Standard is in alle opzichten op een merkwaardige manier aan het seizoen begonnen. Terwijl de Rouches de voorgaande jaren steevast een wedstrijd of vijf nodig hadden om te weten hoe de typeploeg er min of meer zou gaan uitzien, heeft Michel Preud'homme nu na een foutloze rit over de eerste vijf hindernissen duidelijk gemaakt dat stabiliteit dit jaar een sleutelwoord vormt aan de boorden van de Maas. Ook in de eerste topper van het seizoen tegen Club Brugge vertoonde het Luikse bastion geen barsten. Dieumerci Mbokani groeide in dat duel uit tot matchwinnaar.
...

Standard is in alle opzichten op een merkwaardige manier aan het seizoen begonnen. Terwijl de Rouches de voorgaande jaren steevast een wedstrijd of vijf nodig hadden om te weten hoe de typeploeg er min of meer zou gaan uitzien, heeft Michel Preud'homme nu na een foutloze rit over de eerste vijf hindernissen duidelijk gemaakt dat stabiliteit dit jaar een sleutelwoord vormt aan de boorden van de Maas. Ook in de eerste topper van het seizoen tegen Club Brugge vertoonde het Luikse bastion geen barsten. Dieumerci Mbokani groeide in dat duel uit tot matchwinnaar. Dieumerci Mbokani : "Natuurlijk. Het draait goed. De verdediging staat pal en ons jonge middenveld speelt heel intelligent. Het is leuk combineren met de middenvelders. Ik val graag wat terug om zo via de combinatie aanvallen op te bouwen. Ik ben niet het type spits dat in de zestien meter afwacht en op kansen loert. Door me in de combinatie te laten betrekken kan ik ook ruimte scheppen voor anderen. Club heeft tegen ons heel verdedigend gespeeld en toch zijn we ons spel blijven spelen en hebben we behoorlijk wat kansen afgedwongen." "Elke wedstrijd is belangrijk. Een verplaatsing naar Roeselare is ook niet van de poes. En ik ben sowieso iemand die veel vertrouwen heeft. Dat is nu zo, maar het was ook in Congo al zo en zelfs bij Anderlecht, toen in feite niemand naar me omkeek."" Frank Vercauteren onder anderen. Ik begreep de houding van die man gewoon niet. Ik was toch niet naar België gekomen om de toerist uit te hangen ? Ik wilde echt wel slagen bij Anderlecht. En had ik een eerlijke kans gekregen, was me dat ook gelukt, want ik voelde me niet minder dan Mémé Tchite of Nicolás Frutos. Ik vraag me nog altijd af waarom ik niet de kans heb gekregen om dat te bewijzen." "Neen. Iedereen zag wat ik op training deed. Voetballers beseffen heel goed wanneer iemand beter of even goed is. Vercauteren had echter maar twee namen in zijn hoofd : Tchité en Frutos. Ik ben een beetje timide en gesloten, maar er hoefde voor mij geen tekeningetje bij. Vercauteren sprak gewoon niet tegen mij, terwijl ik eigenlijk alleen wat uitleg verlangde en misschien een teken van menselijke warmte. Iedereen heeft daar nood aan en zeker Afrikanen kunnen niet zonder. Herman Van Holsbeeck raadde me aan om geduld te oefenen, omdat ik, zoals hij zei, nog jong ben. Maar Lucas Biglia en Mémé Tchité zijn even jong en zij mochten wel spelen. Glen De Boeck had wel iets meer begrip voor me. 'Je moet gewoon hard blijven werken. Op een dag zal je wel je kans krijgen, want het is duidelijk dat je heel wat talent hebt', zei hij. De Boeck had respect voor me maar Vercauteren niet. Toch heeft hij me op het einde van het seizoen nog nodig gehad, maar mijn besluit stond toen al vast. Ik was niet van plan om me te begraven bij Anderlecht." "Ik had het er echt lastig mee dat ze bij Anderlecht deden alsof ik niet bestond, maar ik ben wel altijd goed blijven trainen. Trouwens, als ik niet ernstig had gewerkt, dan was ik op het einde van het seizoen nooit zo sterk voor de dag kunnen komen. Dat is toch zonneklaar. Voetbal is alles voor mij. Ik train ook thuis, weet je. Elke morgen en elke avond pomp ik twintig keer. Het verwijt dat ik te veel tijd doorbracht in Matongé, de Congolese wijk in Elsene, slaat ook nergens op. Ik ging daar gewoon naar de kapper of om Congolese producten te kopen. En toch zette Anderlecht me uit mijn appartement.""Ik was wakker genoeg, daarover moesten ze zich geen zorgen maken. Ik had het al lang begrepen.""Dat paars-wit niet op me rekende. Dat men me aan de deur zette, is een teken van gebrek aan respect. De onverschilligheid van de coach kwam daar nog eens bovenop. Maar het is toch normaal dat ik niet tevreden was. In ieder geval, het feit dat ik verplicht werd mijn appartement af te staan aan een jonge reservespeler die er met zijn moeder kwam wonen, was voor mij de druppel die de emmer deed overlopen. Hoewel er in mijn contract stond dat ik recht had op een appartement zolang ik bij Anderlecht speelde, werd ik gedwongen te verkassen naar een hotel in de buurt van het Erasmusziekenhuis. Toen stond voor mij vast dat ik weg zou gaan. Naast De Boeck waren Werner Deraeve en Robert De Pot de enigen die respect hadden voor mij en zeker waren van mijn kwaliteiten. Met spelers als Vanden Borre, Tchité, Lamah, Tioté, kon ik het wel goed vinden, maar ik besefte dat ik hen niet meer zou zien. Mijn toekomst stond op het spel." "Ja, maar het voorstel van Standard was het concreetst. Ik ben samen met mijn manager, Fabio Baglio, op dezelfde dag komen praten als Dahmane, die later bij Genk zou tekenen. Ze kenden me hier goed nadat ik in de halve finale van de Belgische beker tegen hen had gescoord. Trouwens, toen ik bij Anderlecht aankwam, was mijn eerste test een invallerswedstrijd tegen Standard. Dominique D'Onofrio woonde die match bij en hij had me meteen opgemerkt." "Technisch gezien zijn het twee sterke blokken. Anderlecht heeft Ahmed Hassan, maar Steven Defour moet niet voor hem onderdoen. Ik denk dat we in alle compartimenten even sterk zijn als Anderlecht." "Defour, Fellaini, Witsel, Toama, dat is ook de moeite hoor. Het gaat allemaal ongeveer gelijk op. Maar de leeftijd en de lengte spelen in het voordeel van Standard. Biglia speelt misschien de pannen van het dak, maar dat geldt evenzeer voor Fellaini." "Misschien wel. Maar ook de kwaliteit van het spel is een parameter en iedereen zal het met me eens zijn om te zeggen dat Standard momenteel het mooiste voetbal van het land brengt.""Ja.""Neen. Het is gewoon het doel dat ik vooropgesteld heb. Let op ! Ik heb het niet enkel over de competitie. Met de Europese wedstrijden en de beker van België erbij moet het te doen zijn. Het kan grootsprakerig lijken, maar ik vind dat je de lat hoog moet durven leggen.""Absoluut. De voorbereiding was hard en ik beleefde daarin net als anderen enkele moeilijke momenten. Michel Preud'homme, Manu Ferrera en de hele staf hebben veel op me ingepraat. Hier krijg ik uitleg en heb ik het gevoel dat ik mijn steentje mag bijdragen tot een project. Er is een permanente dialoog. Dat stel ik erg op prijs want ik weet graag wat van me verwacht wordt en waar ik aan toe ben. Bij Anderlecht heeft nooit iemand met me over tactiek gesproken. Hier kreeg ik vanaf de eerste minuut vertrouwen." "De ambiance op Sclessin is heel leuk. Uniek in België, maar in het nationale stadion van Kinshasha heb ik al voor tachtigduizend toeschouwers gespeeld. Dat is toch nog andere koek. Ik heb met Congo trouwens ook al in het Aztekenstadion in Mexico gespeeld. En dat is nog straffer.""Hij weet heel goed dat ik me aan het doorzetten ben bij Standard. Ik ben een mooie progressie aan het maken. Dat vind ik ook normaal als je in zulke buitengewone omstandigheden mag werken. In Afrika ligt dat toch allemaal anders. Je kan daar nooit iets plannen, omdat het allerbelangrijkste er elke dag is dat je aan eten raakt. Ik heb twee zussen, van wie er één in Brussel woont, en vier broers die in Binza Delveaux wonen, een wijk van Kinshasa. Mijn vader heeft in een bank gewerkt. In vergelijking met veel anderen mag onze familie niet klagen, maar ik moet toch geld opsturen. Dat is gewoon mijn plicht als zoon en als broer. Voetbal is dé kans die ik in het leven heb gekregen om vooruit te raken. Op mijn zestiende kreeg ik al aanbiedingen van clubs uit Egypte en Kameroen. Het was toen nog te vroeg om naar het buitenland te gaan, maar ik besefte toen al goed genoeg dat ik het in het buitenland zou moeten maken. Toen Anderlecht een kruis over mij maakte, leek het even alsof mijn Europese droom aan diggelen werd geslagen. Maar ik ben niet iemand die dan bij de pakken blijft zitten. Uiteindelijk heb ik zelf beslist om bij Anderlecht op te stappen.""Misschien wel. Ik denk dat we tegen Club getoond hebben dat we mee kunnen strijden voor de titel. Ik werd kampioen met Anderlecht en wil het nu worden met Standard. Je moet de lat hoog durven leggen." S Door Pierre Bilic