Als je een nieuwe hond koopt, ga je die dan Joepie noemen? ( lacht) "Ik denk het niet, anders wordt hij altijd gelinkt aan 'Van Vlees en Bloed'. Ik wil voor een huisdier zelf een naam verzinnen. Omdat een hond soms ook voor problemen zorgt, noemde ik de onze Trouble. Het is een maltezer, we hebben hem intussen twee jaar. Vooral Thibau, mijn zoon, is thuis de dierenliefhebber. Zo'n hondje hoefde voor mij niet echt, maar ik mis hem nu wel als ik een tijdje niet thuis ben."

Ging jij als kind weleens op een brug boven een snelweg staan om te wuiven naar de voorbijrijdende auto's?

"Nee. Toen ik nog klein was, reden mijn ouders, mijn zus en ik wel soms naar het vliegveld. Net vóór de vliegtuigen in Zaventem landen, kruisen ze een baan die richting Kortenberg gaat. Daar stonden we af en toe te zwaaien. En dan vonden we het tof om te zien hoe de wielen uit zo'n aankomend monster floepten en hoe ze de grond raakten, daar kwam altijd wat rook aan te pas. Af en toe rijd ik met mijn fiets nog eens naar die plaats, dat is puur jeugdsentiment."

Roept jouw moeder ook harder door de telefoon als je haar vanuit het buitenland belt dan wanneer je vanuit België belt?

"Nee ( lacht), mijn moeder is van de wereld, ze is zelfs actief op Facebook. Meestal gaat ze ook mee als ik in het buitenland rijd, ze zit graag in de sfeer van de cross en ze houdt mij gezelschap in de mobilhome. En mijn vader is de chauffeur. Mijn ouders maakten heel mijn carrière van nabij mee, het is plezant om alle mooie en moeilijke momenten met hen te kunnen delen."

In welke kermisattractie ben jij eens kotsmisselijk geworden?

"Tegenwoordig word ik op een paardenmolen al mottig. Vroeger kon het voor mij niet zot genoeg, maar hoe ouder ik word, hoe slechter ik ertegen kan. Ik had ook al een aantal keer last van evenwichtsstoornissen. Toch doe ik in een pretpark nog altijd graag mee met Thibau, die nu negen is, maar dan kruip ik liefst in iets wat snel gaat, en over de kop. Als iets veel ronddraait, vraag ik Isabelle om over te nemen.

"Wat ik zelf heel leuk vind, is die lift in Disneyland. Die trekt je eerst omhoog en laat je dan vallen. In zoiets kan ik opgaan, dan voel ik me terug kind."

Wie zou in zo'n attractie je handje eens mogen vasthouden?

" Astrid Bryan, dat is echt een knappe madam. Ze is wel mooier om naar te kijken dan om naar te luisteren, ze heeft zo'n uitgesproken Amerikaans accent dat ze combineert met plat Antwerps."

Welke cd mag Isabelle van jou niet meer draaien?

"Qua muziek sta ik open voor alle genres, maar wat zij wel interessant vindt en ik totaal niet, zijn van die tv-programma's over begrafenissen en crematies. En programma's over operaties. Als ik zoiets zie, ga ik lopen. Ik probeer te genieten van de mooie kanten van het leven."

Heb jij betere herinneringen aan je eerste of aan je plechtige communie?

"Bij mijn eerste communie droeg ik zo'n speciaal kostuum, met een rood plastronneke. Bij mijn plechtige communie werd het een jeansbroek met een hemdje en een sportief jasje, dat paste al beter bij mij. Maar wat ik vooral tof vond aan mijn plechtige communie, was dat ik zelf mocht kiezen; ofwel zou er een feest komen ofwel kreeg ik de centen die voorzien waren voor het feest. Ik koos dat laatste. Na mijn communie trok ik mijn mooie kleren uit en vroeg ik mijn ouders om me naar een BMX-wedstrijd te brengen. Dat vond ik veel plezanter dan zo'n feest. Het was bij mij al fietsen wat de klok sloeg. Ik was nog heel klein toen ik andere kinderen in de straat al vroeg om op de grond te gaan liggen, zodat ik met mijn fiets over hen kon springen. Ik brak ook regelmatig de fiets van mijn zus af, bijvoorbeeld om er een eenwieler van te maken, of een zijspan. Ik denk niet dat Britt ooit langer dan één jaar met een fiets reed zonder dat ik er iets mee deed wat niet gezond was."

In deze rubriek komen dit seizoen Belgische sportfiguren uit verschillende disciplines aan bod.

KRISTOF DE RYCK

Ging jij als kind weleens op een brug boven een snelweg staan om te wuiven naar de voorbijrijdende auto's? "Nee. Toen ik nog klein was, reden mijn ouders, mijn zus en ik wel soms naar het vliegveld. Net vóór de vliegtuigen in Zaventem landen, kruisen ze een baan die richting Kortenberg gaat. Daar stonden we af en toe te zwaaien. En dan vonden we het tof om te zien hoe de wielen uit zo'n aankomend monster floepten en hoe ze de grond raakten, daar kwam altijd wat rook aan te pas. Af en toe rijd ik met mijn fiets nog eens naar die plaats, dat is puur jeugdsentiment." "Nee ( lacht), mijn moeder is van de wereld, ze is zelfs actief op Facebook. Meestal gaat ze ook mee als ik in het buitenland rijd, ze zit graag in de sfeer van de cross en ze houdt mij gezelschap in de mobilhome. En mijn vader is de chauffeur. Mijn ouders maakten heel mijn carrière van nabij mee, het is plezant om alle mooie en moeilijke momenten met hen te kunnen delen." "Tegenwoordig word ik op een paardenmolen al mottig. Vroeger kon het voor mij niet zot genoeg, maar hoe ouder ik word, hoe slechter ik ertegen kan. Ik had ook al een aantal keer last van evenwichtsstoornissen. Toch doe ik in een pretpark nog altijd graag mee met Thibau, die nu negen is, maar dan kruip ik liefst in iets wat snel gaat, en over de kop. Als iets veel ronddraait, vraag ik Isabelle om over te nemen. "Wat ik zelf heel leuk vind, is die lift in Disneyland. Die trekt je eerst omhoog en laat je dan vallen. In zoiets kan ik opgaan, dan voel ik me terug kind." " Astrid Bryan, dat is echt een knappe madam. Ze is wel mooier om naar te kijken dan om naar te luisteren, ze heeft zo'n uitgesproken Amerikaans accent dat ze combineert met plat Antwerps." "Qua muziek sta ik open voor alle genres, maar wat zij wel interessant vindt en ik totaal niet, zijn van die tv-programma's over begrafenissen en crematies. En programma's over operaties. Als ik zoiets zie, ga ik lopen. Ik probeer te genieten van de mooie kanten van het leven." "Bij mijn eerste communie droeg ik zo'n speciaal kostuum, met een rood plastronneke. Bij mijn plechtige communie werd het een jeansbroek met een hemdje en een sportief jasje, dat paste al beter bij mij. Maar wat ik vooral tof vond aan mijn plechtige communie, was dat ik zelf mocht kiezen; ofwel zou er een feest komen ofwel kreeg ik de centen die voorzien waren voor het feest. Ik koos dat laatste. Na mijn communie trok ik mijn mooie kleren uit en vroeg ik mijn ouders om me naar een BMX-wedstrijd te brengen. Dat vond ik veel plezanter dan zo'n feest. Het was bij mij al fietsen wat de klok sloeg. Ik was nog heel klein toen ik andere kinderen in de straat al vroeg om op de grond te gaan liggen, zodat ik met mijn fiets over hen kon springen. Ik brak ook regelmatig de fiets van mijn zus af, bijvoorbeeld om er een eenwieler van te maken, of een zijspan. Ik denk niet dat Britt ooit langer dan één jaar met een fiets reed zonder dat ik er iets mee deed wat niet gezond was." In deze rubriek komen dit seizoen Belgische sportfiguren uit verschillende disciplines aan bod. KRISTOF DE RYCK