P hilippe Albert: "Ik tekende mijn contract bij Newcastle op 10 augustus 1994, mijn verjaardag. Toen Kevin Keegan dat ontdekte, verplichtte hij me om het nummer 27 te kiezen, mijn leeftijd. Normaal speelde ik met drie, vier of vijf, maar hij vond dat ik een dag als deze nooit mocht vergeten... Een paar maanden eerder, nog voor de World Cup in de VS, had ik contact met Fiorentina, maar dat raakte niet rond. Met alle respect voor het Italiaans voetbal, maar ik denk niet dat ik daarvoor gemaakt was. Ik had als verdediger een open en direct spel, terwijl het voetbal in Italië anders was. In 1992, voor ik bij Anderlecht tekende, was er via Walter De Greef ( ex-Anderlecht, nvdr) ook al contact geweest met Juventus. Maar toen had je in Turijn Júlio César en Jürgen Kohler lopen, op dat moment vaste waarden. Ik kon ontzettend veel geld verdienen, maar wist dat ik niet zou spelen..
...

P hilippe Albert: "Ik tekende mijn contract bij Newcastle op 10 augustus 1994, mijn verjaardag. Toen Kevin Keegan dat ontdekte, verplichtte hij me om het nummer 27 te kiezen, mijn leeftijd. Normaal speelde ik met drie, vier of vijf, maar hij vond dat ik een dag als deze nooit mocht vergeten... Een paar maanden eerder, nog voor de World Cup in de VS, had ik contact met Fiorentina, maar dat raakte niet rond. Met alle respect voor het Italiaans voetbal, maar ik denk niet dat ik daarvoor gemaakt was. Ik had als verdediger een open en direct spel, terwijl het voetbal in Italië anders was. In 1992, voor ik bij Anderlecht tekende, was er via Walter De Greef ( ex-Anderlecht, nvdr) ook al contact geweest met Juventus. Maar toen had je in Turijn Júlio César en Jürgen Kohler lopen, op dat moment vaste waarden. Ik kon ontzettend veel geld verdienen, maar wist dat ik niet zou spelen.. "Het WK 1994 in de VS is doorslaggevend geweest op diverse vlakken. Ik besefte daar dat ik op een hoger niveau dan Anderlecht kon acteren. En als je op zo'n toernooi wat positiefs brengt, en dat was meer dan mijn goals tegen Nederland en Duitsland, word je opgemerkt. Mijn geluk was dat Kevin Keegan als consultant werkte voor de BBC. Hij coverde uitgerekend de twee duels waarin ik scoorde en waarin we goed speelden. Zo kwam ik bij zijn ploeg terecht. In Anderlecht hadden we twee jaar alles gewonnen, het was tijd om te vertrekken." "Keegan was mijn held, nog in de tijd van Liverpool, als speler. Ik had het seizoen voordien min of meer gevolgd, Newcastle was als derde geëindigd, met spelers die Keegan vooral in lagere afdelingen was gaan zoeken: Andy Cole, Peter Beardsley, Ruel Fox, JohnBeresford, Scott Sellars. Nagenoeg allemaal Britten, de meesten onbekend. Toen Keegan me belde, vroeg hij of ik hem in Leeds kon ontmoeten. Daar hebben we ruim een uur over het sportieve gediscussieerd en vijf minuten over geld. Als Newcastle me toen minder had voorgesteld dan wat ik bij Anderlecht verdiende, ik had nog getekend. Voor Keegan. "Mijn Engels was toen niveau middelbare school, maar na drie à vier maanden ging het wel. ( glimlacht) Ik vind: als een club een forse financiële inspanning voor je doet, moet de speler zich aanpassen aan de regio en de mentaliteit. Zelfs al ben je er maar voor één jaar, leer de taal. "De eerste zes maanden leefde ik op hotel. Ik ben geen moeilijke mens, maar vond niet direct iets geschikts. In oktober kwamen mijn vrouw en Julie, die toen twee was, er ook wonen. We zaten in een vleugel apart, het was ruimer dan een kamer. De huur betaalde ik zelf, dat was mijn keuze. "Het klimaat was aanvankelijk koel. En dan doel ik niet alleen op de temperatuur. Je moest zelf tegenover de mensen een stap doen, om je te integreren. Maar eens ze zien dat je dat probeert en je bent eerlijk, dan krijg je een intense warmte terug. Ik heb nu nog kippenvel als ik erover begin. Het waren vijf fantastische jaren, de beste van mijn leven, op alle niveaus. Ik heb alleen goeie herinneringen, ook al ben ik daar door diepe dalen geweest. Halfweg het eerste seizoen, in januari, raakte ik geblesseerd aan de kruisbanden van mijn knie. Keegan informeerde elke dag hoe het ging, anderen ook. Ik voelde me nooit uitgesloten. De club was professioneel én familiaal. Net wat ik zocht." "Newcastle had een stijl die zéér Brits was. Keegan zou nooit zes overzeese spelers gekocht hebben als hij er maar drie nodig had. Dat aankoopbeleid is pas veranderd onder Kenny Dalglish en daarna Ruud Gullit. Keegan gaf liever kansen aan Engelsen, de eigen jeugd. Clark, Watson, Elliott waren jongens uit de jeugdopleiding. Later kwamen AlanShearer, LesFerdinand,... Zet onze ploeg nu in de Premier League en we worden kampioen. The Entertainers was de bijnaam van de ploeg. Een gekkenhuis. Keegan was er God. Zijn grootvader was een mijnwerker die toen er in de mijn op een dag een gevaarlijke situatie ontstond, zijn leven op het spel zette om anderen te redden. Keegan zelf haalde de ploeg uit het dal als trainer... " The Entertainers... Die bijnaam was terecht. Als Keegan zijn ploeg zette, zaten daar minstens zeven offensief ingestelde spelers bij. Hij zei ook altijd: als we een goal, zelfs twee, incasseren, dat geeft niet. We maken er wel drie, vier of vijf. En dat werkte zeer goed. Het was magisch geweest, hadden we op een gegeven moment onze voorsprong van twaalf punten kunnen verzilveren met een titel... Jammer genoeg hebben we uiteindelijk niks gewonnen. Het Manchester United van RyanGiggs, RoyKeane, Peter Schmeichel, PaulScholes, David Beckham en de broers Neville was te sterk. Dat we geen kampioen werden, was niet de fout van Keegan, maar van de spelers. We hebben zelf punten weggegooid. "Op het veld hadden we een pak artiesten. Tino ( de Colombiaanse spits Faustino Asprilla, nvdr) was uitzonderlijk. Die kwam soms op training recht van een nachtje stappen. Maar als hij er zin in had... Top. Geliefd door iedereen, want zelfs al had hij amper of niet geslapen, hij trainde! Iemand als Beardsley of Shearer zou nooit wat van hem zeggen, want op het veld presteerde hij. DavidGinola had ook ontzettend veel klasse. Naast het veld was hij wat afstandelijker. Iemand die wel hield van een sigaretje en als hij op training geen zin had, zag je ook niks. Maar in de match: klasse. Daar kon je alleen maar voor applaudisseren. "Ik heb bij Newcastle zeer goeie spitsen gekend: Shearer, Ferdinand, Cole. Cole was qua efficiëntie de top. Die kon alles, links, rechts, met de kop, van dichtbij, vanop 20 meter,... Ferdinand was qua kopspel het beste wat ik ooit zag. Shearer was technisch niet zo begaafd, maar hij speelde veel op anticipatie, hij voelde echt aan waar een bal zou komen. "De trainingsintensiteit hing van jezelf af. Nooit twee keer op een dag, in de namiddag had je vrijaf. Engelsen hechten veel belang aan de familie. De namiddag met hen doorbrengen vonden ze veel belangrijker dan nog een uurtje trainen. Mijn zondagen bracht ik in de pub door. Dat is er ook typisch: om elf uur aperitief, daarna lunchen, biljarten, babbelen en om zeven, acht uur naar huis. Dat waren geen sortietjes à la Legear ( lacht), maar we amuseerden ons." "Ik heb vaak gescoord, maar dé wedstrijd waarmee mijn naam altijd verbonden zal worden, is de 5-0 tegen Manchester United op 20 oktober 1996. Om de context te schetsen, moeten we terug naar de zomer. We kwamen net terug van een tournee uit Thailand. Hitte, jetlag, vermoeid, en op dat moment moesten we het opnemen voor het Charity Shield tegen United. Ze klopten ons met 4-0 en op het terrein lachten de broers Neville, EricCantona en Beckham met ons. Zeer arrogant. Keegan zei na de match niets, tenzij: 'Mannen, op 20 oktober ontvangen we hen voor de competitie.' "Voor die match zei hij ook weinig. Tenzij dit: ' Remember the Charity Shield.' Die middag had het 10-0 kunnen worden. Mijn goal... Ik had al vaak wedstrijden van United op tv gezien en merkte op dat Schmeichel vaak een paar meter naar voren stapte als een tegenstander dreigde te schieten, om de hoek te verkleinen. Het stond al 4-0 toen ik de bal kreeg van Rob Lee. Ik duwde die wat voor me uit en zonder te kijken, wist ik dat Schmeichel op dat moment wat stappen naar voren zou hebben gezet om op een schot te anticiperen. Toen dacht ik: het staat al 4-0, riskeer eens een lob... Ik zag de supporters opveren nog voor de bal in doel plofte. Overal waar ik ga, word ik nog op die goal aangesproken. "Twee keer tweede in de eindstand, een finale van de FA Cup, ook al zat ik toen op de bank... En kampioen met Fulham in tweede klasse. Ik praat niet graag over mezelf, maar ik ben de eerste Belg die écht wist door te breken in dat kampioenschap, denk ik." "Met Gary Speed ( die bijna een jaar geleden zelfmoord pleegde, nvdr) heb ik twee jaar gespeeld. Schitterende vent, zowel op als naast het veld. Altijd door iedereen geapprecieerd, in al zijn ploegen, ook bij Wales. Die zijn de slag van zijn zelfmoord nóg niet te boven. Het zijn altijd de goeie die eerst gaan. Bij KV Mechelen Lei Clijsters. Hij liet mij enorm veel vooruitgang boeken, en daar is later nooit nog een trainer in geslaagd. Met Clijsters in je rug spelen was het paradijs. Daar is hij nu ongetwijfeld... ( stil) "Keegan ging weg na een 7-1 tegen Tottenham. Op maandag kregen we dat te horen. Dat kon niet, na zo'n prestatie. Ik begreep die beslissing niet, maar respecteerde ze. Ik hoorde later wel eens dat hem een transfer was geweigerd. Keegan was zéér principieel. Voor het geld hoefde hij het niet te doen. Hij voelde dat bepaalde clubleiders hem niet meer volgden en trok zijn conclusies. "Dalglish had een andere stijl, tactisch wat gecontroleerd. Maar alle respect voor hem, ook al zette hij me in de bekerfinale op de bank, nadat ik de halve finale speelde. Nu, Arsenal was die dag beter, mijn aantreden had weinig verschil gemaakt. Zijn accent was wel verschrikkelijk, ik denk dat ik ongeveer één op de drie woorden begreep. We zijn een paar keer verbaal met elkaar in de clinch gegaan, volgens mij omdat we elkaar niet goed begrepen. ( lacht) Onder Gullit ben ik vertrokken. Maar goed ook, anders had ik hem geslagen. Voor zijn niveau als speler: ontzettende bewondering. Rijkaard, Van Basten, Gullit,... zij waren Nederland. Maar als trainer en vooral in zijn relaties met de spelers was hij zeer afstandelijk. Dan trok ik liever drie maanden op huurbasis naar Fulham, waar we kampioen werden. Na de volgende voorbereiding stuurde Gullit me plots naar de jeugd. Toen had ik het moeilijk, ik ging elke dag golfen en ging vaak uit eten. Ik denk dat ik op drie weken tijd vijf à zes kilo verdikte. Toen was het tijd om naar België terug te keren." "Het echte starship, dat kwam na mijn tijd. Financieel kon je dan alleen maar in de problemen komen. Toen Shearer door New-castle bij Blackburn werd weggehaald, verdiende hij 20.000 pond ( ongeveer 30.000 euro toen, nvdr) per week. Dat was al enorm. Maar nu... Je hebt spelers die amper tot zijn enkels reiken en veel meer verdienen. Roy Keane zag plots Beckham komen, die met alle aandacht ging lopen en een contract kreeg dat zes keer het zijne bedroeg. Keane had zijn karakter hé, dat kon nooit goed aflopen... "Ik zag hem nog terug in Marseille. Een minuutje of vijf hadden we het er over de tijd van toen. Hij was het met mij eens: we zouden nu nooit willen voetballen. Als Keane nu zou meedoen, wordt hij elke wedstrijd uitgesloten. En Keane was een engeltje vergeleken met Vinnie Jones... "Ik zou nu nooit meer voetballer zijn. Die mentaliteit, de dingen die ik op het veld zie, de arbitrage,... Ik zou elke week van het veld vliegen, met mijn stijl. Het moderne voetbal is business geworden. Je stadion Sports Direct.Com ( zoals het St James' Park van Newcastle even genoemd dreigde te worden, nvdr) noemen, dat slaat nergens op. In die wereld zie ik mezelf echt niet meedraaien." Bekijk een filmpje van Philippe Albert op www.sportmagazine.be DOOR PETER T'KINT"Ik ben de eerste Belg die écht wist door te breken in Engeland."