Jaouad Achab: 'Nooit heb ik de klok zo traag zien aflopen als tijdens die slotminuut van de WK-finale in Rusland. (afgelopen mei, nvdr) Zó stresserend: tegelijk bijna gek worden en toch kalm moeten blijven om mijn ruime voorsprong niet alsnog kwijt te raken. 5-1 werd uiteindelijk 7-6, maar ik hield stand. Een gigántische verlossing na die laatste seconde: ik sprong huilend in de armen van mijn coach Karim (Dighou, nvdr) en maakte apetrots een ereronde met de Belgische vlag, voor een enthousiast Russisch publiek dat vooral voor mij - als underdog tegen Joel González, de regerende olympische kampioen - gesupporterd had. Het gelukkigste moment uit mijn leven. Mijn gedachten gingen vooral naar mijn moeder. In de camera riep ik: 'Dit is voor jou, mama' en na enkele interviews belde ik meteen naar huis. Ik kreeg haar aan de lijn, maar ze kon amper spreken, want na de match was ze flauwgevallen, overmand door emoties. (lacht) Ook bij mij bleef de adrenaline nazinderen: twee nachten niet geslapen. En zelfs thuis in België ontwaakte ik al na een uur. 'Ik, wéreldkampioen?' Nauwelijks te geloven. Na veel tranen en zweetdruppels was de droom eindelijk werkelijkheid.
...

Jaouad Achab: 'Nooit heb ik de klok zo traag zien aflopen als tijdens die slotminuut van de WK-finale in Rusland. (afgelopen mei, nvdr) Zó stresserend: tegelijk bijna gek worden en toch kalm moeten blijven om mijn ruime voorsprong niet alsnog kwijt te raken. 5-1 werd uiteindelijk 7-6, maar ik hield stand. Een gigántische verlossing na die laatste seconde: ik sprong huilend in de armen van mijn coach Karim (Dighou, nvdr) en maakte apetrots een ereronde met de Belgische vlag, voor een enthousiast Russisch publiek dat vooral voor mij - als underdog tegen Joel González, de regerende olympische kampioen - gesupporterd had. Het gelukkigste moment uit mijn leven. Mijn gedachten gingen vooral naar mijn moeder. In de camera riep ik: 'Dit is voor jou, mama' en na enkele interviews belde ik meteen naar huis. Ik kreeg haar aan de lijn, maar ze kon amper spreken, want na de match was ze flauwgevallen, overmand door emoties. (lacht) Ook bij mij bleef de adrenaline nazinderen: twee nachten niet geslapen. En zelfs thuis in België ontwaakte ik al na een uur. 'Ik, wéreldkampioen?' Nauwelijks te geloven. Na veel tranen en zweetdruppels was de droom eindelijk werkelijkheid. 'Dat ik vooral aan mijn moeder dacht, is niet toevallig. Zij heeft me op weg gezet en me al die jaren onvoorwaardelijk gesteund. Als kind woonde ze in Tanger (een Noord-Marokkaanse havenstad, nvdr) naast een taekwondoclub en staarde ze door een gat in de muur uren gefascineerd naar de trainingen. Daar bleef het echter bij, want haar ouders konden geen lidgeld betalen. Toen mama op haar zestiende trouwde, nam ze zich één ding voor: mijn kinderen moeten die kans wél krijgen. En zo begon ik, in navolging van mijn grote broer en zus, al op mijn derde met taekwondo. Te jong, naar de zin van de trainer, maar mijn moeder drong nogal aan. (lacht) Die coach heeft het zich niet beklaagd: al op mijn vijf, zes, zeven jaar won ik tijdens clubkampioenschappen tegen veel oudere kinderen. Nog voor de slotbel lagen ze al half knock-out op de grond. 'Wat aanvankelijk een leuke hobby was - ik kon ook goed voetballen en zat zelfs in de jeugdselectie van Tanger - werd in 2005, op mijn dertiende, een droom. Ik behaalde de Marokkaanse taekwondotitel en zag op tv het WK in Madrid. Ik wilde zoals die toppers worden en schuimde het internet af, op zoek naar filmpjes om hun technieken te bestuderen. Zo krikte ik mijn niveau alsmaar op, maar tot mijn frustratie kreeg ik nooit een kans in de nationale ploeg. In Marokko is dat veelal weggelegd voor rijken met connecties... 'Echt arm waren mijn ouders nochtans niet, maar ze hadden het ook niet breed: we woonden in een appartementje aan de haven van Tanger, van waaruit de boten, vaak met verstekelingen, richting Spanje vertrekken. Mijn vader was buschauffeur en reed voor een reisbureau heen en terug richting Brussel. Zes dagen heen en terug, waardoor hij amper thuis was. Vooral mijn moeder hield zich dus bezig met de opvoeding van haar vier kinderen, en was ook supporter nummer een tijdens onze taekwondocompetities. 'Hopend op een betere toekomst voor ons - een grote meerderheid van de jongvolwassenen vindt in Marokko geen werk -, vroeg en kreeg mijn vader in 2009 een verblijfsvergunning in België. Helaas niet voor alle gezinsleden tegelijk: eerst hij en mijn zus, dan mijn grote broer en in augustus 2009 ik, op mijn zeventiende. Mijn moeder en kleine broer bleven noodgedwongen achter in Tanger. Hoewel ik haar elke dag belde, miste ik haar enorm. Een heel jaar duurde het zelfs voor ik mama terugzag, toen ik met vakantie terugging naar Tanger. Pas in februari 2011 kreeg ook zij haar visum in België. Eindelijk.' 'Dat eerste anderhalve jaar in Brussel - we woonden op een appartement in Koekelberg - was bijzonder moeilijk. Ik liep vele scholen af, maar werd telkens geweigerd. 'U spreekt geen Frans of Nederlands...' Alleen in Anderlecht kon ik een beroepsopleiding volgen: automechanica, maar in het twééde middelbaar. Terwijl ik al zeventien was! Pas achteraf bleek dat ik een getuigschrift van mijn Marokkaanse school nodig had om naar het zesde te kunnen gaan, maar niemand die daar ooit om gevraagd had. 'Het werd een hel: de richting interesseerde me geen bal en mijn klasgenoten lachten me continu uit omdat ik nauwelijks verstond wat zij of de leraren zeiden. Veel vrienden had ik niet... Toch slaagde ik en dacht ik dat ik mijn diploma middelbaar zou krijgen, maar dat bleek onmogelijk, ondanks het Marokkaanse getuigschrift dat ik alsnog voorgelegd had. Zo moest ik nog vier jaar voortstuderen. Het volgende wel in een andere school en richting: techniques sociales et d'animation, wat me beter lag, ook omdat ik steeds beter Frans sprak. 'Intussen had ik me ingeschreven in het Brussels Taekwondo Team. In het begin zonder veel resultaten, maar toen mijn moeder eindelijk in België was, liep het mentaal veel beter. Ook fysiek, want ik at eindelijk weer gezond. (lacht) In april 2011 won ik op mijn achttiende als volslagen onbekende zelfs de Belgian Open. Laurence (Raes, topsportcoördinator, nvdr) merkte me er op en stelde voor om tweemaal per week te gaan trainen in de Topsportschool in Wilrijk, samen met coach Karim Dighou. 'Een nieuwe wereld ging open: veel betere trainingen dan in Brussel. En dus ging ik geen twee keer, maar élke dag - ook al zat ik daarvoor na school twee uur op de bus, trein en weer op de bus richting Antwerpen. Om dan, na een training van ruim twee uur, de trein terug naar Brussel te nemen en rond middernacht thuis te zijn. Waarna ik nog mijn schoolwerk maakte, dikwijls pas om twee uur in bed kroop en de volgende morgen alweer om zeven uur opstond. Bijzonder slopend, maar ik wilde per se mijn diploma behalen en vooral: uitgroeien tot de beste taekwondoka ter wereld. Dokter worden zat er niet meer in, maar via mijn sport kon en kan ik mij wel een mooie toekomst bezorgen. Geen leven zoals dat van veel leeftijdsgenoten uit mijn vroegere taekwondoclub in Tanger: werkloos, verslaafd aan alcohol en joints, terend op hun ouders. Ik trek me ook op aan Marouane Fellaini, die als voetballer toont dat niet alle Marokkaanse jongeren stommiteiten uithalen, dat sommigen keihard willen werken om te slagen in het leven. Ik wil een góéd voorbeeld van immigratie zijn, zodat de Belgen trots op mij kunnen zijn, zoals op Fellaini als die scoort voor de Rode Duivels.' 'Ik amuseerde me enorm in Wilrijk, maar omdat ik geen Belg was, kon de federatie me niet selecteren voor een EK of WK. Tot ik terloops tegen mijn coach zei dat mijn vader de Belgische nationaliteit gekregen had. Zonder dat ik het wist fantastisch nieuws, want zo kon ik ook Belg worden. De bond en het BOIC hebben mijn naturalisatieaanvraag wat versneld, waarna Laurence me in maart 2013 tijdens een training sms'te: 'Gefeliciteerd Jaouad, je bent officieel Belg.' Tranen van vreugde! Ik zag een grote poort opengaan. Van dan af wist ik dat ik het zou maken als topsporter. 'Daarvoor moest ik wel een hoge horde nemen: Laurence vroeg me om les te volgen in het Stedelijk Lyceum Topsport in Wilrijk en er op kot te gaan, zodat ik niet meer elke dag de trip vanuit Brussel moest maken. Een groot probleem echter: Nederlands was Chinees voor mij, dat zag ik écht niet zitten. Ik had het Frans net onder de knie en moest wéér een volledig nieuwe taal leren. Ook de schooldirecteur (ex-voetbalscheidsrechterFrans Van den Wyngaert, nvdr) zag dat eerst niet zitten. Maar Laurence drong aan: 'Frans, Jaouad kan wéreldtop worden.' Daarop zat ik samen met enkele leraren, die me overtuigden: 'Wij gaan jou Nederlands leren!' En dat heb ik ook gedaan. Met moeite, maar met veel wilskracht én met de hulp van mijn medeleerlingen - heel anders dan in mijn Brusselse school. 'Wilrijk was de hemel: ik volgde de opleiding initiator - die ik intussen heb afgerond - zat er samen met andere aspirant-topsporters, kon (en kan) tweemaal per dag op een heel hoog niveau trainen:'s morgens twee uur fysiek,'s avonds twee uur taekwondo. Sportief, privé, alles viel in de plooi en dat rendeerde op de tatami. Nadat ik in 2013 op mijn eerste WK leergeld betaald had - uitgeschakeld in de derde ronde -, was mijn eerste EK, in 2014, meteen een voltreffer: goud, als eerste Belgische mannelijke taekwondoka ooit. Mét een topsportcontract bij Bloso als beloning. Dat gaf me nog meer energie om hard te blijven werken. Ik wilde iets teruggeven voor het geld, zo'n 1400 euro per maand, en het vertrouwen dat dit land mij gaf. 'Even belangrijk was dat ik dat jaar leerde zonder angst te vechten tegen kerels die ik in het verleden bewonderd had. Op de GP van Manchester moest ik het zo opnemen tegen de Amerikaan Mark Lopez - een levende legende die ik in 2005 op tv als dertienjarige goud had zien pakken op het WK - en tegen de Zuid-Koreaan Dae-Hoon Lee, tweevoudig wereldkampioen en zilver op de Spelen van Londen. In vergelijking met hen had ik nog maar weinig gepresteerd, maar coach Karim zei telkens: 'En dán? Jij bent nu een van die toppers. Wees niet bang. Gewoon véchten!' Met succes. Makkelijke winst tegen Lopez (12-5), en tegen Dae-Hoon Lee verloor ik pas op vijf seconden van het einde (14-15). 'Het gaf me zo veel zelfvertrouwen dat ik dit jaar, in mei, naar het WK ging met het idee: 'Ik ben nummer een van de wereld, wie gaat tegen mij winnen?' Maar in de eerste ronde sloeg de stress plots toe, nochtans tegen een Bulgaar die ik al eerder makkelijk verslagen had. Onverwacht 5-4 in het krijt na twee ronden. Paniek! Druk! 'Ik mag niet verliezen.' Gelukkig bleef Karim kalm: 'Doe nu dit, nu dat. Blijf werken.' En het lukte: 10-8, op het nippertje. Nadien pompte hij het nog eens in: 'Jaouad, relax! Denk niet aan het publiek, het WK, je nummereenstatus. Vecht zoals je altijd doet.' 'De volgende tegenstanders hebben het ondervonden: 16-1 en 16-4, en zelfs in de loodzware halve finale tegen de Iraanse topper Yaghoubi Jouybar hield ik het hoofd koel: 9-8. Ik ging echter vol voor goud - mijn grote droom - en dus moest ook Gonzálezeraan geloven, al was ik in die laatste minuut wel iets minder kalm.' (lacht) 'Door de emoties, slapeloze nachten, de decompressie begon ik een paar weken later uitgeblust aan de Europese Spelen. Met de druk als regerend wereldkampioen daarbovenop verloor ik al in de eerste ronde. Ik wílde wel, maar mijn lichaam niet meer. Een goeie les: na enkele dagen complete rust bouwde ik langzaam op naar de Universiade in juli. Weer fysiek en mentaal helemaal fris veroverde ik er goud. In Zuid-Korea bovendien, het taekwondoland bij uitstek. Ook dát was een droom.' 'Vanaf nu staat elke dag, training en competitie in het teken van de Spelen. Eerst definitief de kwalificatie afdwingen, via een topzesplaats op de olympische ranking eind december. Ik sta nu eerste, normaal gezien dus geen probleem. En daarna alle focus op 18 augustus 2016. Met slechts één doel: goud. Geen zilver of brons, neen. Sporters die vooraf op een kwartfinale of héél misschien een medaille hopen, begrijp ik echt niet. Ik beul me op training alleen af voor het állerhoogste. Dat leidt misschien tot meer druk, maar daarom waren die eerste rondes op het WK en op de European Games een heel leerrijke ervaring. De Olympische Spelen zijn natuurlijk een andere dimensie, maar als ik ernaartoe ga met het idee dat ik er álles voor gedaan heb, dan is dat geruststellend. Als ik verlies, dan zal ik weliswaar heel teleurgesteld zijn, maar me niets kunnen verwijten en me neerleggen bij het feit dat een ander beter was. Ook dát moet je kunnen als topsporter. Maar, eerlijk, daar ga ik niet van uit.' (lacht) DOOR JONAS CRETEUR - FOTO'S BELGAIMAGE - CHRISTOPHE KETELS'Ik wil iets teruggeven voor het vertrouwen dat dit land mij gaf.' JAOUAD ACHAB 'In Rio ga ik voor één doel: goud. Geen zilver of brons, neen. Ik beul me op training alleen af voor het állerhoogste.' JAOUAD ACHAB