DOOR JENS D'HONDT - BEELDEN: IMAGEGLOBE
...

DOOR JENS D'HONDT - BEELDEN: IMAGEGLOBEHamdi Harbaoui: "Heeft Riga dat gezegd? Een grote meneer. Het is voor een groot stuk aan hem te danken dat ik sta waar ik nu sta. Toen ik bij Wezet zat, spiegelde hij me ook vaak de carrière van Drogba voor. Die is ook pas op latere leeftijd komen bovendrijven. Nu, Lokeren is Marseille niet. Maar misschien is Drogba wel zo lang aan de top gebleven omdat hij er zo hard voor moeten knokken heeft. Ik hoop dat het voor mij ook nog niet gedaan is en dat ik nog lang meekan. Ik heb veel honger om me te bewijzen op een zo hoog mogelijk niveau." "Wel om wat hij gedaan heeft. Niet om zijn stijl van voetballen. Ik heb van jongs af aan maar één idool gehad: Gabriel Batistuta." "Wij twee samen, dat was fysiek indrukwekkend. We hadden ook snel een reputatie opgebouwd met ons agressieve spel." "Bang is veel gezegd, maar ik denk wel dat het soms in hun hoofd speelde als ze met één van ons in duel moesten gaan. Alleen dat al gaf ons extra vertrouwen." "Ik liep toen met veel frustraties rond. Om dat te begrijpen moet je mijn voorgeschiedenis een beetje kennen. Ik had altijd in de Tunesische eerste klasse gespeeld, bij de topclub Espérance Tunis. Daar wilden ze me nooit laten vertrekken naar het buitenland, ook niet naar grote clubs als Marseille en Kaiserslautern. Toen het er dan toch van kwam, belandde ik bij Moeskroen, dat al snel failliet ging. Dus ben ik noodgedwongen in derde klasse herbegonnen, bij Wezet. Ik had het gevoel dat ik voor mijn carrière speelde, dat ik op mijn 22e dichter bij het einde was dan bij het begin. En ook de club verwachtte enorm veel van me: ik was hun hoop op een titel. Dat zorgde voor nog meer druk op mijn schouders." "Als spits word je, zeker in tweede of derde, non-stop geprovoceerd. Verbaal, maar vooral ook fysiek. Bepaalde spelers doen er alles aan om je te doen reageren: voortdurend aan je trekken, een slag in de ribben geven, even op je tenen gaan staan,... Iedereen weet om wie het gaat, ook de refs, en toch komen ze er nog vaak mee weg. Ik hou van gezonde agressiviteit, zelfs van hard spel, maar dat heeft niets meer met voetbal te maken." "Dan komen we opnieuw bij José Riga uit. Hij had gezien dat ik mezelf enorm veel druk oplegde en heeft me dat uit mijn hoofd weten te praten. Ik ben er beetje bij beetje in geslaagd om mijn emoties te kanaliseren." "Daar ben ik wel trots op, omdat ik altijd een rol heb gespeeld in het succes. In Tunesië heb ik drie titels en twee bekers gewonnen en de afgelopen jaren heb ik ook in België op alle niveaus prijzen gepakt. Eerst de titel in derde met Wezet, dan de titel in tweede met Oud-Heverlee Leuven en vorig jaar dus de beker met Lokeren. De mooiste? Zeker die bekerwinst, omdat het een lang seizoen was geweest met veel twijfels. Er viel een enorme last van me af toen ik scoorde. Het was ook mooi om te zien hoeveel het betekende voor de mensen van Lokeren, voorzitter Lambrecht op kop. Een heel emotionele dag." "Het heeft vijf, zes maanden geduurd voor ik me goed voelde bij Lokeren. De sfeer was anders dan bij Leuven, en er was niet veel tijd om elkaar beter te leren kennen. Ik praatte wel met iedereen binnen de groep, maar bleef een beetje afzijdig, had het moeilijk om mij helemaal open te stellen. Dat is pas omgeslagen op mijn verjaardag, tijdens de winterstage in Marbella. Daarna voelde ik me beter geïntegreerd binnen de groep en ben ik vlot beginnen te scoren." "Natuurlijk, ze kwamen uit een goed seizoen met play-off 1. Het was aan mij om daarin een plaats te zoeken en te tonen dat ik hen beter kon maken. Lukte dat in het begin niet door veel te scoren, dan toch door de ploeg te helpen op andere manieren. Ik moest tonen dat ik hard wilde werken voor de ploeg, vooraleer de ploeg wilde werken voor mij." "Ik kom altijd wat trager uit de startblokken dan de anderen. Elke zomer neem ik ruim de tijd om mijn hoofd leeg te maken en even helemaal niet aan voetbal te denken. Ik heb dat nodig, zeker na een lang seizoen als het vorige met de bekerstrijd en de selecties voor Tunesië. Gevolg is wel dat mijn seizoenbegin vaak matig is en dat het altijd even duurt voor ik onder stoom raak." "Zolang de resultaten meevallen, valt dat mee. Maar als we verliezen wordt het enerverend. Dan begin ik mezelf in vraag te stellen: had ik ergens iets meer kunnen doen, waar heb ik kansen laten liggen? Zelfs als ik één doelpunt gemaakt heb, vraag ik me af of ik er geen twee had moeten maken." "Het blijft een mysterie. Soms doe je er alles aan en wil de bal er niet in, andere keren scoor je met de ogen dicht. Je hebt altijd een beetje geluk nodig en nu zit het al een tijdje niet mee. Daarom mag je er niet te veel op focussen en moet je kijken naar het rendement in je spel. Maar ik geef toe: voor een spits is dat soms moeilijk." "Nee, want ik ben vorig jaar ook niet zo ver van mijn doel geëindigd, ondanks die trage start. Ik wil dit jaar ook nog altijd topschutter worden, al weet ik ook dat dat veel moeilijker is bij Lokeren dan bij Anderlecht, waar Mbokani elke wedstrijd vijf kansen krijgt. Zij spelen altijd om te winnen, wij, zeker op verplaatsing, vaak om de nul te houden. Ik heb het daar soms wat moeilijk mee, maar dat komt vooral door mijn opleiding bij Espérance de Tunis. Wij waren het Anderlecht van Tunesië en gelijkspelen was al een klein drama. Het is moeilijk om dat er nog uit te krijgen." "Ik heb de keuze gemaakt om naar Lokeren te komen en ik wilde me absoluut bewijzen, ook al was het niet makkelijk. Het heeft aanvankelijk gebotst met de coach, ook over de tactiek. Hij wil altijd in blok spelen, vanuit een zekere berekening, ik wil vooral vooruit voetballen. Ik heb me moeten aanpassen in dienst van de ploeg en dat heeft wat tijd gekost." "Vorig jaar zijn de coach en ik aan tafel gaan zitten en toen hebben we veel uitgepraat. In het begin begreep ik niet zo goed waarom hij ons altijd zo hard liet trainen, ook voor en na wedstrijden. Bij ons is het nooit kalm, elke training is bijna even intensief als een match. Peter Maes wil dat we door een muur kunnen. Op het einde van vorig seizoen heeft dat geloond. Zijn aanpak werkt, dus heeft hij gelijk." "Heel goed, we hebben nooit problemen gehad. Hij houdt van kalmte en observeert heel nauwkeurig voor hij ingrijpt. Er was een stilzwijgende verstandhouding tussen ons. Alleen als hij merkte dat een speler tijdens de training voor wat te veel ambiance zorgde, riep hij hem tot de orde." (lacht luid) "Er waren enkele transfergeruchten rond mij, zeker na de bekerfinale, en daar hebben ze me op de Tunesische radio naar gevraagd. Er was deze zomer onder meer interesse van de Franse eersteklasser Brest, maar de timing was niet ideaal met onze Europese matchen tegen Pilsen in het vooruitzicht. Ik denk trouwens ook niet dat Brest genoeg financiële middelen heeft." "Er was belangstelling en het is een competitie die me aanspreekt. Als er een concreet bod komt waar Lokeren en ikzelf beter van worden, waarom niet? Roger Lambrecht heeft al gezegd dat elke speler zijn prijs heeft en er staat een clausule in mijn contract. Maar ik ga niet weg om ergens op de bank te gaan zitten, ook al is het bij een grote club. Sinds ik in België ben, heb ik mijn carrière stap voor stap opgebouwd en ik wil geen etappes overslaan." "Ik begin soms te watertanden als ik naar de samenvattingen van de Nederlandse competitie kijk. Zeker als je ziet hoe goed Finnbogason het nu doet bij Heerenveen. Ook een heel goede speler, maar hij heeft zich niet kunnen doorzetten bij Lokeren. Nederland moet mij zeker liggen. Ik word graag bediend vanop de flanken en daar spelen de meeste teams in een offensieve 4-3-3 met wingers die vaak de achterlijn halen. Een beetje zoals in Leuven, waar ik heel complementair was met Remacle." "Ik denk het niet. We hebben wel sterke jongeren als De Pauw, Patosi en Saglik, maar het zijn geen echte flankaanvallers. We moeten spelen naar onze kwaliteiten." "Ik heb het al een paar keer gezegd: de Belgische competitie is de ideale leerschool. Als je hier kan scoren, kan je overal scoren. Ik denk niet dat er ergens ter wereld zo hard wordt verdedigd, op Italië na misschien." "Een mooi compliment. Onze bondscoach doet me soms denken aan Ronny Van Geneugden, het is ook iemand die alles rustig bekijkt. In mei heb ik mijn debuut gemaakt als international en ik zit intussen aan vijf wedstrijden." "Ik ben toch al een paar keer geschrokken, zoals onlangs bij een match in Sierra Leone. Je speelt er vaak voor grote volksmassa's en met scheidsrechters die zich makkelijk laten beïnvloeden. Hier is alles goed geregeld, maar daar heb je soms het gevoel dat de match elk moment kan ontaarden. Soms past de bondscoach zijn ploeg daar dan ook voor aan: dan kiest hij niet voor de elf besten, maar voor spelers die de omstandigheden in Afrika gewoon zijn." "Ik hoop het. Tunesië maakt een goede kans om zich te plaatsen en ik hoop dat ik er dan bij kan zijn. Bij de bond volgen ze me op de voet, dus is het belangrijk dat ik me elke dag blijf verbeteren. Ik weet waar ik voor speel." "De Belgische competitie is de ideale leerschool: als je hier kan scoren, kan je overal scoren."