere spelers me bemoedigende woorden toe. Dat zijn zaken die je niet vergeet. De eerste bal die ik raakte, was meteen een assist. We wonnen de match met 2-0.' In de tweede wedstrijd, tegen Aldosivi, doet hij de netten meteen trillen en stoot daarmee Mario Kempes van de troon als jongste doelpuntenmaker in de geschiedenis van de club. Dybala zal niet meer uit het eerste elftal verdwijnen en met 17 doelpunten leidt hij zijn ploeg naar een derde plaats in de reguliere competitie. In de eindronde moet Instituto de Córdoba het onderspit delven tegen San Lorenzo. Het zorgt voor tranen bij de jonge spits, maar iedereen is er ondertussen van overtuigd: het zoveelste Argentijnse wonderkind is opgestaan. De topclubs in eigen land richten hun pijlen op Dybala, maar de Argentijnse pampa's zijn ook het uitverkoren jachtterrein van Maurizio Zamparini. De eigenaar en voorzitter van Palermo staat erom bekend dat hij slag om slinger zijn trainer ontslaat, maar hij heeft ook een enorme kwaliteit: de flair waarmee hij Zuid-Amerikaans voetbaltalent weet te overhalen om voor zijn club te kiezen. Ook wat Paulo Dybala betreft, weet Zamparini de concurrentie en in het bijzonder Inter Milaan te verschalken. Hij aarzelt niet om de geldbeugel open te trekken en telt 12 miljoen euro neer voor een voetballer die amper één seizoen in de Argentijnse tweede klasse op zijn cv heeft staan. Nauwelijks achttien jaar wordt Dybala voor Palermo de duurste transfer in de clubgeschiedenis. Zijn Pools paspoort vergemakkelijkt in de zomer van 2012 Dybala's komst, net als zijn Italiaanse voorouders. Zoals zoveel van zijn landgenoten heeft Dybala die immers ook: zijn grootmoeder langs moederskant is geboren in Napels. Ondanks de aanwezigheid van negen andere Argentijnen, kent Dybala een moeizame start bij Palermo. Hij lijdt zichtbaar onder de kritische blik van de media die zijn hoge transfersom met zich meebrengt. Bovendien is Zamparini wispelturiger dan ooit. Liefst vier keer stelt hij een andere trainer aan. Onder Gian Piero Gasperini is hij titularis, maar Giuseppe Sannino ziet hem niet staan en kiest voor local heroFabrizio Miccoli. In twee maanden tijd mag Dybala slechts driemaal invallen op het einde van de wedstrijd. Als hij op de twaalfde speeldag tegen Sampdoria mag starten, bedankt hij met de twee enige doelpunten van de wedstrijd. Voor een déclic zorgen die treffers niet. Alleen tegen Lazio vindt hij dat seizoen nog de weg naar het doel. Drie doelpunten in 27 wedstrijden, waarvan maar elf als titularis: het zijn geen overtuigende cijfers. Tot overmaat van ramp beëindigt Palermo de competitie als achttiende en degradeert het naar de Serie B. Het is veel om dragen voor de frêle schouders van de tot U Picciriddu (Siciliaans dialect voor 'het jochie') omgedoopte Dybala, die ver verwijderd is van de bijnaam die hij kreeg bij zijn aankomst, La Joya ('het juweel'). In de tweede klasse, zo luidt het, zal het gemakkelijker gaan voor hem. De woorden van zijn nieuwe trainer, Gennaro Gattuso, geven hem alvast vertrouwen: 'Hij biedt een meerwaarde. In het voetbalhandboek heeft hij drie pagina's voorsprong op de rest.' Maar training is één zaak, wedstrijden nog een andere. Dybala heeft het moeilijk om zich door te zetten in het moeras van de Serie B. Bovendien neemt met Giuseppe Iachini al snel een nieuwe trainer plaats in de dug-out. Die aarzelt niet om Kyle Lafferty meermaals te verkiezen boven Dybala. De Noord-Ierse international heeft tien keer minder talent dan zijn Argentijnse ploeggenoot, maar hij beschikt over de nodige fighting spirit, een nuttig wapen in de tweede afdeling. De wedstrijden volgen elkaar op, maar de doelpunten laten op zich wachten. Dybala blijkt niet in staat om het verschil te maken. Pas vanaf maart slaagt hij erin zijn blazoen wat op te poetsen. Palermo slaagt in zijn doel, onmiddellijk weer promoveren naar de Serie A, maar over Dybala (5 doelpunten in 28 wedstrijden) rijst steeds vaker de vraag: was hij al dat geld waard? Tijdens die periode vol twijfels kan Dybala wel rekenen op een belangrijke steun. Voorzitter Zamparini ontfermt zich over zijn speler als een tweede vader en gelooft sterk in diens kwaliteiten. Beter nog, hij vraagt zijn verschillende trainers om te blijven mikken op de nog altijd piepjonge Argentijnse aanvaller. 'De aanpassing verliep moeizaam', aldus Dybala in een recent interview. 'Ik had tijd nodig om dat nieuwe soort voetbal onder de knie te krijgen. Dat maakt nu eenmaal deel uit van een groeiproces. Ik heb nooit spijt gehad van mijn keuze, ook niet toen we naar de Serie B zakten. Integendeel zelfs, dat was een rijke ervaring die ik nodig had om de basis te leggen voor wat volgde.' En wat volgt, is indrukwekkend. In de eerste helft van het seizoen 2014/15 raast de orkaan Dybala samen met zijn landgenoot Franco Vázquez door de Serie A. Na een opeenvolging van denderende prestaties is Dybala halverwege de competitie goed voor 10 doelpunten en 6 assists. Iachini stelt Dybala op als enige diepe spits en ondanks zijn kleine gestalte en jonge leeftijd maakt La Joya indruk. 'Hij is een mix tussen Paolo Rossi en Vincenzo Montella', laat Iachini optekenen. 'Hij overtuigt nu als centrumaanvaller, maar ik werk eraan om hem in steun te laten spelen, als een nummer tien. Zijn toekomst ligt hoe dan ook bij een topclub.' Het zijn profetische woorden. Hoewel zijn terugronde minder overweldigend is - hij blijft steken op een totaal van 13 doelpunten - staan de topclubs aan te schuiven om Dybala in te lijven. AC Milan en Inter zien hem graag naar San Siro komen, maar het is Juventus dat voor 40 miljoen euro, bonussen inbegrepen, zijn slag thuishaalt. Net als met Javier Pastore, vier jaar eerder voor 43 miljoen aan PSG verpatst, verkoopt Zamparini zijn wonderkind met een grote winst door. In Turijn begint Dybala weer vanaf nul en krijgt hij opnieuw het stempel van dure vogel. In zijn roemrijke verleden betaalde de Oude Dame slechts voor drie spelers meer: Gianluigi Buffon, Lilian Thuram en Pavel Nedved. Het wijst op vertrouwen, maar brengt tegelijkertijd druk mee om te bewijzen dat hij dat vertrouwen waard is. Het seizoen begint alleszins voortreffelijk met de wedstrijd om de Italiaanse supercup tegen Lazio. Juventus wint met 2-0 en Dybala maakt het tweede doelpunt. De competitie begint echter catastrofaal voor de landskampioen. In de eerste tien speeldagen verliest Juventus vier keer en speelt het drie keer gelijk. Na die slechtste competitiestart ooit neemt de kritiek toe. Het spook van de naar Boca Juniors vertrokken Carlos Tévez waart rond in Vinovo, het trainingscentrum van Juve. De vergelijkingen tussen Dybala en zijn illustere voorganger en landgenoot zullen de nieuwe aanwinst mentaal kraken, is de algemene teneur. Niets is minder waar. Ondanks de moordende concurrentie van Mario Mandzukic, Álvaro Morata, Simone Zaza en Juan Cuadrado krijgt Dybala geregeld zijn kans van trainer Massimiliano Allegri, die zijn keuze op een persconferentie verdedigt. 'Ik heb nooit aan zijn waarde getwijfeld. Hij komt van Palermo en is nog jong. Hij verdient het om in bescherming te worden genomen.' Hoewel nog maar 22 jaar, neemt Dybala Juventus op sleeptouw en breng hij de club na een opmerkelijke zegereeks weer aan de top van de Serie A. De Argentijn neemt daarbij een nog belangrijkere rol op dan bij Palermo. In opvolging van het tijdens de zomermercato vertrokken trio Arturo Vidal-Carlos Tévez-Andrea Pirlo ontpopt hij zich tot een nieuwe charismatische leider. In Sicilië concentreerde hij zich op de afwerking, bij Juventus haakt hij ook af naar het midden om van daaruit een oplossing te zoeken. Tegenstanders in de wind zetten, combineren met zijn ploegmaats en afwerken: zijn gamma is uitgebreid. Door de vrijheid die hij krijgt op het veld, zijn snelheid van uitvoering en zijn technisch vermogen is de vergelijking met Lionel Messi snel gemaakt. Zes maanden in het wit-zwartgestreepte shirt van de Oude Dame volstaan om Dybala als een van de mogelijke opvolgers van de vijfvoudige winnaar van de Gouden Bal te beschouwen, en misschien wel de meest realistische. De meester zelf breekt publiekelijk een lans voor zijn landgenoot. 'Hij is een van ons, roep hem op', zegt hij naar verluidt tegen bondscoach Gerardo Martino. Op 14 oktober is het zover. Dybala maakt zijn debuut voor de nationale ploeg van Argentinië nadat hij eerdere avances van Polen en Italië naast zich heeft neergelegd. Het gaat snel voor Dybala, maar te snel? Nee, dat niet, want hij houdt beide voeten op de grond en getuigt van erg veel maturiteit voor iemand van zijn leeftijd. En wat vindt hij van die vergelijking met de beste voetballer van de wereld? 'Messi is niet te imiteren. Ik wil Dybala zijn en daarmee basta', verklaart hij voor de micro van Juve Channel. Zijn trainer blijft ondertussen wijzen op zijn grote progressiemarge. Dybala: 'Op training houden we aparte sessies waarbij hij voorzet en ik alleen maar met rechts mag afwerken.' Zijn 12 doelpunten en 8 assists na 22 speeldagen komen immers allemaal van zijn linkervoet. Dat neemt niet weg dat de 40 geïnvesteerde miljoenen al lang vergeten zijn, evenals de nostalgie naar Tevez én Pirlo. Net als die laatste excelleert Dybala immers ook bij vrije trappen. Na een goal richt de jongen uit Laguna Larga steevast zijn blik naar de hemel. Daar waakt zijn vader over hem. Alfonso's droom is ondertussen uitgekomen. Zijn zoon is niet alleen profvoetballer, hij heeft ook alles in zich om de allerbeste van zijn generatie te worden. DOOR VALENTIN PAULUZZI - FOTO'S BELGAIMAGE'Ik word soms nog wenend wakker als ik van mijn vader droom.' - PAULO DYBALA 'De Serie B was een rijke ervaring die ik nodig had om de basis te leggen voor wat volgde.' - PAULO DYBALA