Drie landstitels op rij. Het staat mooi op het palmares van Knack Roeselare en coach Emile Rousseaux. Drie jaar op rij ook werden de West-Vlamingen kampioen met Eemi Tervaportti aan de set-up. De kwaliteiten van de Finse spelverdeler waren de clubs uit de 'rijke volleyballanden' uiteraard niet ontgaan - Tervaportti gaat dit seizoen aan de slag bij het Turkse Galatasaray - en dus moest Roeselare op zoek naar een nieuwe setter.
...

Drie landstitels op rij. Het staat mooi op het palmares van Knack Roeselare en coach Emile Rousseaux. Drie jaar op rij ook werden de West-Vlamingen kampioen met Eemi Tervaportti aan de set-up. De kwaliteiten van de Finse spelverdeler waren de clubs uit de 'rijke volleyballanden' uiteraard niet ontgaan - Tervaportti gaat dit seizoen aan de slag bij het Turkse Galatasaray - en dus moest Roeselare op zoek naar een nieuwe setter. Met Ángel Trinidad de Haro (22) vonden Rousseaux en assistent Steven Vanmedegael een speler die ze al langer volgden. 'Met het Spaanse juniorenteam speelden we vaak tegen België toen Emile en Steven daar de coaches waren', herinnert Trinidad zich. 'Ik ben hen blijkbaar opgevallen.' (lachje) Voor hemzelf was de aanwezigheid van beide coaches ook een bepalende factor om Roeselare te verkiezen boven een aanbieding uit Frankrijk. 'Ik wist dat deze trainers in staat zijn jonge spelers beter te maken en dat is wat ik nodig heb: iemand die zich met mij bezighoudt om op technisch vlak vooruitgang te maken.' Trinidad kon ook bij het Duitse Bühl blijven, waar hij een sterk seizoen achter de rug heeft, 'maar als team bleven we onder de verwachtingen. Voor Nieuwjaar was er geen vuiltje aan de lucht. We bereikten de halve finale van de beker, waarin we verloren van Friedrichshafen (dat vorig seizoen zijn negende dubbel - titel, beker - pakte, nvdr). In de play-offs struikelden we echter in de kwartfinales tegen Lüneburg. Over mijn persoonlijke prestaties waren de trainer en de clubleiding tevreden. Ik had nog een overeenkomst voor een jaar en de club wilde mijn contract openbreken en me voor twee extra seizoenen laten tekenen. Dat vertrouwen was mooi, maar ik voelde dat ik klaar was voor een stap hogerop. Sportief was Roeselare de beste keuze. Ik kom terecht bij een ploeg die voor de prijzen gaat en in de Champions League aantreedt.' Voor Ángel Trinidad de Haro gaat met de Champions League een volleybaldroom in vervulling. Een droom die begon acht jaar geleden toen hij zich op aanraden van zijn oudere broer inschreef bij een plaatselijke volleybalclub in Málaga. Nochtans was hij als kind talentvol in een andere balsport. 'Ik zat bij de jeugd van de Spaanse basketbaltopper Unicaja Málaga, maar door de vele en behoorlijk verre verplaatsingen bij die club moest ik het basketbal vaarwel zeggen.' Omdat hij de kleinste van de bende was, maakte de jeugdtrainer bij Málaga van Trinidad zijn spelverdeler. 'Ik heb eens één seizoen als hoofdaanvaller gespeeld, maar voor de rest was ik altijd colocador. Die positie bevalt me enorm, ik hou van de verantwoordelijkheid die de spelverdelerspositie met zich meebrengt.' Van bij het begin deed hij dat ook erg goed. Na twee jaar, op zijn zestiende, werd hij al weggeplukt door de Spaanse jeugdselectie, die in Palencia (Castilla y León) traint en speelt. 'Ik speelde er vier jaar. Met het juniorenteam werden we Europees vicekampioen en in mijn derde jaar werden we kampioen in de tweede afdeling, maar de clubs uit de hoogste afdeling zagen het niet zitten dat de jeugdselectie promoveerde en ze staken er een stokje voor. Na het vierde jaar, in de zomer van 2013, werd ik voor het eerst opgeroepen voor de hoofdmacht.' Trinidad speelde met Spanje de European League en werd opgemerkt door Callipo Vibo Valentia. 'Toen ik de kans kreeg om in Italië te gaan volleyballen twijfelde ik geen moment. Onze sport leeft daar zo veel meer dan in Spanje. Ik herinner me nog toen we terugkwamen van een wedstrijd in Modena en de man naast mij in het vliegtuig de krant zat te lezen. Drie volledige pagina's volleybal, dat was en is in Spanje ondenkbaar.' Toch draaide het Italiaanse avontuur uit op een tegenvaller. 'Ik wist dat ik niet meteen eerste spelverdeler zou zijn, maar ik had gehoopt op meer speelkansen. Elke week weer op de bank plaatsnemen viel me zwaar. Na afloop van het seizoen kreeg ik een aanbieding om tweede spelverdeler te worden bij een andere Italiaanse ploeg, maar ik bedankte vriendelijk. Omdat ik met ervaren spelers kon trainen leerde ik wel wat bij, maar als jonge volleyballer moet je toch vooral wedstrijden kunnen spelen om progressie te boeken.' Daarop rekent hij in Roeselare, waar hij half augustus neerstreek. Met international Stijn D'Hulst beschikt het team ook nog over een tweede spelverdeler met ambitie en capaciteiten. 'Ik tekende hier met het vertrouwen om te spelen,' zegt Trinidad, 'maar of dat lukt, zal afhangen van mezelf, van het rendement dat ik haal. Sowieso zal ik me honderd procent geven.' België is zijn derde 'vreemd land' in evenveel jaar, maar de aanpassing naast het terrein was niet meer zo groot als voorheen. 'In Italië was het moeilijker omdat het de eerste keer was, nu begint het stilaan te wennen om te verhuizen. De eerste weken moet je altijd wat zoeken naar winkels en dergelijke, maar ondertussen weet ik perfect waar ik wat kan vinden.' Tijdens de voorbereidingswedstrijden bleek dat het ook op het terrein soms nog zoeken is. 'Ik ben degene die de set-up moet geven en ik ben nieuw. Het is dus normaal dat het nog niet allemaal gesmeerd loopt, dat ik mijn ploegmaats nog niet altijd even goed aanspeel. Ik vind het heel positief dat Emile me de vrijheid geeft om me te vergissen en zo te leren.' Een groot verschil met vorig seizoen, zo geeft hij aan, is de snelheid waarop hij moet spelen. 'Bij Bühl moest ik de bal heel hoog brengen. Het is aanpassen om die bal nu snel tot bij de aanvallers te krijgen. Dat vergt tijd, maar ik heb er vertrouwen in dat de automatismen zullen komen.' Het zal nodig zijn om in de voetsporen te treden van zijn voorgangers bij Roeselare, Frank Depestele en Eemi Tervaportti. Voelt hij de druk van de zware erfenis die op zijn schouders rust? 'Een beetje, maar het is een positieve druk. Dat ik twee zulke uitstekende spelverdelers mag opvolgen, geeft aan dat ze bij Knack geloven dat ik over de kwaliteiten beschik om ook zo goed te worden.' Nog meer renommee dan Depestele en Tervaportti heeft een landgenoot van Trinidad die aan het begin van deze eeuw twee seizoenen als spelverdeler bij Roeselare volleybalde. 'Miguel Falasca was mijn grote idool als kind. Hij is een voorbeeld voor elke Spaanse setter. Helaas heb ik nooit een wedstrijd van hem live bijgewoond.' Sinds twee seizoenen is Falasca succesvol als coach van de Poolse landskampioen Belchatow. Laat dat nu net een van de tegenstanders zijn van Roeselare in de Champions League. 'Natuurlijk ben ik enerzijds heel blij dat we het tegen hem opnemen. Anderzijds besef ik dat we met Belchatow een heel sterke tegenstander treffen. Met Macerata lootten we ook nog een tweede klepper. Het Tsjechische Liberec is een minder grote naam, maar dat we in een lastige poule zitten, hoeft geen betoog.' Europees overwinteren, zo stelde voorzitter Francis De Nolf tijdens de officiële ploegvoorstelling, is andermaal een van de doelstellingen. Dat wordt geen sinecure voor de Belgische landskampioen, in de wetenschap dat alleen de drie beste poulederdes zeker zijn dat ze opgevist worden in de CEV Cup - terwijl naast de poulewinnaars alleen de vijf beste tweedes zich plaatsen voor de volgende ronde van de Champions League. In België gaat Roeselare zoals steeds voor het allerhoogste. Naast de bekerfinale is dat een vierde titel op rij, een unicum in de clubgeschiedenis. In de voorbereiding ontmoette Trinidad al enkele nationale tegenstanders, maar als nieuwkomer blijft hij voorzichtig met voorspellingen. 'Elke Europese volleyballer kent Knack Roeselare en Maaseik. Dat zullen opnieuw de twee ploegen worden waar iedereen naar kijkt. Van Maaseik weet ik dat ze op papier serieus versterkt zijn. In de oefenwedstrijden merkte ik al dat ook andere Belgische ploegen ons pijn kunnen doen. Ja, ik ben best benieuwd naar de competitie.' Over het niveau van zijn eigen ploeg is hij duidelijk. 'Ik heb veel respect voor mijn vorige ploeg en daarom zeg ik het niet graag, maar dit team staat veel verder dan Bühl. We hebben veel jonge spelers met talent en dat merk je op training en tijdens wedstrijden. Daar ben ik blij om, want dat duwt me vooruit, het verplicht me om beter te worden.' Een gebrek aan ambitie kan hem alvast niet verweten worden. 'Ik wil elke prijs winnen, ook de Champions League. (grijnst) Dat zal bijzonder moeilijk worden, maar hoe hoger je de lat durft leggen, hoe beter de resultaten zijn. Zo denk ik er toch over. DOOR ROEL VAN DEN BROECK - FOTO'S BELGAIMAGE - CHRISTOPHE KETELS'Dat ik Depestele en Tervaportti mag opvolgen geeft aan dat ze bij Knack geloven dat ik ook zo goed kan worden.' ANGEL TRINIDAD DE HARO